Roselie

In de steek gelaten door mijn internet provider, UPC.

2009-06-09T23:09:00.001+02:00

Roselie waar ben je?

Waar ben ik? Ik ben op een plek waar de dagen voorbij vliegen, de zon altijd langer lijkt te schijnen, de rust is teruggekeerd, waar ik tot in de late uurtjes buiten blijf, rosé rijkelijk vloeit, iedere dag als vakantie voelt, waar het gras zeker groener is dan bij de buren, een plek waar ik zonder na te denken wat ik aan heb naar buiten kan stappen, een plek waar ik weg kan zwijmelen terwijl ik kijk hoe in de verte de paardenfluisteraar bezig is, waar ik terug ben in de natuur, gewekt wordt door de haan en de vroege vogels, een plek waar een uil zijn jongen groot brengt, musjes onder het dak zitten en ik kan eten van eigen grond. Een plek waarvan we zeggen dat we als God in Frankrijk leven.

Een plek waar mijn kinderen van de vrijheid kunnen genieten, waar Julie heeft leren fietsen en waar Lili heeft leren lopen en vallen! Een plek waar we samen de was aan mijn mooie strak gespannen lijntje ophangen, waar we smullen van de aardbeitjes zonder gifsmaak en waar we kinderenboerderij dieren in overvloed om ons heen hebben.

En dit is gewoon in Nederland, in een dorpje onder de rook van Rotterdam!

Het is een plek waar UPC, mijn internet provider, kennelijk moeite heeft zijn producten naar behoren te leveren, mij telefonisch van alles wijs maakt en van alles belooft, botweg de telefoonverbinding verbreekt als er “teveel” gevraagd wordt en belooft terug te bellen maar vergeet dit te doen.
Belooft de problemen te verhelpen, maar hier wel de tijd voor nodig heeft (nu al sinds eind 2007).
Er voor heeft gezorgd dat ik allemaal nieuwe apparaten heb aangeschaft, met de belofte dat ik dan wel televisie, telefoon en internet zou hebben. Mij vergoedingen toezegt en zegt te zullen stoppen met factureren maar vervolgens dit na ruim anderhalf jaar weer terugdraait en wel met terugwerkende kracht!!!!

Roselie waar ben je….?

We zijn verhuist naar een plek waar televisie, telefonie en internet afhankelijk zijn van de weersomstandigheden of het verkeer wat langs rijdt, waar UPC ervoor gezorgd heeft dan we nog meer afgesloten zijn van de bewoonde wereld en naar een plek waar UPC mij het plezier van internetten en bloggen heeft ontnomen.

Hmmmm het regent...... zou ik proberen nu mijn stukje te plaatsen of zal ik mezelf de ergernissen besparen en hopen op beter weer voor morgen

Mijn dansende julietje

2008-01-26T23:38:00.001+01:00

Bedankt!

2008-01-17T23:23:00.000+01:00

Overspoeld met kaartjes, mailtjes en sms’jes. De telefoon heeft nog nooit zo vaak van zich laten horen. De bezoekjes, de cadeautjes en het blijft maar doorgaan. Niet alleen Lili is verwend, maar ook Julie. Het is zelfs zo erg dat als de deurbel gaat Julie al roept: "Cadeautje". Prachtige cadeaus; kleertjes, speelgoed, spulletjes voor haar kamer, knuffels, boekjes, etc. Teveel om allemaal op te noemen.
VSM en Weleda, die me al zo goed hadden verwend in de zwangerschap hebben me weer overladen met hun producten en voor VSM kwam het pakje precies op het juiste moment door de brievenbus. De druppeltjes tegen de darmkrampjes, Cinababy druppels. Een babylijn uitproberen wilde ik Lili niet meteen aandoen, bovendien was de keuze van mijn product allang duidelijk. Toch kreeg ik nu dankzij Weleda de mogelijkheid om al hun babyproducten te proberen. Het Calendula crèmebad is niet aan te slepen, Lili-Rose heeft daardoor niet één keer zo’n droog schilferhuidje gekregen. Dagelijkse massage met baby buikjesolie zorgde voor wat ontspanning voor Lili’s hard werkende buikje. Voor het eerst Wecesin strooipoeder gebruikt en wat heeft ze toch een mooi naveltje gekregen.
Zoveel aandacht hebben we gehad en ook ik werd niet vergeten. In het begin probeerde ik nog alle mailtjes en sms’jes te beantwoorden en mensen te bellen, maar het was niet bij te benen, dus vandaar dit stukje.

We willen graag iedereen bedanken, voor al jullie aandacht, de attentheid, de kaartjes, mailtjes en sms’jes. Bedankt voor alle prachtige cadeaus en bedankt voor de bezoekjes. Iedereen bedankt die ons zo geholpen heeft met deze drukke periode. Bedankt voor die wandeling met Julie, bedankt voor het koken van een avondmaaltijd, de boodschappen en bedankt voor het badderen van Lili.

Lief dat jullie allemaal zo aan ons hebben gedacht.

Eén iemand in het bijzonder moet ik wel even bedanken. De vrouw die zowat vanaf de eerste wee aan het vliegen en sjezen is geweest. Dit allemaal om mijn kraambed zo rustig mogelijk te laten verlopen. De vrouw die me de kans gaf om in alle rust mijn tweede dochter goed te leren kennen. De vrouw die er voor zorgde dat Julie niks te lijden had onder de nieuwe gezinssituatie. De vrouw die de cranberrysap, de zoute dropjes, abrikozenkruimelvlaaien en het rode vlees keer op keer weer in huis bracht. Zonder deze vrouw was deze periode nooit zo soepel en ontspannen verlopen.

Dank je wel lieve mama met je magische handen.

GeboorteTENS

2008-01-10T14:35:00.000+01:00

Baren zonder zorgen staat er voorop de informatiefolder geschreven. Wie wil dat nou niet? Ik wilde het in ieder geval wel. Transcutane Elektro Neuro stimulatie oftewel zenuwprikkeling met elektrische stroom die door de huid gaat. Een vorm van pijnbestrijding. Kort door de bocht uitgelegd: een TENS apparaatje blokkeert pijnprikkels door elektrische pulsen en dit zou moeten leiden tot pijnverlichting.

38 weken zwanger. Ik zit samen met de vader van mijn kinderen op bed met een lekker kopje thee en een dvdtje in mijn hand. Een heerlijk romantisch avondje? Nee, we gaan het TENS apparaat, de Birth uitproberen, want je weet maar nooit het zou zomaar opeens kunnen gebeuren. We liggen dubbel van het lachen, waarom, geen idee. De plakkers op mijn rug die na 3 keer plakken nog niet goed zitten. Het instellen van het apparaatje, de laagste stand kietelt en de hoogste zorgt ervoor dat je tegen het plafond aan zit. De dvd die ondanks dat hij zo duidelijk is continu een stukje wordt teruggespoeld of de vader van mijn kinderen die vraagt mag ik nu ook eens op het knopje drukken. We zijn ontspannen ondanks dat we allebei de bevalling van Julie op ons netvlies hebben staan. Het apparaatje gaf ons een veilig gevoel en daarom hadden we lol. Het is inderdaad baren zonder zorgen en het gekke is, ik heb het apparaatje nog niet eens gebruikt tijdens de bevalling. Het ging te snel. De ene wee na de andere wee. Niemand die me mocht aanraken en dus al zeker geen plakkers op mijn rug mocht plakken. Daarbij was het zo heftig dat ik waarschijnlijk continu het knopje van het TENS apparaat ingedrukt had moeten houden. Het was gewoon niet nodig want 2 uur later had ik Lili-Rose in mijn armen. Waarom klopt die uitdrukking baren zonder zorgen dan toch voor mij? Omdat dit apparaatje me door de nachten van harde buiken, oefenweeën en voorweeën heen heeft geholpen. Na één nacht wakker te hebben gelegen en er de volgende nacht hetzelfde dreigde te gebeuren ben ik de TENS methode voor mijn nachtelijk gerommel gaan gebruiken. Na een uurtje zakte de pijn dan af en kon ik vervolgens weer heerlijk slapen, na de bevalling hielp het apparaat mij mijn bekkenpijn te verlichten en bovendien gaf de aanwezigheid van het apparaatje in huis ons een veilig gevoel. Er was altijd nog iets voor handen wat we konden gebruiken als de bevalling niet zo verliep zoals we zouden willen.

Een maandje verder gebruikten we de TENS methode nog steeds voor de bekkenklachten en de lage rugpijn. De telefoon gaat een vriendin van mij is in tranen; “We zijn al 24 uur bezig met weeën maar volgens mijn verloskundige is dit nog steeds niet het echte werk en zijn het maar voorweeën”. “Je moet nu komen ik hou dit nooit vol”. “Het TENS apparaat”, roep ik en zo gezegd zo gedaan. 6 uur later krijg ik een telefoontje, we hebben een meisje en ik had het nooit zonder dat apparaatje gekund.

Wat mij betreft dus een aanrader.

www.GeboorteTENS.nl

Gelukkig Nieuwjaar!

2007-12-31T23:00:00.000+01:00

Lieve familie, vrienden, kennissen en collega’s door de drukte en het hectische bestaan van mijn nieuwe leventje zijn de kaartjes dit jaar er bij in geschoten.

We hopen dat iedereen een fijne kerst heeft gehad en we wensen iedereen en natuurlijk ook de lezers van de weblog een gelukkig en gezond 2008 toe.

Doorslapen.

2007-12-18T18:16:00.000+01:00

Fit zou ik moeten zijn, heerlijk uitgeslapen, maar dat is alles behalve waar.

Het is 23.00 uur Julie heeft een nachtmerrie. Om 00.00 uur komt de nachtmerrie weer voorbij galopperen. Om 03.00 uur heeft Julietje dorst. Het is 06.00 uur ; “Mama, Julie is wakker”.
Het is 07.30 uur. Ik zit met borsten die op ontploffen staan, wallen tot aan mijn knieën op het randje van mijn bed te kijken naar Lili, die heerlijk uitgeslapen zich aan het uitrekken is.

Lili-Rose heeft haar eerste nacht doorgeslapen. Wat is het leven soms krom.

Ziek.

2007-12-02T23:07:00.000+01:00

Mijn grootste angst in mijn kraambed was dat een van ons ziek zou worden. Hoe zou ik me dan moeten redden. Mijn grootste angst werd echter toch werkelijkheid. Ik had alleen nooit gedacht aan het feit dat ook het jongste familielid wel eens ziek kon worden.
Wat is ze rustig en stil zegt de vrouw met de magische handen die voor de zoveelste keer bij me thuis is om me te helpen bij mijn moedertaken. Ja, dat kan ook niet anders na een hele nacht alleen maar poepen. Gelukkig is dat eruit, want ze had al 4 dagen geen spuitluiers gehad. ’s Avonds kijk ik nog eens goed naar mijn slapende stille meisje. Ze is wel heel rustig en stil. Op een beetje gejammer na tijdens een spuitluier heeft ze eigenlijk haar oogjes nog niet geopend. Zou ze suf worden van de warmte, ze heeft haar wollen pakje aan en ligt in een vlies deken. Ze voelt wel warm aan, ze voelt trouwens heel warm aan. Waarom, ik weet het niet maar mijn gevoel zei dat hier iets aan de hand was en toch had ik oogkleppen op. De temperatuur meten en ja hoor bevestiging 39,8. Meteen beginnen mijn hersenen te ratelen, wat is hier aan de hand. Heeft ze te weinig gedronken of misschien te warm aangekleed? De kleren gaan uit en ik probeer mijn dochter aan te leggen. Ze drinkt 1 slok en is weer in diepe slaap. Een uur later weer de temperatuur het is 39,3. Mijn lieve kleine meisje ligt slap in mijn armen, staart voor zich uit en wilt niet drinken. Ik wil het niet zien en toch weet ik dat het niet goed is en dat ik nu actie moet ondernemen, maar het is weekend en avond. Zou ik echt niet iets simpels over het hoofd hebben gezien. Ik overleg met de vader van mijn zieke meisje. Bellen zegt hij en nog steeds denk ik na. Ik overleg met de vrouw met de magische handen en ook die zegt, bellen!!! Het lijkt wel alsof ik blind ben, alsof ik het gewoon niet wil zien. Toch nog 1 maal die temperatuur met een andere thermometer misschien is die andere wel stuk. Weer 39,3 en nu begint mijn meisje ook nog eens te kreunen. Ik bel en vanaf dat moment gaat het heel erg snel of zie ik het opeens. Lili-Rose is ziek, heel erg ziek. Binnen 5 minuten staat de huisarts voor de deur. 2 minuten later staat de ambulance met blauwe zwaailichten voor de deur en de gehele buurt staat opeens buiten. In de ambulance gaat mijn zieke meisje nog sneller achteruit. Ze ligt slap in mijn armen, gedachteloos beantwoord ik de vragen van de broeder, haar kleur wordt opeens grauwig het begint bij haar benen en stijgt zo naar boven naar haar gezichtje. Ze ademt heel snel en kort. Van alles spookt er door mijn hoofd; gister zei ik nog dat ik haar niet zo knap vond, waarom heb ik nou niet eerder gebeld en het meeste, meisje waarom nou uitgerekend jij. Een heel team van artsen en verpleegkundigen staan ons op te wachten en zodra wij binnen komen gaan ze meteen aan de slag. Ik weet iedere stap die ze gaan nemen, welke handelen ze gaan verrichten, wat mijn lieve zieke kleine meisje te wachten staat. Ondanks dat ik een vrij nuchter persoon ben, stromen de tranen over mijn wangen. Hiervoor had ik haar willen beschermen. Ze is zo rustig, in een veilige omgeving op de wereld gekomen en dan nu toch dat nare ziekenhuis met al haar toeters en bellen. Het duurt lang, wachten duurt altijd lang en dan eindelijk zijn ze klaar met alles en mag ik proberen haar aan de borst te leggen. Ze is slap, maar ze zoekt troost en ik voel dat ik haar weer kan beschermen. Probeer maar te drinken, sabbelen mag ook. Ik ben bij je en het komt vast allemaal weer goed, mijn lieve mooie zieke sterke Lili-Rose.

Het Rotavirus had mijn gezin getroffen. Daar zat ik dan in het ziekenhuis met 1 klein ziek meisje in bed en een ander ziek meisje op mijn schoot, want ook Julie-Janne was ziek geworden. Het was zwaar. twee zieke kinderen op twee verschillende plekken. Waarom kan je nou, als moeder zijnde je niet opsplitsen, want ook Julie had me nodig. Gelukkig heb ik sterke dames en binnen twee weken hebben we, mijn grootste angst, met z’n allen overleeft. Iedereen is weer beter, samen en thuis.

Julie en haar zusje.

2007-12-01T23:49:00.000+01:00

Met grote ogen kwam Julie samen met de vrouw met de magische handen ’s ochtends binnen lopen. De vreemde gezichten van de kraamverzorgsters zorgde ervoor dat ze eventjes haar tong was verloren, maar al gauw klets ze honderd uit tegen me. Er is natuurlijk zoveel te vertellen als je pas voor de tweede keer in je leven uitlogeren bent geweest. Opeens lijkt ze zich te herinneren wat ook alweer de reden was van haar logeerpartijtje. Ze kijkt in de wieg en zegt; “waar is baby nou?” Zodra ze Lili-Rose naast me ziet liggen zegt ze; “ ach, wat een schatje.” “Oma kijk baby” Nou daar was alles meegezegd. Geen jaloezie, geen driftbuien en geen aandachttrekbuien. Alsof ze altijd al een klein zusje heeft gehad. Alles verteld ze haar zusje, wat ze gaat doen en wat ze gedaan heeft. Of ze nu slaapt of niet Julie moet het vertellen. Zo hoorde we de eerste dagen als Julie thuis kwam. “Lili wakker worden, je zus Julie is thuis”. Of als Julie de deur uitging; “Dag mama, dag Lili lekker slapen in mama’s bed”. “Julie gaat lekker buiten spelen”. Dansen op k3; “Lili kijk zus is aan het dansen” en als ze dan even niet in de goeie richting keek, dan nog een keer; “Lili kijk nou, zus is aan het dansen”! Iedere dag moet Lili wel even op schoot, maar zodra het langer duurt dan een minuut zegt ze; “mama beetje zwaar, jij doen.” of als ze huilt; “mama jij tillen”. Lili mag ’s avonds bij haar in bed luisteren naar de bedtijd verhaaltjes van haar papa.

Julie lijkt een mama type. Ze weet precies wat er moet gebeuren of wat er gezegd moet worden als haar zusje huilt. "Niet huilen zus is bij je." "Niet huilen Lili, mama komt zo". Lili moet een schone luier. Lili moet een boertje doen. Lili wil niet slapen. Lili heeft honger en zo kan ik nog wel even doorgaan. Julie heeft echt voor alles een oplossing. De eerste paar nachten waren een beetje chaotisch. Zodra Lili ook maar 1 kreetje gaf hoorde we de dribbelende voetjes van Julie op de gang en daar stond zus dan half slapend met haar twee knuffels in haar hand in de deuropening. “Wat is er aan de hand”? Of ze kwam mij even midden in de nacht vertellen; “mama, Lili moet de borst”. Ja, fijn lieve Julie dat je dat komt vertellen, maar nu meteen terug je bed in, grrrr. Toch heeft ook mijn lieve Julietje het er af en toe wel moeilijk mee, dat ze nu haar mama moet delen samen met haar kleine zusje. Zo kwam ze tussen de middag naar me toe en vroeg toen heel lief: “mama, Julie wil ook op mama’s buik slapen” Zo gezegd zo gedaan. Lili-Rose werd van mijn buik getild en in de wieg gelegd en Julie kwam er voor in de plaats terug en zo hebben we heerlijk 3 uur geslapen. Een heerlijk moment van genieten, mijn oudste dochter die zo'n lieve grote zus is en nu zo vredig lag te slapen.

De bevalling.

2007-11-27T12:58:00.000+01:00

We waren er klaar voor het bed stond op klossen, er waren twee kraampakketten in huis, goede voorbereiding dit met yogalessen, zelfs een mogelijkheid voor “pijnbestrijding” was er, het TENS apparaat. Koelkasten en vriezer vol, voorraadkast gevuld en genoeg pakken wc papier in huis. Waarom gebeurde er nou niks. Tweede baby’s worden toch volgens de cijfers eerder geboren. Ik toch altijd met mijn cijfers. Onzin mijn buik werd maar zwaarder. Nog even en ik kukelde voorover. De mensen op straat keken me angstvallig aan, alsof het er zomaar opeens uit zou vallen. De dag voor de bevalling ga ik nog op mijn fietsje, voor mijn zoveelste verse ananas en voor mijn praatje met de kaasboer en zijn Turkse marktkraam buurvrouw, naar de markt. De kaasboer heb ik op mijn hand, maar zijn buurvrouw verzoekt mij nu toch vriendelijk niet meer naar de markt te komen, maar om veilig thuis te zitten voor het geval er wat gaat gebeuren. Tot zaterdag zeg ik nog, er gebeurd toch niks.
Woensdag 7 november 2007, weer een nieuwe dag is er aangebroken. De zoveelste gebroken nacht is achter de rug. Mijn buik is rustig, nee vandaag gebeurd het niet. Morgen komt mijn trouwe collega me voor de derde keer strippen. Tot nu toe hebben de eerste 2 keer, behalve dan wat flauwe grapjes en rode oortjes bij de vader van Julie, geleid tot niets. Ik haal toch maar een flesje wonderolie in huis (de 42ste week nadert…). Het net in huis gehaalde flesje wonderolie lacht naar me, zou ik het proberen of het strippen van morgen afwachten? Twee eetlepels hoef ik maar te nemen en het flesje wint. Bijna mijn gehele lunch komt er regelrecht met de net ingenomen wonderolie eruit, wat een smerig spul is dat. Resultaat? Niks, mijn buik blijft rustig.
’s Avonds rond 18.15 uur begint het dagelijkse gerommel in mijn buik weer, dankzij mijn yogalessen, blijf ik er heel rustig onder. Gewoon blijven ademhalen, denk aan een mooie warme plek, het strand, de zon, de zee en de golven. Tijdens de ademhaling duw je de golf weg en laat je hem weer langzaam terug over je voeten komen. Heerlijk genieten dus. We kleien wat met Julie en af en toe geef ik de vader van Julie een seintje als mijn buik weer wat onrustig word. Iedere keer precies om de 3 minuten, zou het vandaag dan toch serieus beginnen? Voor het geval dat, begin ik maar weer de laatste dingen op te ruimen. Keuken boenen, snel nog een wasje strijken, tasje voor Julie inpakken en ondertussen maar aan mijn strandje blijven denken. Ik besluit om mijn warme strand gevoel iets reëler te maken door warm bad te nemen, dan houdt vast dat gerommel wel op. Maar dan om 20.15 gaat opeens die tikkende tijdbom af. Iemand op mijn denkbeeldige strandje gooit een waterballon naar me en die klapt uit elkaar. Wat een plons en ja gelukkig het is helder. Op het moment dat ik in de zee duik, mijn warme badje, gaat alles mis en ik verdrink.
Totale paniek, het is ineens zo heftig, dit overleef ik nooit. Gelukkig hoor ik al snel de voetstappen van mijn trouwe collega en ik voel me meteen veilig. Ik zit op mijn hurken op de grond, te denken aan mijn yoga lessen. Hoe zag de yoga juf er ook alweer uit. Ik hoor ook mijn zus praten, een wee is net een golf. Je moet er gewoon mee meegaan en dan is het heerlijk. Oh ja denk aan die golven, maar ik zit onder de golven. Waarom heeft niemand mij verteld wat je moet doen als je onder de golven belandt en er niet meer bovenuit komt. Waarom heb ik niet geleerd hoe ik mijn plankje kan pakken en weer lekker kan gaan surfen. Iedere keer als ik net mijn hoofd boven water krijg, komt de vader van Julie me weer afleiden. Gevolg een flinke uitbrander en voor straf de gang op. Eindelijk rust, maar ik blijf onder die golven. Toch heeft dat ook wel iets prettigs. Ik voel mijn lichaam werken, ieder spiertje dat zich samenspant en dan opeens die oerkracht die je gehele long inhoud doet leegdrukken en die een geweldige Jane kreet kan veroorzaken. Je lichaam wordt die golf en drukt alles naar beneden. Ik hoor mijn trouwe collega wat zeggen of voel ik haar denken en hebben we om te communiceren geen woorden nodig. Verplaatsen naar een andere houding. Wat doet het toch allemaal verschrikkelijke pijn. Ik weet dat ik het kan omdat iemand mij verteld dat het goed gaat en dat ik het goed doe. Het voelt zo rustig en toch word er keihard gewerkt en zullen de oren van mijn trouwe collega een flinke beschadiging hebben opgelopen. Het hoofdje komt dieper, hoe diep zit het nu? Oh dan voelt die diepte dus zo. Nee, ik kon het denkwerk toch niet helemaal uitschakelen en dan na zo’n twintig minuten word mijn kindje op mijn buik gelegd en voel ik haar armpje mijn lichaam vastpakken, het is een meisje. Lili-Rose is geboren.

Dit allemaal heerlijk thuis. Ik moet duidelijk nog even bijkomen van al het lichamelijk geweld. Ik kan heerlijk genieten van hoe mijn dochter wordt nagekeken en wordt aangekleed. Mijn eigen placenta goedkeuren en dan uiteindelijk nog het vervelende hechtwerk. Tijdens het hechten hoor ik mijn zus zeggen; “wat een mooi vak verloskundige, een dankbaar beroep” en ik denk bij mezelf dat is het zeker, want ik had dit nooit zonder de hulp van mijn trouwe collega gekund. De vrouw die echt verlossen kan!

Ik ben een moeder van twee dochters, Julie-Janne en haar kleine zusje Lili-Rose.

Lili-Rose

2007-11-07T22:07:00.000+01:00

Om 21.54 uur is Lili-Rose thuis geboren. Ze is een lief en prachtig meisje van 4320 gram.

Tijdbom.

2007-10-31T22:38:00.000+01:00

Het is misschien een beetje raar gezegd, maar ik voel me de laatste tijd net een waggellende, tikkende tijdbom, die ieder moment kan afgaan.
De baby mag geboren worden, echter kan dit ook nog een paar weken duren. Iedere avond voordat ik ga slapen denk ik, morgen kan het opeens allemaal anders zijn. Wanneer zal het beginnen en hoe zal het me dit keer vergaan. Hoe ziet mijn kindje eruit? Is het een jongentje of een meisje. Laat wat mij betreft die bom maar afgaan, maar tot die tijd kan Julie nog even genieten van mama’s dikke buik.

De verzorging van een zwangere

2007-10-21T11:54:00.000+02:00

Het begint eigenlijk al voordat je zwanger wilt worden met foliumzuur slikken. Ben je dan eenmaal zwanger dan krijg je een waslijstje wat wel en wat vooral niet mag. Zo moet je bijvoorbeeld je gewone potje vitamine tabletjes laten staan en moet je in de winkel op zoek naar vitamine special voor de zwangere vrouw. Ga je dan naar de winkel dan zie je dat er een heleboel producten speciaal gemaakt zijn voor de zwangere vrouw, maar wat moet ik nu gebruiken.
Normaal gesproken ben ik niet zo van de lichamelijke verzorging. Niet dat ik mezelf helemaal verwaarloos, maar echt veel tijd besteed ik er niet aan. Zodra ik zie dat ik droge benen heb smeer ik me eens een keertje in, zo’n type. Tenzij ik zwanger ben, dan krijg ik de enorme drang om goed te zijn voor mijn lichaam. Gezond en gevarieerd eten, verzorging van het lichaam, af en toe een heerlijke schoonheidsbehandeling, een massage en ga zo maar verder. Mooie tijd dus om eens al die speciaal voor de zwangere vrouw producten te testen.

Eigenmerk producten zoals bijvoorbeeld van de Etos, Kruidvat, Bodyshop, Palmer’s Cocoa Butter Formula, Volatile (aroma - therapie), Zwitsal Mama, VSM puur Mama, Weleda en vast nog veel meer. Mijn badkamer stond vol met allerlei potjes en tubes.
Puur mijn persoonlijke mening; het natuurlijke heeft toch een beetje mijn hart gewonnen. Weleda, verslavend. Ik ben erg gevoelig voor geurtjes in de zwangerschap, vieze maar ook lekkere en ik vind de geuren van Weleda zo heerlijk natuurlijk dat het volgens mij niet anders dan goed kan zijn. De zwangerschapsolie daar kon ik heerlijk mijn hele lichaam mee insmeren, maar ook speciaal voor de laatste maanden heb je borstvoedingsolie en perineum massageolie. Een fles sleedoornelixer voor als je je wat minder fit voelt, ideaal voor iemand die moeite heeft met pillen slikken. Het is gewoon een drankje en het heeft niet echt een nare smaak. Venadoron is een verademing geweest voor mijn vermoeide dikke opgezwollen onrustige benen en kuitkrampen. Het merk had het zo goed gedaan bij me dat ik zelfs de andere producten ben gaan proberen zoals bijvoorbeeld een heerlijke Berken Douchepeeling. Ik kan niet wachten op het uitproberen van de babyproducten van Weleda en de Wilde Rozenolie voor de weeën in je onderrug. Weleda.
VSM heeft ook mijn nieuwsgierigheid getrokken. De BBBB-crème moest ik in eerste instantie aan wennen vanwege de geur, niet vies maar anders, uiteindelijk vind ik dit ook een heerlijke crème. Zeker als je last hebt van een hele droge huid. Misschien gebruikte ik het een beetje te royaal maar na een flinke klodder had ik een witte buik over en dan moest ik wel blijven masseren, genieten dus. Daarbij voelde ik me een stuk fitter, misschien toch door die speciale geur of omdat deze crème de doorbloeding bevordert. Weer ideaal voor het vocht vasthouden. VSM puur Mama heeft ook een darmflorapoeder voor de laatste twee maanden van de zwangerschap ter voorkoming van allergie bij de baby. Een hele map aan literatuur en onderzoek heb ik doorgenomen en ik moet je eerlijk zeggen dat de uitkomsten van de onderzoeken verbluffend zijn. Zeker iets wat ik dan ook mijn zwangere cliënt zal voorleggen. VSM puur Mama.
De Zwitsal lijn Mama, zou ik zelf nooit aanschaffen. Het product heb ik niet goed kunnen testen, want ik kon het doen met 1 zakje buikbalsem van 5 ml. Een verloskundige was niet de juiste doelgroep om hun product te testen. Goed hoe benader je dan je zwangere? Eigenwijs als ik ben wilde ik toch wat meer weten over dit product, dus ben ik gaan ruiken aan de mama producten in de winkel en opvallend is dat alle Zwitsal producten allemaal hetzelfde ruiken het typische Zwitsal geurtje. Ze zullen het er wel om doen. Echter mijn enorme toeter insmeren met maar 5 ml buikbalsem voelde niet echt bijzonder aan en vervolgens rook ik naar Zwitsal. Nee, geef mij maar de natuurlijke producten, die hebben het overduidelijk voor mij gewonnen.

Dromen.

2007-09-29T20:55:00.000+02:00

Vannacht droomde ik, dat ik weer dun was.
Wat kunnen dromen toch heerlijk onwezenlijk zijn.

Het drama dat peuterspeelzaal heet.

2007-09-15T23:04:00.000+02:00

Het was zover. Mijn kleine meisje mocht voor het eerst naar de peuterspeelzaal. Wat kon hier nou mis aan gaan? Julie kende de peuterspeelzaal en kende de juf van samenspel (clowntje piet) Het is tegenover ons huis. Alle kindjes huilen bij afscheid en moeders hebben het er vaak moeilijker mee dan de kinderen zelf. Gelukkig moest ik werken en was deze klus bestemd voor de papa van Julie en Julie huilt nooit bij haar papa. (zegt hij) Julie had er zin in. Een vrolijke ochtend, eindelijk haar nieuwe K3 boterhamtrommeltje gevuld en alles in haar nieuwe rugzak. Op naar de peuterspeelzaal. Het afscheid ging goed. Julie zwaaide zelfs, alleen daarna werd alles opeens anders. Toen de vader van Julie onze lieve dochter weer na 3 uur ging halen, kregen wij een heel andere dochter terug. Twee uur lang heeft ze in de armen van haar vader gehuild. Ontroostbaar. De meest verschrikkelijke verhalen kregen we van haar te horen. Ze had het over slaan, luier verschonen, huilen, vallen en vooral over niet leuk op school. De volgende dag was mijn lieve kleine meisje veranderd in een totaal ander kind. Huilbuien en woedeaanvallen, geen idee wat ik met haar aan moest. De volgende peuterspeelzaal dagen waren drama. Julie was totaal overstuur bij het afscheid nemen, gillend en schoppend. Er waren twee begeleidsters nodig om haar vast te houden, daarbij stond ze bij het ophalen vervolgens weer of nog steeds overstuur te huilen.

Iets wat leuk had moeten zijn, was gewoon verschrikkelijk. In plaats dat ik mijn vrije ochtend kon gebruiken voor opruimen, lag ik alleen maar te huilen in bed. Julie was na een paar dagen peuterspeelzaal totaal veranderd. Ik had een zenuwkindje met verlatingsangst, weg mijn lieve vrolijke, dansende en zingende dame. Ik vond het verschrikkelijk om te zien. Overgeven, aan haar tong plukken, op haar vingers kauwen en heel de nacht wakker worden met nachtmerries. Daarbij kon ik haar nergens meer alleen laten. Julie hing echt letterlijk aan mijn been. Geen opa en oma meer en geen papa meer, alleen nog maar mama en drama als die er 1 seconde niet in beeld was.
Het was weekend en geen peuterspeelzaal, maar Julie was nog steeds over haar toeren. Het hele weekend zei ze school is niet leuk, papa komt zo, mama komt zo en als we langs schooltje liepen ging mevrouw trillen van angst. Dit kon toch niet de bedoeling zijn van een peuterspeelzaal. Zou ze te jong zijn of past deze peuterspeelzaal niet bij haar. Wat doe ik haar aan dacht ik en met deze instelling bracht ik haar dinsdag naar de peuterspeelzaal. Na een gesprek met haar juffie, komt het er op neer dat ik moet doorzetten, dat dit nou de peuterpuber fase is, dat Julie een drammerig kindje is, waar ik veel problemen mee kan krijgen, dat het door mijn hormonen komt en dat het komt omdat er een baby aankomt. Het zal allemaal wel, maar na nog twee korte bezoekjes peuterspeelzaal stegen de zogenaamde hormonen me naar mijn hoofd en haalde ik haar ervan af. Wat een goed gevoel gaf dat zeg. Daarmee had ik Julie nog niet terug. Dat duurde wel zeker 2 weken, maar iedere dag zag ik steeds meer terug komen van mijn lieve vrolijke meisje.

Zou ik ooit nog de stap durven te nemen om Julie naar een peuterspeelzaal te brengen?

De doptone.

2007-09-10T16:56:00.000+02:00

Vanaf ongeveer 12 weken zwangerschapsduur, is het mogelijk de hartslag van het kind te horen door middel van een doptone. Dit is dan ook 1 van de handelingen die ik verricht tijdens een zwangerschap controle. De doptone is een apparaat dat met geluidstrillingen de hartslag waarneemt. Het mooie van dit apparaat is dat het zoveel mensen blij maakt. Zodra een cliënt naar de onderzoeksbank mag, zie ik ze al verlangend kijken naar het apparaat. De doptonekop met gel op de buik plaatsen en de harttonen van je baby zijn voor iedereen waarneembaar. Opa’s, oma’s, vriendinnen, noem het maar op gaan mee om te luisteren naar het geluid uit de doptone. Veel gestelde vraag was dan ook altijd: “Jij luistert zeker iedere dag naar je baby?” Ik vind het prachtig om naar mijn eigen kindje te luisteren, maar eigenlijk luister ik zelf nooit. Ik voel mijn kindje bewegen en dat vind ik voldoende. Toch vind ik het een wonderlijk apparaatje. Ik heb me regelmatig afgevraagd of mijn baby in de buik de harttonen kon horen van de andere baby’s of dat de geluidstrillingen zo dusdanig sterk waren dat mijn baby daarop reageerde. In ieder geval bij iedere buik die ik controleerde sprong mijn baby enthousiast rond in de buik.
Het horen van de harttonen, maakt mensen blij en stelt mensen vaak gerust. Het is dan ook echt wachten tot de volgende afspraak bij de verloskundige voor dat je het mooie geluid weer kan horen, dit duurt vaak lang voor je gevoel. Zeker in het begin van de zwangerschap. Sommige zwangeren geven dan ook aan het hartje het liefst ook thuis te willen horen. Vanaf de tweede helft van de zwangerschap kan je de harttonen ook vaak horen met een toeter. Dit is echter een ingewikkelde handeling, daarbij is het niet voor iedereen waarneembaar. Een blokker weet er mooi op in te spelen en zet een goedkopere versie van een doptone in de aanbieding. Toch blijft het een hoop geld voor een apparaat wat je na de zwangerschap niet meer kan gebruiken. Je zou er ook 1 kunnen huren, zodat je zelf kan bepalen wanneer je het hartje van je baby hoort. http://www.babybeats.nl/

Ik luister niet thuis, maar ik begrijp het wel. Het is inderdaad een wonderlijk geluid, en het opent even een klein luikje naar binnen de buik.

Verpest.

2007-08-15T23:07:00.000+02:00

Het is de schuld van de vakantie in Spanje, slapen op het strandbedje samen met mama. Het is de schuld van de vakantie in Frankrijk gezellig met zijn allen in de camper, samen slapen met papa en mama. Het is de schuld van een enorme valpartij uit het ledikant. De schuld van een vervelende kinderziekte. De schuld van een nieuwe kamer en een nieuw groot bed. De schuld van Julie haar slaapstoornis.
De schuld van de zwangerschap. De schuld van de vermoeidheid, maar volgens mij is het voornamelijk mijn eigen stomme schuld. Ik heb het verpest. Julie slaapt niet meer in haar eigen bed maar in dat van ons. Zowel overdag als ’s avonds. Het is zelfs zo erg dat Julie haar vader op de nieuwe kamer van Julie slaapt. Zodra hij zijn eigen bed in wil kruipen roept Julie; “papa wegwezen.” “Papa naar Julie kamer.” “Julie samen slapen met mama.”
Ik heb het toegelaten en waarom? Ik heb het toegelaten omdat ik zo intens moe was en er achter ben gekomen dat Julie heerlijk rustig slaapt zo naast me. Haar slaapstoornis is een stuk makkelijker op te vangen. Ik hoef namelijk niet meer het bed uit, daarbij word ze vaak nog maar 1 keer rustig wakker en hoef ik haar alleen maar een flesje te geven en ze slaapt weer verder. Een verademing vergeleken bij soms wel drie keer per nacht, ontroostbaar gillend wakker worden. Ze slaapt nu zelfs door tot 08.30 uur. Echt uitslapen dus voor iemand waarvan de dag normaal al om 06.00 uur begon. Het erge is nog eens dat ik er nog van geniet ook. Heerlijk zo’n middagdutje als je zwanger bent. Of lekker een boekje lezen op bed en af en toe naar je kindje kijken die zo lekker vredig ligt te slapen. Een prachtig gezicht toch. Daarbij lig ik niet eindeloos wakker van het gesnurk van de vader van Julie.

Wat ben ik toch een slechte moeder…..

Als ik dat had geweten…..

2007-07-30T11:26:00.000+02:00

Als ik had geweten dat 1 lolly per dag mij af zou helpen van die verschrikkelijk zwangerschap ochtendziekte, nou dan had ik het wel geweten. Wees eerlijk, welke vrouw houdt er nou niet van een lolly.
Ik ben er in ieder geval dol op.

Het blijkt dus echt te kunnen. 1 Preggie Pop per dag en je misselijkheid is meteen verdwenen. Het zijn lolly’s die gemaakt zijn op basis van essentiële oliën, aromatherapie en natuurlijk ingrediënten. Komt er ook nog eens bij dat ze gezond voor je zijn, want er zit gewoon ijzer en calcium in. Mijn favoriete smaak zit er helaas niet bij, drop. Je koopt ze per zakje van 7 lolly’s met verschillende smaken; spearmint, pepermunt, citroen, gember, aardbei, sinaasappel en lavendel.

Opnieuw zwanger worden om uit te proberen of het werkt, dat gaat toch echt niet gebeuren! Uit nieuwsgierigheid heb ik de smaak lavendel geprobeerd. Ik was niet misselijk, maar toch werd mijn maag er iets rustiger op. Het smaakt echt naar lavendel en dat is toch niet mijn eerste keuze als ik een lolly koop, maar goed als je misselijkheid verdwijnt dan maar een lavendel lolly. Citroen bewaar ik voor de bevalling kijken of het ook helpt tegen “bevalling misselijkheid”

Dus als iemand last heeft van ochtendziekte/ misselijkheid, probeer ze dan eens uit en laat mij weten wat je er van vindt en of het werkt.

www.bellypops.eu

2 jaar.

2007-07-16T20:57:00.000+02:00

Vorig jaar oefende we nog op kaarsjes uitblazen, nu waren de vingertjes aan de beurt. Moeilijk hoor met 1 handje twee vingertjes omhoog krijgen, 1 vingertje van iedere hand lukt veel beter. Julie is twee jaar en wat is ze toch wijs. Ze wist dat ze een feestje kreeg en wat voor een feest nog groter en nog drukker en nog meer kado’s. Het is niet te hopen dat het ieder jaar groter en meer moet worden. Julie had het in ieder geval prima naar haar zin. Kaarsjes uitblazen ging prima, wel een beetje tranen toen haar prachtige verjaardagstaart werd stuk/ aangesneden. ’s Avonds in bed verteld mijn lieve meisje me; “mama Julie is twee jaar, feestje leuk.” Nou daar doe ik het dan graag voor.

De dag na het feest was haar echte verjaardag en moest Julie trakteren op samenspel. Dit was voor Julie helemaal een geweldig feest. Voor de a-creatieve mama van Julie iets minder. Ik moest wel een traktatie verzinnen. Een gezonde tractie die ook nog leuk is. Grrr en dat krijg ik nu ieder jaar. Het uitdelen was geweldig, de verjaardagshoed was nog het leukst van allemaal.

Julie; “ mama Julie is nu echt 2 jaar en haar twee vingertjes vliegen de lucht in.”

Je hebt een keuze, wel of geen echo.

2007-07-02T22:00:00.000+02:00

Eigenlijk is het nog niet zo heel lang dat de zorgverzekeraars 2 echo’s vergoeden. Toch is het nu al zo normaal dat je in het begin een termijnecho krijgt en bij 20 weken nog een uitgebreide echo erbij. Deze laatste echo word vaak als leuk beschouwd, ter vervanging van een pretecho heb ik wel eens een moeder, zwanger van haar derde, horen zeggen. Wat ik ook vaak hoor vallen is: Leuk en nog vergoed ook (in de volksmond ook wel gratis genoemd) of kunnen we dan ook het geslacht zien. Ja, je kunt het geslacht zien, maar nog wel veel meer ook en daar staan veel mensen niet bij stil. Toch is het de bedoeling van deze 20 weken echo dat je baby goed word nagekeken, structureel nakijken noemen ze dat. Dat hierbij wel eens een slechte uitslag naar voren komt of een iets afwijkend beeld, daar staan toch de meeste mensen niet bij stil en dan opeens is deze echo niet meer zo leuk.
Je hebt dus een keuze en ook ik heb een keuze. Zou ik het wel of niet doen. Bij Julie hebben we zo’n echo gedaan, omdat de vader van Julie dit heel graag wilde. Nu snapt hij mijn denkwijze iets beter en laat het aan mij over. We gaan het toch doen, maar niks geen pret. Ik ga met lood in mijn schoenen naar de echo toe. Uitgerekend de mensen voor ons komen niet zo vrolijk de kamer uitlopen. Dit zorgde er bijna voor dat ik regelrecht weer weg wilde lopen. We willen niet weten wat het word, dus bijna de gehele echo zitten we met de ogen dicht. Alles is goed hoor ik de echograaf zeggen en ik zie een glimlach op het gezicht van de vader van Julie verschijnen. Vol trots houd hij zijn eerste foto van zijn kindje in zijn handen en ik, ik ben blij dat het achter de rug is.
Nu gewoon verder zwanger zijn.

Wat nu met de site van Julie?

2007-06-15T21:31:00.000+02:00

Iets wat begon als experiment is veranderd in een blijvende hobby: de site van Julie. Ik vind het leuk om zo af en toe een verhaaltje te schrijven over de ervaringen en belevingen van Julie. Als full time werkende moeder kom ik soms helaas tijd te kort om de site bij te houden. Daarbij gebeuren er zoveel leuke dingen met kinderen, dat ik wel kan blijven schrijven. Gek eigenlijk; heb je je handen al vol aan je drukke leven overdag, duik je ’s avonds toch nog achter de computer om erover te schrijven. Hoe moet ik dat nou doen als Julie er straks een broertje of zusje bij heeft? Met een nieuwe site erbij voor de nieuwe baby, wordt het alleen maar verwarrender. Toch is het een leuke manier om familie, vrienden en andere mensen op de hoogte te houden van hoe het met je kind gaat. De site van Julie stoppen en gewoon opnieuw beginnen met een site voor de baby, maar dat vind ik zonde van de site van Julie. Een site voor Julie en haar broertje/zusje samen, ‘Julie en wurmpie’, misschien is dat dan een oplossing. Komt er nog eens bij dat mensen nieuwsgierig worden naar de zwangere moeder van Julie. Ze willen buikfoto’s zien en graag verhalen horen over mijn ervaring als moeder en over het zwanger zijn. Ook worden er vaak vragen gesteld over mijn werk, verloskundige. De dingen die ik beleef en meemaak met al die andere zwangere vrouwen. Ik sta voor een dilemma: wat nu met de site van Julie?

Na lang nadenken heb ik besloten om de site van Julie over te laten gaan in de site van Roselie, verloskundige, moeder van Julie-Janne en zwanger.

Dansen op mijn lievelingsmuziek, Reggae!

2007-05-29T23:03:00.000+02:00

Julie met haar Spaanse olé jurk.

2007-04-29T21:17:00.000+02:00

Special voor Julie uit Spanje meegenomen door de vrouw met de magische handen een echte Spaanse jurk met dansschoenen. Julie laat meteen zien dat ze een echt meisje, meisje is. Gek op mooie dingen, verkleden, dansen en showen. Dat ze goed op hakken kan lopen weten we nu ook meteen. Op naar de vakantie in Spanje. Julie is helemaal klaar voor de Spaanse feesten.

Waarom nou altijd weer die vraag: Wanneer komt er een tweede?

2007-04-19T08:17:00.000+02:00

Je vriendinnen, je buurvrouw, maar zelfs onbekende mensen van de straat of in de winkel. Iedereen die het je vraagt: wanneer komt nummer twee? In mijn kinderloze periode werd mij nooit gevraagd wanneer komt nummer 1. Nu Julie er is vraagt iedereen het. Het begon al toen Julie nog geen 1 jaar oud was. Ik liep met wallen onder mijn ogen op straat met een huilende baby in de wagen en een oud vrouwtje op straat zei tegen mij; wanneer komt er een broertje of zusje voor dit lieve meisje. Vriendinnen waarvan hun kindje jonger is dan Julie lopen alweer te spugen boven de wc en vragen dan aan mij ben jij alweer zwanger? Zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik ben er wel even bij stil gaan staan en de andere moeders en niet moeders gaan observeren. Ik ben er nog steeds niet achter wat het toch is dat er met je eerste kind er ook een tweede moet komen. Ik heb maar zelden iemand aan een moeder van twee kinderen horen vragen wanneer komt nummer drie? Wel valt dan soms de vraag komt er nog een derde of niet? Alsof het maar gebruikelijk is dat er na nummer 1 sowieso nummer twee komt.

Nee, er komt denk ik geen nummer twee. Met in mijn achterhoofd, ben nog steeds aan het revalideren van mijn traumatisch bevalling, mij niet gezien. Dan krijg je het volgende verwijt naar je hoofd gesmeten; Ach wat zielig dan krijgt je dochter helemaal geen broertje of zusje. Daarmee heb ik gelukkig mazzel en zeg dan Julie heeft al een hele lieve grote zus, meer dan genoeg. Toch lijkt het nooit te stoppen die vraag wanneer komt nummer twee, misschien moet Julie gewoon wat ouder worden en dan stopt het vanzelf.

Julie is ziek en ik ben zo ontzettend moe en volgens mij ook ziek aan het worden. Kan bijna mijn bed niet uit komen. Dat is pas zwaar moeder en ziek zijn. Je voelt je nog ellendiger dan ooit. Uitzieken zit er niet bij met als gevolg blijven aan kwakkelen. Na drie weken gaat het weer wat beter. De zon schijnt. Samen met Julie breng ik een bezoekje aan de vrouw met de magische handen. Eerst even een bloemetje kopen, gele tulpen, want daar is oma zo dol op. Ik loop bij de vrouw met de magische handen naar binnen en laat met trots de mooie tulpen zien. Asjeblieft voor jou. Als reactie krijg ik te horen: lieve roos ben je zwanger, je koopt namelijk nooit bloemen voor me.

Lieve familie, vrienden, buren en andere lieve mensen, Bij deze nummer twee komt er toch heel onverwachts aan!

Creatief.

2007-03-04T09:42:00.000+01:00

Aangezien we in een koud regenachtig land wonen en wij helaas geen tuin hebben, moeten we ons regelmatig binnen vermaken. Zo begon ik aan Julie haar eerste schildersles. We gebruikte als techniek het vingerverven. Kliederschort aan. Tafeltje met papier klaar en daar gingen we. Julie had helemaal geen hulp nodig. Ze heeft een echt natuurtalent voor kliederen. Leuk hoor zo’n ochtendje verven echt alles zat onder. Zeker voor herhaling vatbaar! Alleen dan met betere voorbereidingen.

Sudocrem

2007-02-11T22:25:00.000+01:00

Terwijl we ons in de ochtend klaar maken voor de dag zeggen de vader van Julie en ik tegen elkaar: "Wat is Julie toch een zoet lief meisje. Ze kan zo heerlijk rustig op haar kamertje spelen". Nog geen paar tellen later komt er een spookje uit Julie haar kamer gelopen. Ik zeg tegen het spookje: “wat heb je nu gedaan?”

Julie is zich van geen kwaad bewust en met haar gezicht onder de zinkzalf zegt ze: “Mama, Jlie (Julie) al ingesmeerd.”

Dat was 1 ding wat zeker was, goed spul hoor die Sudocrem.

Om van te kotsen.

2007-02-05T13:28:00.000+01:00

Een gesprek op mijn werk; Die vrouw heeft haar eerste kind wel 6 maanden aan de borst gehad. Verschrikkelijk moet je toch niet aan denken zo lang. Hoe lang heb jij je dochter borstvoeding gegeven. Ik geef mijn dochter nog steeds borstvoeding, hoor ik mezelf zeggen. Wat…., maar je dochter is al bijna anderhalf jaar oud. Hoe heb je het zo ver laten komen?

Hoe is het eigenlijk zo ver gekomen. Tijdens mijn zwangerschap, dacht ik van ik begin met borstvoeding en ik zie wel hoe lang ik het volhoudt. Ik dacht eigenlijk, dat de borstvoedingsperiode van korte duur zou zijn dit vanwege het feit dat ik geen verlof had en meteen weer in mijn drukke leven moest duiken.
Julie werd geboren en moest meteen naar de kinderafdeling, goede start voor de borstvoeding. Binnen 1 uur aanleggen aan de borst en rooming-in zijn de belangrijkste punten om borstvoeding te laten slagen. Ik was ziek na de bevalling. De hoge koorts veroorzaakte dat ik pas laat op de couveuseafdeling terecht kwam. Julie had inmiddels al 2 flesjes gehad. Niks geen cupje, spuitje of lepeltje. Nee, echt een fles. Dat zou dus de volgende verkeerde stap zijn voor het slagen van de borstvoeding. Toch probeerde ik haar aan te leggen. Ik was te ziek om die nacht nog een keer terug de gaan, maar de volgende dag ging ik ervoor en jawel hoor Julie nam de borst. Het grappige is dat hoe verkeerd we ook waren begonnen voor de borstvoeding, Julie had absoluut geen last van speen / tepel verwarring. Eerder andersom, want vanaf het moment dat ze voor het eerst aan de borst was geweest, wilde Julie geen fles meer.
De tweede week werd ik weer heel erg ziek en belande ik in het ziekenhuis met een borstontsteking. Mijn kraamverzorgster zei toen; “dat betekend stoppen!” Niks wilde ik daar van weten. Ik vond borstvoeding geven geweldig en wilde er zo lang mogelijk van genieten. De bezorgde vader van Julie zat aan mijn ziektebedje met smekende ogen, stop asjeblieft je gaat er aan onderdoor. Ik ging toch door en werd beter. Hierna werd het al snel duidelijk dat Julie iets te gek was op de borst. Ze weigerde de fles, zelfs met afgekolfde melk. Wat we ook deden er ging nooit een hele fles in. Ik had inmiddels zoveel zelfvertrouwen gekregen in het borstvoeding geven, dat ik dacht ik geef haar maar de borst weet ik in ieder geval zeker dat ze genoeg binnen krijgt.

6 maanden verder. Julie werd minder naar me toe gebracht, dus moest ik het van het kolven hebben. Het kolven was een gedoe. Ik voelde me net een koe met een machine aan mijn borst. Er waren meerdere collega’s die ook moesten kolven en als we tegelijk gingen hoorde je achter iedere deur dat irritante elektrische geluid van de kolf. Net of je je benen aan het epileren bent. Het was altijd het gesprek van de dag hoeveel heb jij eruit gekregen en loopt de voeding bij jou al terug? Ik had ups en downs met het kolven. Er waren dagen dat ik er maar 20 cc uit kreeg en er waren dagen dat ik overstroomde en trotst door de gang van de kraamafdeling liep met al mijn potjes, waar ik dan opmerkingen naar mijn hoofd kreeg gesmeten; “jij kan wel een hele kraamafdeling voeden!” Ik ging door.

8 maanden ik zit doodmoe buiten voor de deur te praten met mijn buurvrouw. Weer over borstvoeding. Wanneer zou jij stoppen en zou je je fitter voelen als je met de borstvoeding stopt? Het kolven was ik zat. Wat ze ook zeggen het is echt vrouw onvriendelijk. Langer verlof zou ik zeggen voor vrouwen die volledige borstvoeding geven. Ik ging door en stopte niet.

9 maanden ik stopte met kolven. Had genoeg voorraad. Julie had minder voedingen nodig en ze moest het er maar van nemen als ik er was. Zo niet dan had ze pech. Dit bleef zo doorgaan. Ik genoot nog steeds. Na 1 jarige leeftijd werd het weliswaar alleen een nacht en een ochtend voeding, maar ik vond het heerlijk. Julie was echt nog een babietje. Tot op de dag van vandaag ben ik doorgegaan en opeens na ruim anderhalf jaar wilde Julie niet meer. Ze weigerde, wat ik ook deed. Ze deed mijn bh naar beneden en zei nee, ze kreeg er zelfs kotsneigingen van. Raar, maar het deed me wel verdriet. Julie moest al kotsen als ze mijn borsten zag. Opeens was mijn kleine babietje een groot meisje geworden. Het verhaal van die vrouw die haar kind tot 5 jarige leeftijd aan de borst had gehad komt bij mij naar boven. De allereerste keer toen ik dat hoorde, dacht waarom nou verdriet je kind gaat naar school is groot, dat wil je toch niet aan de borst hebben, maar nu begreep ik het verhaal. Ik ben wel blij dat Julie niet pas gestopt is bij 5 jarige leeftijd, maar ik had wel verdriet en miste het samenzijn enorm. Ik heb iedere dag genoten van het borstvoeding geven en zou het zo weer zo ver laten komen…...!

Het consultatiebureau.

2007-01-16T18:18:00.000+01:00

Kwart voor negen ’s ochtends moesten we bij het consultatiebureau zijn en voor het uit- en aankleedritueel ook nog een paar minuutjes eerder.

Ik ben daar toch niet meer zo goed in, opschieten zo vroeg in de morgen, daarbij lijkt het wel als je haast hebt dat kinderen je altijd gaan tegen werken. Gevolg ik kwam ietsjes te laat het consultatiebureau binnen hollen met Julie op mijn armen die een heerlijk fles thee met melk in haar handen had. De vrouw achter de weegschaal die de allereerste keer zo vriendelijk leek, was nu angstaanjagend. Boos keek ze op de klok van de muur en vervolgens controleerde ze met die zelfde boze blik ook nog even haar horloge. Kleed je dochter maar snel uit en geen goedemorgen of iets kreeg ik te horen. Opeens moest ook alles anders, omdat Julie nu kan lopen mocht ze niet meer zitten op de weegschaal en liggend meten. Nee, ze moest in een eng hoekje op de weegschaal gaan staan en vervolgens werd ze door de boze mevrouw tegen de muur gedrukt waar de meetlat hing. Geen troostende woordjes tegen mijn lieve van angst trillende dochter. Ik had het gedaan ik was te laat en kreeg weer dat, ik ben een slechte moeder, gevoel over me.

Met een huilende Julie ga ik terug naar ons krappe aankleedhoekje en vertel haar dat het niks erg is dat ze moet huilen, dat we thuis wel samen met papa gaan oefenen om op de weegschaal te staan en tegen een muurtje. Een vader komt vrolijk met zijn pasgeboren baby binnenstormen en gelukkig krijgt hij nu de uitbranders van te laat zijn en blijft de boze blik op hem gericht. Zijn vrolijke bui is meteen weg en met zweet op zijn voorhoofd begint hij aan het uitkleedritueel. Ik bedank hem voor het te laat komen en gooi er nog een flauw grapje achteraan, waar hij gelukkig weer een beetje vrolijkheid mee terug krijgt en ik nu een lotgenootje heb.
Nou zou je zo denken dat ik meteen aan de beurt was; de eerste afspraak, maar ietsjes te laat. Niks van dat alles is waar. Uit een ander kamertje (het kippenhok) komt een hoop geklets. Het hele weekend word besproken en wij kunnen er rustig van mee genieten. Ik kijk eens op de klok en zie de wijzer al op 09.15 staan en langzaam stroomt het consultatiebureau vol met huilende baby’s. De boze mevrouw krijgt een blik van schaamte en durft zelf niet meer op de klok te kijken. Pas om 09.25 mogen we als eerste naar binnen.
Een nieuw gezicht, een jong meisje. Ze kletst honderd uit en het bezoekje heeft nog nooit zo lang geduurd. Nee, ik doe niet alles goed. De fles waarmee ik binnen kom lopen is echt verboden. Water erin mag nog net, maar melk, dat is zo slecht voor de tanden. Ook mijn tandenpoetsritueel is niet voldoende. Het moet zeker 3 minuten duren. Nou zie dat maar eens voor elkaar te krijgen bij een kind. Alles wat ik vertel over Julie gaat bij de vrouw het ene oor in en het andere oor weer uit. Ze is bezig met me de les te leren en ik moet Julie ook iets meer laten eten, want ze zit onder de gemiddelde groeicurve. Ze weegt nu 10,4 kilo en is 81,2 centimeter lang. Nog 1 keer van de zomer en dan voorlopig de laatste prik en een hele lange tijd geen leuke bezoekjes. Wat een opluchting!

Fotosessie

2006-12-22T22:35:00.000+01:00

Sinterklaas net achter de rug, staat kerst alweer voor de deur. Dure maand, met veel cadeautjes. Dat cadeautjes kopen met een kind een lastige onderneming is had ik vorig jaar al ervaren. Daarom was ik er eerder bij dit jaar, zodat het nog te doen was met de drukte. Julie had de inhoud van haar eigen pakjes allang gezien. Beter gezegd ze was er zelf bij toen ik ze kocht. Ze zocht ze uit en stond ze niet meer af bij de kassa. Thuis werden er dan allerlei afleidingsmanoeuvres uitgehaald, waarna ik de cadeautjes leuk zelf kon inpakken. Het lastige van tevoren inkopen doen is dat je, je ook eerder moet bedenken wat je wilt kopen.
Zo kwam ik dus op het geniale idee een fotosessie te maken van de lieve nichtjes. De leuke kiekjes eruit halen en die vervolgens inlijsten en weggeven. Dit bleek toch een iets minder geniaal idee dan ik had gedacht….

Rotterdam/Amsterdam is altijd al een lange afstand geweest, die ervoor heeft gezorgd dat ik mijn geliefde zus wat minder zien. Nu met kindjes erbij lijkt deze afstand nog veel groter geworden. Ons onregelmatige werk leven zorgde ervoor dat het een last minute sessie werd, maar de sessie moest en zal komen. Daar zaten we dan Donne net wakker van een lange reis en haar grote nicht Julie (de slaapkop) in diepe slaap in haar bed. Donne was echt vrolijk totdat eindelijk Julie wakker werd en Donne eigenlijk al weer toe was aan slapen. Ik vind je zo lief en ben zo blij dat mijn nichtje er is, ik knuffel je gewoon bijna dood hielp niet mee aan het humeur van Donne. Julie naast haar nichtje op de bank, 1 seconde stil zitten en de armpjes vliegen alweer om het nekje van baby Donne, die het echt niet makkelijk heeft met haar grote nicht. Dat we vandaag leren wat eenkennigheid is en het niet leuk vinden dat mama maar achter de camera blijft zitten in plaats haar te helpen verlossen van de knuffels van Julie zorgt ervoor dat we de dames meer huilend, dan lachend op de foto krijgen. Alles halen we uit de kast om een glimlach te voorschijn te kregen, Teletubies, K3 gekke bekken, verkleedpartijtjes, zelfs de kinderboerderij, maar alles tevergeefs.
Een leuke dag, maar zo vermoeiend en nu maar hopen dat de kiekjes zijn gelukt, want het grote kerstfeest is al over een paar dagen. Wonder boven wonder zijn de foto’s toch leuk geworden en wat heb ik dit jaar weer geleerd? Dat ik kerst nooit meer buiten de deur vier met een klein kind, maar een fotosessie zou ik zo weer willen doen.

Het is zo stil in huis.

2006-11-12T23:06:00.000+01:00

Het impulsieve avondje samen uit, is sinds Julie is geboren niet meer voorgevallen. Natuurlijk zijn we nog wel samen weggeweest, maar dan was er altijd oppas in huis en dan moest je er alleen maar voor zorgen dat je op tijd terug was voor de oppas. Hoe doen andere ouders dat toch als je opeens zin hebt in een heerlijk avondje dansen.

Ik had het weer, het gevoel opeens te willen dansen, feesten, de kroeg in. 1 telefoontje was voldoende. Wist ik het zeker? Ja hoor Julie ging uitlogeren bij opa en oma, die om 20.00 uur meteen het restaurant uitholden, om mij te hulp te staan.

Het was een heerlijk avondje uit, alles gedaan wat ik wilde doen. Toch kon ik het niet laten om meerdere keren mijn telefoon te controleren en zelfs om een keertje te bellen, met de vraag kan ik haar niet beter ophalen? Nee, Julie bleef uitlogeren en zo kwamen we dus samen thuis in een heel leeg huis. Niet alleen leeg, maar ook heel stil en dat ondanks de vrolijke begroeting van onze trouwe viervoeter. Boven werd de stilte is ons huis nog veel erger. De deur van Julie haar kamertje staat wagenwijd open en haar bedje is leeg. Zou ik haar deur maar dicht doen, voel ik me dan minder naar van binnen? We slapen met alle deuren open en eindelijk zou ik weer eens door kunnen slapen en een gat in de dag, maar het lukt me niet. Ik slaap onrustig en word al na een paar uurtjes vroeg in de ochtend wakker met nog steeds het zelfde gevoel van binnen; ik mis mijn lieve Julietje. Ik sta op en ik merk dat ik net ietsjes teveel heb gefeest en eigenlijk mijn bed weer wil inkruipen, maar de drang om Julie op te halen is groter.

Julie die niks van mijn avondje heeft gemerkt huppelt net wakker vrolijk rond door de keuken van opa en oma. Aan de wallen van haar opa en oma te zien heeft ze niet doorgeslapen, maar ze heeft ook duidelijk geen “heimwee” gehad. ‘ s Middags maken we met zijn drieën een heerlijke wandeling en duiken daarna met zijn drieën de kroeg weer in, maar nu eentje waar Julie van harte welkom is. Een live bandje, een kinderhoekje, andere kindjes en andere ouders, wijn en heerlijk eten en na afloop met zijn drieën naar huis en alle bedjes weer gevuld!

Een vies verhaal, maar toch zo trots!

2006-10-25T20:16:00.000+02:00

Mijn babyboeken staan al een lange tijd dicht op de kast. Ik heb er zelfs al een paar uitgeleend. Opvallend hoe snel je het alweer zonder al die boeken doet. Je weet het nu gewoon. Nu word ik geraadpleegd door andere moeders over vraagjes; wanneer rolde jou dochter om, hoe ben jij begonnen met vast voedsel aanbieden en wanneer kreeg jouw dochter de eerste tandjes? Allemaal vragen waarvoor ik mijn babyboeken, andere moeders en internet om hulp heb gevraagd. Als de vraag aan mij word gesteld zeg ik kijk maar op de site van Julie, ik weet het niet meer precies. Tijdens 1 van zo’n wijze mama gesprekken viel weer eens de titel van het boek “oei ik groei.” Het boek wat net zo favoriet is als mijn favoriete verplichte uitje van Julie aan een zeker bureau.? Een heel lijstje van wat je kind allemaal moet kunnen rond een bepaalde periode staat er uitgeschreven. Een zodanige lijst waarvan ik altijd de zenuwen kreeg omdat Julie net een beetje aparter was. Na een gesprek met een bezorgde moeder over haar kindje, omdat zij ook niets volgens het lijstje doet. Besluit ik het boek nog maar eens open te slaan.
Het eerste obstakel komt alweer naar boven. De titel van het laatste hoofdstuk: lief en leed rond 55 weken. Hoeveel weken is Julie nu eigenlijk. Een rekensommetje waarin ik bij lange na geen zin in heb om die te maken. Op naar het lijstje van 55 weken:

· Stopt blokken van verschillende vormen door de goede gaten van de blokkenstoof……
· Plast op de pot als je dat vraagt en als hij ook moet plassen……
· Pakt stiften en papier en ‘tekent’, als je hem vertelt hoe hij dat moet doen……
· Etc.……

Juist ja, Julie is allang 55 weken oud geweest en eigenlijk niks van het lijstje zie ik haar doen. Ik moet wel eerlijk zijn, want ik vraag het haar ook niet. Mijn oog valt op het potje wat al sinds de geboorte van Julie in haar kast staat. Zou ik het proberen?
Kleertjes uit, potje in de buurt en als laatste de luier. Het potje is reuze interessant. Het er op zitten gaat goed, maar ondanks al mijn plas geluiden gaat het toch een beetje mis. Julie staat op en gaat naast het potje staan plassen. Volgens mij hoort deze regel gewoon niet thuis in het lijstje van 55 weken. De volgende dag probeer ik het nog een keer. Ik haal allerlei fratsen uit om duidelijk te maken dat het potje een andere bestemming heeft dan er alleen maar op te zitten. Dit maal met succes. Julie doet mijn geluiden na en staat opeens weer op en zegt: “klaar” en klaar was ze zeker. Julie had voor het eerst op haar potje gepoept. Apentrots maak ik een vreugdedans door de stinkende kamer. Julie snapt er weinig van, maar is gek op dansen en doet met mij mee. De vader van Julie wordt nieuwsgierig naar al het gelach en komt even boven gluren. Ook hij is apentrots op zijn kleine meid en gooit haar hoog in de lucht en ik. Ik krijg een dikke kus. Morgen weer op het potje lieve Julie?

Het consultatiebureau

2006-09-26T17:57:00.000+02:00

1 week uitstel van mijn favoriete uitje. Julie was ziek en ze moest de laatste prikjes krijgen. JA, de laatste prikjes, althans voorlopig de eerste 2 jaar in ieder geval niet meer. 1 weekje maar, maar het was net genoeg om weer op te been te zijn. Met z’n drieën weer naar het bureau. Het uit en aankleed ritueel gaat nu zo gemakkelijk. Wegen en meten is een eitje. Gewicht: 9010gram, lengte: 77,2 centimeter en een hoofdomtrek van 46,8 centimeter. Julie hoeft nog niet naar het berg speelgoed op de grond. Nee, Julie vermaakt zich prima op mijn schoot kijkende naar de huilende baby’s, die te moe zijn voor hun bezoekje aan het bureau en te moe om mee te werken aan het uit en aankleedritueel.
Toch zijn we nog steeds niet voorbereid op deze oh zo leuke bezoekjes.
Julie wordt op de tafel gezet, de arts aan de ene kant en wij als ouders aan de andere kant. Meteen word er een boekje in haar handen gestopt en meteen onderga ik een vuurlinie van vragen, die duidelijk ook uit een boekje komen, maar dan wel een ander boekje dan dat Julie net in haar handen gestopt heeft gekregen. Hoe gaat het met Julie? Eet ze goed? Hoe is het met slapen? Loopt ze al los? Zegt ze woordjes? Leest ze boekjes? Deelt ze speeltjes uit? Zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik had amper tijd om tussen mijn antwoorden adem te halen; Nee, Julie eet volgens mij niet zo goed, maar ze krijgt nog steeds de borst. Slapen, dat moet ze nog leren. Ja, ze kan al een beetje lopen. Woordjes, zelfs al zinnen. Boekjes lezen, dat vind ze niet echt leuk. Speeltjes uitdelen, vragend kijk naar de papa van Julie. Het duizelt van de vragen en ik weet het niet meer. Aarzelende woorden rollen er uit mijn mond. Mijn antwoorden zijn zo aan het gezicht van de arts te zien niet de juiste antwoorden. Geef me asjeblieft nu maar die prikjes, die kan ik tenminste wel aan.
Nooit gedacht dat ik zoveel vragen kreeg, waarom vraagt een arts niet gewoon: Hoe gaat het met jullie. Een makkelijke open vraag waarop ik kan antwoorden dat Julie een geweldig lief kindje is, slim met een eigenwijs pittig karakter. Dat ik van haar geniet ondanks de slechte nachten. Nee, het moet duidelijk allemaal volgens het boekje gaan. Geef mij dan dat boekje kan ik me voorbereiden op al die vragen die volgende keer zullen gaan komen.
Eenmaal thuis trek ik Julie haar jasje uit en zet haar in de woonkamer in haar stoel geef haar wat te drinken en ga wat te eten klaarmaken. Ik geef Julie haar eten en vervolgens krijg ik automatische haar lege flesje in mijn handen gestopt. He, ze deelt dingen uit. Na het eten kruipt Julie naar haar hoekje met boeken. Ik krijg er eentje in mijn handen gestopt en ze pakt er eentje voor haar zelf. Een paar seconde lezen, maar ze leest dus zeker wel. Julie is moe en gaat naar bed. Na 2 uur hoor ik Julie mama roepen. Ik reageer nooit op de eerste mama. Nog een keer mama en toen:”wa ben jij?” “Hier”, zeg ik, “in de slaapkamer.” “oké”, hoor ik haar zeggen, waarna ze lief gaat spelen in bed.
Julie doet wel degelijk alles uit het boekje alleen moet dat boekje nog even worden aangepast, want Julie zegt toch echt al hele zinnen.

De eerste stapjes los.

2006-09-20T12:53:00.000+02:00

Ons avontuur;

2006-09-10T17:12:00.000+02:00

Dit is het verhaal achter de plaatjes:

Eindelijk we waren zover om aan onze eerste survivaldag te beginnen. De bugaboo zat in de auto, onze trouwe viervoeter bleef thuis en genoeg eten voor Julie bij ons. We gingen vandaag eerst naar de markt. De plaatselijke bevolking had al hun waren op de kraampjes uitgestald. Gewoon vers uit de tuin en dat was ook wel te zien ook. Veel groente en fruit, enkele kaaskraampjes, een olijfboer, wat oude kleren en wat prulletjes voor de toeristen. Helemaal geen lekker eten, oesters en wijntjes op deze markt, wat we altijd zo geweldig vonden van de markt in Montalivet. Tussen de Fransen lekker meegenieten van al het lekkers en langzaam teut worden van de heerlijk wijntjes. Nee, hier liepen we gewoon te sjokken op de markt samen met de rest van de buurtbewoners. De vader van Julie die normaal 1 grote attractie is in Frankrijk, dit vanwege zijn uiterlijk, kreeg dit jaar ook geen aandacht meer van de Fransen. Nee, dit jaar was Julie aan de beurt. Werkelijk iedere Franse op de markt stopte om even een Frans babbeltje te wisselen met Julie. Julie vond het prachtig al die ohlalala’s, dus iedereen kreeg ook nog eens een brede glimlach terug. Ook wij werden aangesproken, vaak kwam het erop neer dat we een prachtige dochter hebben, een mooi meisje en prachtige ogen en de rest van het gesprek verstonden we dan niet meer. We beantwoorden alles met een brede glimlach, wat wil je na al die complimentjes. Na het bezoek aan de markt was Julie weer toe aan een schoonheidsslaap en dat gaf ons de gelegenheid om weer eens heerlijk te lunchen onder het genot van een heerlijke rosé. Wat is het leven in Frankrijk toch fijn. ’s Middags gingen we naar de Gorges d’Héric, 1 van de tips van de buren. Het zou er prachtig wezen allemaal beekjes en watervalletjes. Het was wel even een stukje omhoog lopen, maar zeker de moeite waard.

Tijdens de rit door de bergen kwamen we erachter hoe verraderlijk het weer kan zijn als je door de bergen rijdt. Zo was het in het dal mooi weer en zo was het aan de andere kant van de berg bewolkt. Gorges d’Héric. Het was ons nog geeneens opgevallen: al die rode kopjes die naar beneden kwamen, iedereen die langs je liep op weg naar beneden en met een glimlach bonjour tegen je zei. Julie zat weer in haar wagen. Eten en drinken in haar handjes en wij gingen naar boven naar dat prachtige stukje natuur. Al snel kwam ik erachter dat het duwen van de wandelwagen behoorlijk zwaar was. Alles ging natuurlijk omhoog. De vader van Julie moest dan maar duwen terwijl wij aan het genieten waren van de prachtige beekjes en watervallen. Het was een loodzware klim met wagen omhoog, maar ja al die mensen die naar benden kwamen waren toch ook naar boven geweest. Trouwens er kwamen ook kinderen naar beneden wandelen, dan moesten wij dit toch ook wel kunnen. Daarbij waren onze buren van de boerderij ook helemaal naar boven geweest met hun twee kinderen, waar er 1 van in de buggy zat. Veel van onze medeklimmers hadden we al achter ons gelaten, de prachtige natuur om ons heen vergaten we even. We waren teveel bezig met de top te bereiken. Julie vond het prima, logisch ze lag lekker in de wagen. Doodmoe hebben we jawel hoor de top bereikt en wat was daar? Een oud vervallen boerderijtje waar je koffie kon drinken. We gingen weer terug en helaas was het bergafwaarts nog veel zwaarder, continu die wagen tegen houden. Halverwege kwamen we weer een groepje mensen tegen, overduidelijk Hollanders. Waarvan de mannen met grote monden voorop liepen en de vrouwen op hakjes er zwetend en klagend achteraan kwamen. Nu waren wij aan de beurt voor onze flauwe glimlach en hallo. “Hé, Nederlanders”, krijgen we te horen. “Vraag eens hoe ver het nog is?” De vader van Julie zegt; “ach, het is nog maar een klein stukje, wel een beetje steil, maar echt de moeite waard” en hij geeft mij een knipoog. Eenmaal beneden bij het enige terrasje wat er is vallen we een frietje aan en rijden we daarna moe naar de boerderij, waar we vervolgens doodmoe al om 20.00 uur in bed vallen. Op naar de volgende morgen.

De vader van Julie staat op als een oud opaatje, spierpijn in de billen en benen. Het eruit lopen zei ik en zo gingen we een flinke ochtend wandeling maken met onze trouwe viervoeter. Een pad achter de boerderij zou ons leiden naar een prachtig pad door het bos. Het eerste stukje was wel even zwaar maar daarna was alles vlak. Nou met geen mogelijkheid kon je met de Bugaboo door het eerste stukje heen. Was ik even blij dat ik mijn oh zo lieve oude vertrouwde draagzak had meegenomen. Hup Julie op de heup erin en daar gingen we dan. Onze trouwe viervoeter blij en Julie vond het geweldig, bukken voor de takjes, een vloekende mama omdat ze weer eens door de doornstruiken liep op haar prachtige klimschoenen, namelijk teenslippers. Het was steil en zwaar klimmen, maar het was wederom zo prachtig alleen maar natuur en natuurgeluiden. Na de stevige ochtend wandeling was een volgend dorpje aan de beurt om hun markt eens te bezoeken. Precies een vergelijkbare markt als de dag ervoor alleen dan nu in een ander dorpje. Tussen de middag ben ik moe en heb ook ik last van mijn billen en benen. Een middagje rust wordt ingelast. Julie en ik gaan weer op zoek naar het chloorzwembad, waar we heerlijk gaan baby floaten en Julie zelfs een stukje gaat zwemmen, maar even is het leuk en dan wilt mevrouw er alweer uit. Het liefst speelt ze de hele dag met de stenen die om het zwembad heen liggen, vooral het in het water gooien is erg grappig. Moet je bedenken dat we deze locatie hebben uitgezocht vanwege het zwembad. Je weet wel, leuk voor de kinderen. ’s Avond maken we nog een klein avondwandelingentje op de boerderij. Op zoek naar het beest dat ons iedereen morgen wakker maakt. Nee, niet de haan, het is Nono de ezel. Julie kan het geluid prachtig nadoen. Dit is toch wel een leuk voordeel van deze Franse boerderij. De paarden de ezel en het wildzwijn. Julie vind ze doodeng, maar toch wil ze de dieren vanaf nu iedereen avond even zien. Het liefst loopt ze er zelf heen, want stappen op de boerderij is wel heel erg leuk, maar helaas heeft Julie nog een handje nodig met als gevolg dat ik overal naar toe wordt gesleept.

De volgende dag gingen we weer naar een markt, maar dit keer in de grote stad Narbonne. Het weer viel tegen, maar we hadden goede hoop. Je wist maar nooit hoe het weer aan de andere kant van de berg was. Zelfs de strandspullen werden ingepakt. De autorit was lang en dat alleen maar eigenlijk omdat Julie niet in slaap viel en het ook echt zat was om alweer in de auto te zitten. Het geen waar je andere ouders nooit over hoort praten of misschien zijn hun kinderen wel zoet in de auto, maar in ieder geval. Julie had het lang goed volgehouden en viel tot nu toe ook snel in slaap in de auto. Vandaag lukte het niet. Ze had geen zin en dat liet ze gillend blijken. Een moment wat altijd zo zwaar valt voor mij als moeder zijnde. Wat er precies met me gebeurt, ik weet het niet, maar tegen sommige huiltjes kan ik echt niet. Het zweet breekt me dan uit en ik vergeet alles om me heen. Het liefst kruip ik achterin en haal ik Julie uit haar autostoel, maar ik probeer me stoer te houden voor de vader van Julie. Totdat hij het hartverscheurende gehuil ook niet meer trekt en dan mag ik eindelijk achterin kruipen en is alles weer goed. Tijdens dit bezoekje aan de markt valt Julie in slaap in de wagen, moe van de autorit. De markt is gezelliger, de stad is gezelliger; overal kraampjes en gezellige restaurants. Julie slaapt lang en wij besluiten te gaan lunchen in 1 van de leuke restaurantjes en Julie die slaapt gewoon door, wat is ze toch lief zo. Na het eten nog even door de stad slenteren om vervolgens weer naar een ander dorpje te gaan om dat te bezichtigingen. Minerve; een prachtig pittoresk dorpje. Ook hier zijn alle paden erg steil en merken we de vermoeidheid in onze benen. Julie is haar wagen zat en wil zelf gaan lopen over de moeilijke steile paden. Een terrasje was onze redding, waar we heerlijk een ijsje namen. 1 likje voor Julie, maar mevrouw liet het niet bij dat ene likje. Mij, hebben en een hoop geprotesteerd kregen we te horen. Goed, het is vakantie, dus Julie mag ook een ijsje. Hellemaal blij, liet ze haar ijsje geen seconde meer los. Zelfs niet toen alles druipend over de randen heen liep. Alles zat onder en Julie plakte aan alle kanten. Een prachtig gezicht hoe zo klein mensje van een ijsje geniet.
’s Avonds krijgen we visite van de buren. Helaas komen ze afscheid nemen. Helaas omdat het een gezellige avond was. De leuke verhalen over van alles wat, de huizen en auto’s en natuurlijk de kinderen en ons verhaal van de huispad die ’s avonds bij ons huis rondspringt, had ze bijna weggejaagd. Ik ben ook zo tactisch. Lieve mensen onze buren en lieve kindjes, raar idee dat je elkaar misschien nu nooit meer spreekt. Misschien dat jullie stiekem nog iets lezen. Bedankt nog voor het biertje!
De volgende dag was het warm, hadden we verdriet omdat de auto van de buren al verdwenen was en hadden we nog steeds veel last van spierpijn. Het werd dus niets doen. Julie die nog aan alle kanten plakte werd in een wasteiltje gezet. Haar onder de douche krijgen lukte echt niet meer. Badeendje moest persé mee het teiltje in en daar zat ze dan. Heerlijk hoor zo buiten leven. Het was echt een warme dag en Julie had het niet naar haar zin. De fietsen! Juist ja, een geweldig idee. Fietsen vindt Julie zo leuk om te doen, gaan we toch gewoon een stukje door het bos heen fietsen. Lekker onder de bomen.
Ik stapte heel braaf met Julie op de fiets, maar we ruilde al zijn om. Alles was zo steil en er waren zoveel grintpaadjes. Ik was te bang om met haar te vallen. De vader van Julie was een stuk handiger. Het was super het fietsen, maar alles weer steil omhoog en dat op het heetste moment van de dag. Het zweet droop over onze lichamen. Een prachtig uitzicht bovenaan de berg. Naar beneden fietsen was helemaal geweldig. Snel en trouwens goed voor de doorbloeding van een slecht gehechte epi?! Julie vond het geweldig en gilde het uit. Na afloop nog een koele duik in het zwembad en ook deze rustdag was weer geslaagd.

Toch moet zo kleintje merken dat je op reis bent en dat alles anders is en alles anders gaat dan thuis. Niet haar bekende dagritme. Niet de dagelijkse slaapjes in bed en niet haar fruit om tien uur, boterham tussen de middag en daarna een flesje yoghurt. Echt alles gaat anders, behalve dan de borstvoeding, die blijft. Julie wordt standaard om 04.00 uur wakker voor een korte voeding of gewoon om even uit haar kast te zijn, slapen overdag in de wagen of in de auto en om over eten nog maar niet te praten, want dat gaat hier nog slechter dan in Nederland. Het enige wat er hier wel in gaat is de nutella. Na een gevecht met haar stokbrood of de cracottes is Julie veranderd in een Nutella monster, lijkt ze toch weer op haar mama!
We besluiten de dagen iets rustiger in te plannen en vanwege de warmte gaan we op zoek naar een meer om daar wat verkoeling te zoeken. Al snel komen we erachter dat we in the middle of nowhere zijn. Het is net alsof we in een doolhof rijden, de hele tijd rondjes om het Lac de la raviège, maar hoe komen we nu bij het water. Eindelijk hebben we een opening ontdekt en een strandje. Tot ergernis van mij, maar vreugde voor Julie is het een strandje van allemaal kiezelsteentjes. Leuk als je een dochter hebt die van alles in haar mond stopt behalve eten. Dan maar op mama’s armen zwemmen, helaas geen succes want ik zak tot aan mijn knieën in de modder en wil het liefst er meteen weer gillend uit hollen, maar ik wilde Julie ook weer niet bang maken met mijn gegil, dus liep ik er weer koelbloedig uit. Morgen gaan we opzoek naar een echt strand, gewoon aan de Middellandse zee.

Zo gezegd zo gedaan en waarom niet eerder. Dit is pas vakantie. Julie vindt het strand geweldig. Zandkastelen bouwen met haar papa. Losse stapjes zetten en ik als moeder zijnde die af en toe kijkt of alles nog wel goed gaat met die twee, dommelt lekker weg op mijn badlakentje. Julie wordt moe, dan lekker even lopen op de boulevard en ze ligt alweer te slapen. Eenmaal weer wakker is er weer dat geweldige strand en dan ook nog eens die heerlijk zoute zee, want daar wil Julie wel in zwemmen. We kijken naar de appartementen die nog te huur staan. Nou morgen gaan we wel weer naar het strand en dan kijken we wel of we gaan verhuizen van plekje. 1 dag mooi weer was het nog en daarna was het gedaan. Bewolkt en ook aan de andere kant van de berg en ook aan het strand, dan maar naar montpellier. Een stad bewonderen, uiteten en lekker shoppen. Onderweg komen we in noodweer terecht met regen, zoveel heb ik nog nooit tegelijk naar beneden zien vallen. Gelukkig was het in de stad droog.
De volgende dag weer slecht weer, grotten bezoeken en een krant kopen. Geweldig hoor met Julie in de draagzak door de grotten kruipen, terwijl Julie met haar speelgoed sleutel die geluid maakt aan het spelen is. Prachtige akoestiek in een grot. Het weer zou slecht blijven en dan pas merk je hoe lastig het is met een klein kindje in een mobilhome die zeker niet ingericht is voor kinderen van Julie haar leeftijd. In de auto is het veiliger om te spelen. Lastig als je op 1 vaste plek zit en niet op vakantie bent met je rijdbare huis. Voor het eerst in mijn leven wilde ik eerder naar huis. Dus dat deden we: 2 dagen eerder maar en langzaam aan we moesten nog even Grenoble zien, waar het gelukkig weer droog was en toen naar huis. Einde van onze vakantie, einde van ons avontuur en wat was het heerlijk om thuis te komen en wat was Julie blij om weer thuis te zijn en om weer in haar eigen bedje te slapen.
Het was een leuke vakantie en een prachtige omgeving, vriendelijk mensen op de boerderij, maar volgend jaar gaan we toch maar weer oud en vertrouwd met onze trouwe Chevy.

Ons avontuur;

2006-09-09T09:59:00.000+02:00

Wat voor verhaal hoort er nou bij deze plaatjes?

Ons avontuur:

2006-09-06T12:47:00.000+02:00

We waren aangekomen in het prachtige natuur gebied Haut Langedoc van zuid Frankrijk op zoek naar de Franse Nederlandse boerderij, waar we de komende 2 weken gingen doorbrengen in een mobilhome. Via een omweg werden we telefonisch er naar toe geloodst. Eerst weer bergafwaarts, oren die dicht klappen, om vervolgens weer steil bergopwaarts verder te gaan. De vader van Julie houdt met knikkende knieën zijn voet op het gaspedaal. De steile bochten zorgen ervoor dat we niet harder durven dan stapvoets. Tot ergernis van de Franse bevolking die nog nooit van een boete voor bumper kleven gehoord heeft. Bijna missen we het bordje Les Thérondels, schuin naar rechts loopt een steil grintpad naar beneden, zonder vooruitzicht wat komen gaat. Net een trechter tussen de bergen in, het dal waar zich dus de boerderij bevindt. De bocht door en het eerste wat je opvalt, is de mobilhomes, de ruimte en hoe alles is opgezet. Waar kom je terecht vraag je je af en welke mobilhome word er van ons. We vervolgen onze weg op het grintpad gewoon rechtdoor waar we op het einde van het weggetje weer worden terug geblaft door de bewakers van de boerderij en toch stap je uit want je weet dat je hier moet wezen. De enorme houten tafel, de boerderij op zijn Franse manier in elkaar gezet. Alles tot in de details. Een plekje waarvan je denkt waarom staat dit niet in Nederland, iets dichterbij huis of misschien wel hadden wij maar zo iets. Je kijkt je ogen uit ieder detail is iets om van te genieten. Mijn biertje staat op de tafel en ik voel mijn vermoeidheid van de lange reis. Terwijl ik me omdraai verdwijnt mijn Franse ideaal mijn droomplaatje word verpest door een chloor zwembad waar mensen rondom liggen op kunststof ligstoelen. Het wordt tijd voor mijn rondleiding ons verblijf voor de komende weken. De mobilhomes die ook zeker met de Franse slag in elkaar zitten alleen is hierbij het verlangen om in bezit te hebben toch wel iets minder. De mobilhome dicht bij de boerderij werd ons verblijf.
Eenmaal alleen…..We pakken de auto uit maar het liefste laten we hem ingepakt en rijden we meteen weer terug. Waarom? We kijken verlangend naar het huisje bovenop de heuvel helemaal alleen. Het huisje wat eerst van ons zou worden, maar helaas het werd het dichtstbijzijnde huis bij de boerderij. Julie moet nog eten en slapen. Wij trouwens ook. Het handige reisbedje is nu toch helaas wat minder handig het past nergens. In de woonkamer slapen, dat gaat nooit werken voor Julie die zo licht slaapt. Mijn volgende angst komt uit; de bewakers van de boerderij komen even buurten. Wat nu met onze trouwe viervoeter, die gek is op mensen, maar zijn eigen soortgenoten erg bedreigend vind. De auto weer in en op zoek naar eten, misschien gaat alles dan weer beter? Alles is al uitgestorven in het Franse dorp en Julie is het echt zat. Weer terug op de boerderij, besluiten we er maar het beste van te maken. Julie haar bedje past met pijn en moeite in een klein slaapkamertje. Het lijkt net of ze in een kast slaapt, maar de deur kan dicht en Julie slaapt. Onze viervoeter blijft binnen en wij maken wat te eten. Morgen zien we wel verder.
Het is dus echt waar wat men zegt, als de kinderen het maar naar hun zin hebben. De volgende morgen zit ik aan de oploskoffie met Julie buiten op haar opblaasbare speelkleed te genieten van het uitzicht. Julie geniet met me mee van de omgeving, de ruimte en het buiten zijn. Voor de hond komt een oplossing, een zelfgemaakt stukje afgezet terrein. We gaan op zoek naar een supermarkt en gooien onze kar vol met allemaal heerlijke dingen, zodat onze koelkast vol komt te liggen met heerlijke rosé, Franse kaasjes en faux filet. Julie doet haar middagslaap weer in haar kast en tijdens deze slaap begint onze heerlijke uitgebreide lunch met het stokbrood, de kaasjes en natuurlijk rosé. We komen tot rust genieten van het zonlicht en we blijven. ’s Middags ga ik samen met Julie op zoek naar het chloorbad. Eenmaal erin ben ik toch wel blij dat het er is. Voor het eerst zwemmen met Julie buiten mijn buik. Onze buurvrouw is er ook met haar prachtige blonde kindjes aan het zwemmen. Julie kijkt haar ogen uit en voor het eerst in een zwembad en ook nog eens samen met andere kindjes en ik de mama van Julie, die altijd de kat uit de boom kijkt komt op deze manier aan de praat. Helemaal opgevrolijkt loop ik samen met Julie terug naar onze mobilhome, waar de vader van Julie aan een hoogstandje literatuur doet. (een auto blaadje lezen/kijken?) Ik vertel hem dat er veel meer is dan alleen de camping en het stadje St. Pons dat tussen de middag en ’s avonds helemaal uitgestorven is. Ook de vrouw van de boerderij komt mij nu vertellen dat er inderdaad heel veel te doen is en ze geeft me een boek vol informatie. Terwijl we aan het wachten zijn totdat mevrouw ik slaap zoveel weer eens wakker wordt, bladeren we het hele boek door en krijgen we steeds meer vakantie gevoel. Nog even snel zelf langs de office de tourisme en met een stapel folders en kaarten zijn we er helemaal klaar voor. Even overleggen met de buren welke plekjes echt de moeite waard zijn en ons plan voor de volgende dag is gemaakt. Julie heeft helemaal geen moeite met omschakelen. Ze kijkt met grote ogen naar het kletsende blonde buurmeisje en het is net alsof ze denkt hoe doet ze dat toch zo loslopen? De mobilhome vindt Julie ook geweldig. Ze klimt overal op en kruipt overal heen. Ook met haar plekje in de kast heeft ze helemaal geen moeite. De douche echter is een ander verhaal. Zo kan Julie thuis uren onder de douche is het hier na 1 seconde al een probleem en is ze blij als ze weer lekker in haar badjasje is. Vast mijn schuld, want ik kreeg met geen mogelijkheid de douche op een goede temperatuur of ijskoud of bloedheet. Julie heeft het duidelijk naar haar zin.
Op naar de volgende dag, op naar al onze activiteiten.

Het begin van ons avontuur.

2006-09-04T18:56:00.000+02:00

Eindelijk na twee jaar waren wij aan de beurt om weer eens lekker op vakantie te gaan. Nou zijn we altijd wel van het alles op het laatste moment regelen, waren we dit jaar wel erg last minute. We kwamen er maar niet uit wat we wilde doen. Gingen we gewoon weer op de bonnefooi met onze vertrouwde chevy? De zon tegemoet rijden, overal slapen waar we maar willen, leuke plekjes uitzoeken. Gewoon het vertrouwde avonturistische wild kamperen. Snel een afspraak maken bij de garage voor de chevy en dan alleen nog maar pakken. Toen sloeg de twijfel toe. Zou dat wel goed gaan met Julie in de bus. Zou ze wel aan haar slaapjes komen overdag. Zou ze ’s nachts wel doorslapen en zou ze niet wakker worden van ons als wij willen gaan slapen. Hoe moest het met regen, de bus is misschien toch wel een beetje te klein voor zo’n beweeglijk kleintje. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Na de vakantieverhalen van Mees van het hoekje te hebben gehoord (ook met een bus) hebben we maar besloten dat we onze lieve chevy toch maar weer een jaartje laten staan. Wat nu een huisje huren? Waar? Het was echt een drama zo alles regelen op het laatste moment, maar uiteindelijk hadden we dan toch iets gevonden wat aan onze smaak voldeed en waar we dachten het wel 2 weken vol te houden. Nu het pakken nog. Overval lagen er briefjes in het huis. De papa van Julie zou alles gaan pakken aangezien zijn vakantie een weekje eerder begon. Als dat maar goed gaat…… Op het laatste moment haal ik nog wat boodschappen in huis, pak ik de koffer van Julie en mij in en zorg ik voor onderdak voor onze lieve vogel. Afzien hoor zo'n pakdag. Het zweet droop van het hoofd van de vader van Julie. De auto zit vol krijg ik te horen. Met verdrietige ogen kijk ik naar nog 3 grote tassen die er ook nog echt in moeten, pffff best lastig hoor op vakantie gaan met een dochter van 1 jaar oud.
Het volgende dilemma waar we voor stonden was hoe laat zullen we gaan rijden. 1300 kilometer hadden we voor de boeg. Een aardig eind als je 1 jaar bent en alleen maar in je autostoeltje kan zitten. Gaan we overdag rijden of ‘s nachts? Rijden we in 1 stuk door of maken we een overnachting?.
Het werd ’s nachts om 23.00 uur, nou ja dat was de bedoeling maar uiteindelijk reden we pas om 00.00 uur weg omdat we toch nog van alles waren vergeten en we nog 3 keer terug moesten. De auto zat bomvol. Ik kon Julie nog net zien. Helemaal ingebouwd zat ze in haar autostoeltje in haar pyjama. Het ging goed Julie viel meteen als een blok in slaap. Iedere keer als we stopten om te wisselen werd ze even wakker. Het enige wat we niet zo slim hadden gedaan was het eten en drinken voor onderweg. We konden er namelijk niet bij en dus ook een flesje voor Julie was er nog niet. Al doende leert men, toch? De reis ging prima zo ’s nachts op cruise control. Tussen de middag waren we bijna op de plaats van bestemming. Het laatste gedeelte door de bergen duurde nog het langst. Helemaal toen er net een zware vrachtwagen voor ons was omgekanteld en een politie agent ons kwam vertellen dat het nog 8 uur duurde. Dit was het begin van ons avontuur. We reden terug naar het dorpje St-Chinian om daar aan te schuiven op een terrasje om de vakantie in te wijden met een heerlijk glas rosé.

En wat nu?

2006-08-16T00:44:00.000+02:00

13 maanden of 1 jaar + 1 maand;

Het is 16 augustus en Julie is alweer een maandje ouder en wat gaan we nu zeggen als iemand aan je vraagt hoe oud je kindje is. 1 jaar, ruim 1 jaar, of 13 maanden. Het is echt een dilemma voor me.

Ik herinner me een gesprek met een vrouw die zwanger was van haar tweede kindje. Haar zoon past nog net op haar schoot. Heel wijs zit hij naar het geordende zooitje op de tafel die tussen zijn moeder en mij instaat te kijken. Hoe oud is je zoon nu hoor ik mezelf vragen. 22 maanden krijg ik als antwoord. “Ah wat lief en wat is hij wijs voor zijn leeftijd” is mijn eerste reactie. De moeder van de o zo rustige jongen zegt; “nou zo wijs is hij niet hoor want hij kan nog steeds niet lopen”. Mijn hersenen draaien volle toeren. Niet lopen, maar waarom hij is nog maar 22 maanden oud. Even later als ik eindelijk ben uitgerekend besef ik de uitspraak van deze mama. 22 maanden, hij is alweer bijna 2 jaar oud.

Daar begint dus meteen mijn probleem al. Nu ik zelf een mama ben kan ik het reken sommetje van maanden naar hoe oud ben ik nu werkelijk veel beter maken dan toen ik geen mama was. Maar waarom telt men nu in maanden? Doe je dit nou omdat je dan zoveel jonger lijkt of dat het nog een beetje bij het baby zijnde hoort, 0 jaar is namelijk net niks dus dan maar 1 maand. Of doe je dit nu juist omdat je dan alweer zoveel ouder en dan ook veel wijzer lijkt? Mijn vraag die als eerste naar boven komt wanneer stopt men dan die maanden telling. Klinkt toch raar als ik tegen iemand zeg ik ben 196 maanden. Wat moet ik nu doen? Tips? Maanden, jaren, ik weet het echt nog niet.

Julie is in ieder geval een maandje ouder. Natuurlijk gaat dat weer gepaard met veranderingen. De na doe fase maand is het. Werkelijk alles wordt nagedaan. Het stepapparaat is nu favoriet. Nee, lopen kan Julie nog niet, maar ze kan wel steppen als de beste.

Niet bij te benen.

2006-08-02T13:07:00.000+02:00

Groeispurt of komt het doordat Julie net 1 jaar is geworden en dat het dan allemaal wat sneller moet gaan. Julie is in ieder geval niet bij te benen.

Het was een lange tijd rustig in Julie haar mond en om eerlijk te zeggen vond ik dat heerlijk want eindelijk kon ik weer eens de nachten gewoon doorslapen. Opeens kwam daar dus verandering in. Gelukkig bleven de nachten ongestoord. Tijdens een brede lach zag ik weer een puntje tevoorschijn komen. Niks van gemerkt. Links bovenin, tand nummer 5. De volgende dag ging ik weer even in Julie haar mond gluren hoe het met tand nummer 5 ging, zag ik daar tot mijn verbazing dat tand nummer 6 rechts bovenin ook al door was. De telefoonboom was inmiddels alweer ingezet, Julie had alweer zes tanden. Het bleef alleen niet bij die 6 tanden want een paar dagen later stond links onderin haar mondje tand nummer zeven, helemaal scheef. Nergens last van gehad gelukkig. Nu het zwaarste gedeelte de kiezen en volgens mij gaat dat niet heel lang meer duren, want het kwijl stroomt alweer uit Julie haar zeven tandige mond.

Dat die tanden opeens zo snel gaan, dat kan natuurlijk, maar het bleef niet bij die tanden. Ik dacht eerst dat het aan mij lag, maar sinds Julie 1 jaar oud is lijkt ze zoveel wijzer en ouder. Het babyzijnde is er een beetje vanaf. Ze wandelt vrolijk door de kamer achter haar babywagen. Wil ook dat de baby iedere dag een schone luier krijgt. Kent heel goed het verschil tussen ja en nee en het woordje "die" met haar wijsvingertje doet het ook aardig goed. De volgende verrassing die Julie voor mij in petto had kwam na een dag hard werken. Julie had haar dag doorgebracht met de vrouw met de magische handen. Lag het daar aan? Ik was druk bezig met Julie haar avondprakje en Julie was lekker in de keuken aan het rommelen met allerlei potjes en pannetjes. Opeens zie ik naast me Julie staan helemaal los. Heel vreemd gezicht zo klein mensje wat ineens helemaal los kan staan. Dat was weer iets voor de telefoonboom. Ik merkte meteen het nadeel van fulltime werkende mama zijn. Zodra ik de vrouw met de magische handen aan de telefoon krijg, krijg ik te horen: “oh, ik dacht dat jullie dat wel wisten.” “Ze heeft het namelijk de hele dag al gedaan.”

Het is een prachtig gezicht. Heel voorzichtig duwt Julie zich omhoog vanuit zit naar staan. Zoveel kracht zit er in haar beentjes. Heel stevig staat ze dan en heel stabiel. Ook kan ze iets in haar handen houden, maak niks uit ze staat als een rots. Los stapjes zetten dat niet hoor, want dan raak je uit balans. Ze blijft gewoon alleen maar stil staan.

The day after

2006-07-17T13:43:00.000+02:00

Enigszins brak zit ik om 06.30 uur aan de koffie. Helaas was vandaag wel mijn wekker op tijd afgegaan. Het was een geslaagd feestje, maar wel een minder geslaagde nacht met Julie. Zodra Julie ook maar even uit haar ritme wordt gehaald, wordt ze ’s nachts continu wakker. Julie, die overdag nooit wat merkt van zo’n gebroken nacht, zit weer vrolijk mee aan de koffie/thee. Het huis is nog een aardige puinhoop, maar dat maakt Julie niks uit. Ze kijkt weer vrolijk naar al die slingers. De hele woonkamer ligt bezaaid met alle uitgepakte cadeautjes van gister. Ik hoor de vader van Julie zeggen: “we moeten wat van haar cadeautjes wegzetten, want ze kan nooit met alle speeltjes tegelijk spelen.” Julie is inmiddels in haar berg met cadeautjes gekropen. Ieder speeltje en cadeautje dat ze gister heeft gekregen glijdt door haar handen. Echt alles krijgt haar aandacht. Dat is best een moeilijke keuze welk speeltje moet ik nou een tijdje wegzetten? De houten bakfiets, waar ze nog net iets te klein voor is, belandt in de bijkeuken. Julie is achter me aan gekropen en wijst met haar vingertje naar de bijkeuken en het woordje “die” klinkt als een echo. Zodra ik de bakfiets weer tevoorschijn haal is de echo verdwenen en kruipt Julie tevreden voorin in haar bakfiets samen met nog een ander cadeautje haar babypop. Hetzelfde gebeurt als ik een ander speeltje pak en wil weg zetten.

Het huis wordt opgeruimd, de vaatwasser draait volle toeren. De slingers en ballonnen mogen nog even blijven hangen. Julie vindt ze zo prachtig en zo kan ze er nog een weekje van genieten. Alle speeltjes krijgen een plekje in huis, binnen handbereik van Julie. Ik had altijd al veel speeltjes voor Julie, maar nu is mijn huis toch echt veranderd in een groot speelparadijs. Julie is niet echt een hulp bij het opruimen, want zodra we iets een plekje hebben gegeven, gooit Julie het of alweer op de grond of ze trekt het weer tevoorschijn. Ach, wat maakt het ook allemaal uit, zolang Julie er maar van kan genieten!

1 jaar.

2006-07-16T23:46:00.000+02:00

Het lijkt allemaal zo ver weg zo eerste jaar. Voor je gevoel is Julie nog steeds je kleine baby en opeens is het zover, Julie wordt alweer 1 jaar oud en dan zou ze volgens de volksmond een echte dreumes zijn en baby af. Een feestje dat werd het. Een hele organisatie en dat voor zo’n moeder als ik. Toch vind ik dit eigenlijk allemaal wel leuk, De taart uitzoeken, de prinsessen bekertjes, de ballonnen en de slingers, etc. Wel een beetje krom want op de dag voor Julie haar verjaardag ben ik samen met haar de verjaardagsbenodigdheden aan het inslaan. Haar bestelde prinsessen taart aan het ophalen en om Julie in haar wagen een beetje zoet te houden geef ik haar wat slingers in haar handen die ik dadelijk moet afrekenen bij de kassa. Nu kan het nog, Julie wordt pas 1 jaar oud.

Ik kon niet wachten totdat Julie ’s avonds in haar bedje lag, maar het was alsof ze het merkte want uit gerekend nu kreeg ik haar er niet in. Eindelijk om 19.00 uur zat er zoveel zand in haar ogen dat het versier werk kon beginnen. De snoepzakjes vullen met snoep, de ballonnen en de opblaasbare slingers opblazen, de taart versieren, daarna alles ophangen en een echte verjaardagsstoel maken. Zo eentje waar op de achterkant komt te staan: Ik ben lekker 1 en jullie lekker niet! Alles hing en hoeveel het ook leek toen ik de versiering kocht hoe weinig het nu leek. Alle winkels en tankstation afgereden, maar helaas tevergeefs. Dan maar morgen even snel tijdens een slaapje van Julie.

06.30 uur 16 juli 2006, Julie is jarig en voor het eerst ben ik eerder wakker dan mijn wekker (Julie namelijk). Julie had besloten om uit te slapen tot wel 07.30 uur en toen werd ze wakker. Meteen was het een feestje: ontbijt op bed, cadeautjes en een prachtige muziek kaart. Heerlijk nog even zo rustig met zijn drietjes. Julie werd helemaal blij van haar muziek kaart ook de cadeautjes van haar papa en mama werden met open handjes ontvangen. Hoewel de aandacht bij het openmaken van cadeau nummer twee alweer weg was. Eenmaal beneden in de woonkamer keek Julie haar ogen uit naar alle versieringen. Een prachtig gezicht om te zien. Het verjaardagsfeestje barstte ’s middags los, zoveel visite en zoveel cadeau’s. Julie kreeg de smaak al helemaal te pakken met het uitpakken van al haar cadeau’s. Eindelijk het taart moment. Hoe lang we wel niet geoefend hadden met kaarsje uitblazen was het nu toch te moeilijk. Julie moest eerst even een kwartiertje staren naar haar taart en bijkomen van het verjaardagslied. Is ook een hele omschakeling natuurlijk van cadeaupapier verscheuren, naar kaarsje uitblazen. Na een beetje hulp met uitblazen, valt Julie heel voorzichtig haar taart met beleid aan. Enkel een paar likjes, maar kennelijk toch te zoet want Julie wilde niets liever weer verder gaan met haar cadeau’s. Een geweldig feestje. Van alle opwinding werd er niet meer gegeten en geslapen. Ze genoot echt van alle aandacht en uiteindelijk toch te moe en dan toch maar naar bed, terwijl je eigen feestje gewoon doorgaat. Geweldig toch.

Julie is 1 jaar. Wat klinkt dat alweer oud. Een jaar geleden is ze geboren . Het lijkt zo kort geleden en toch klinkt het nu juist lang geleden. Een jaar lang ben ik alweer moeder en ik moet zeggen wat vind ik het toch leuk. Het gaat me gelukkig wel wat beter af dan een jaar geleden! Wat zal zo tweede levensjaar met zich meebrengen? 1 jaar zou ik schrijven, maar na vele verzoeken zal ik toch maar een jaartje langer doorgaan.

Vakantie; deel 2:

2006-07-12T12:58:00.000+02:00

Omama:

Alsof het zo had moeten zijn. De vakantie liep bijna in het water. Naar huis gaan wilde ik echt niet, dan alsnog toch maar naar Frankrijk? Als ik eenmaal iets in mijn hoofd heb moet het de laatste tijd ook echt zo gaan. De vader van Julie kwam met een geweldig idee; Bel je oma op, die vind het vast heel leuk als haar kleinkind en haar achterkleinkind komen logeren. Nee had ik, ja kon ik krijgen, dus zo belde ik de omama van Julie op die nog maar net terug was van haar reisje naar Frankrijk. Nee was nog geeneens een optie. Omama vond het geweldig dat we kwamen en ik vond het eigenlijk heel leuk om de rest van de week bij oma door te brengen. Weer zo vertrouwd plekje waar ik als klein meisje vaak was. Urenlang spelletjes met oma spelen, lekker op oma’s heerlijke bank liggen, de heerlijke gehaktballetjes en niks hoeft en alles mag van deze superoma.

Waardoor het precies kwam weet ik niet; de rust die er bij oma heerst, de lange vingers van omama, het heerlijke speelkleed buiten in de tuin, haar nieuwe speeltje uit frankrijk (het franse koeiegeluid) van omama, mijn lieve nichtje Sterre die uren met Julie aan het spelen was, de strandbezoekjes die nu wel heel makkelijk waren omdat het maar 5 minuten fietsen was, maar Julie sliep nog meer dan ze ooit had gedaan. Tijdens Julie haar slaapjes zat ik voor het eerst met een babyfoon in mijn handen beneden lekker buiten in de zon te genieten. Lastig hoor zo’n babyfoon vertrouwen. Ik vind het maar niks zo ding. Toch was het ook wel weer heel grappig om door zo ding te horen hoe je kindje langzaam wakker word. Het was een prima afsluiter zo deze week. Echt genoten en toen ik thuis kwam had ik heimwee en wilde ik het liefst meteen weer terug naar mijn lieve oma en de lieve omama van Julie.

Vakantie; deel 1:

2006-07-09T00:08:00.000+02:00

Terug naar mijn roots.

Van de ene drukte zou ik in de andere drukte vliegen. Gelukkig had ik nog net 1 weekje vrij kunnen regelen voordat ik aan mijn nieuwe baan begon. Dat ene weekje moest dan ook gevierd worden met een weekje weg. Frankrijk daar wilde ik naar toe. Ik vergat alleen even dat je toch een hoop moet regelen voor zo’n weekje. Hond die zijn inentingen moet hebben, Julie die nog steeds geen eigen paspoort heeft en natuurlijk ook de vader van Julie die helemaal geen vrij had in deze week. Een onmogelijke taak dus. Gelukkig was het mooi weer in Nederland. Thuis blijven kon ik niet en wat een geluk ik kon terug naar mijn geboorteplekje. Daar gingen we dan met de Julie mobiel helemaal afgeladen op naar onze vakantie.

Hoewel we werden ontvangen met een barbecue en de buitenlucht verrukkelijk was, was het voor Julie niet echt een feestje de eerste avond. Het huis was vreemd het bedje kende ze niet, teveel leuke gezichten, etc. Om 23.00 uur sliep Julie nog niet. Het was mijn eerste keer en gelukkig werd ik gesteund door de vader van Julie, maar ik heb Julie voor het eerst weg moeten leggen en haar moeten laten huilen. Verschrikkelijk vond ik het gelukkig bleef het bij die ene keer en hield het huilen snel weer op. Julie sliep haar slaapjes daarna weer zoals ik gewend was. Het voordeel was dat ik nu tijdens haar slaapjes buiten kon zijn. Buiten in de natuur en in de zon. Helemaal tot rust kwam ik. Julie die genoot met mij mee. Een enorme tuin waar ze vrij in rond kon kruipen. Heel veel bloemetjes waaraan ze kon ruiken. De lavendel waar je eigenlijk rustig van moet worden, maar waar Julie wild van word. Het mierennest waar ze onder het toeziend oog van haar moeder in zat te spelen. Ik zei nog lachend: “Kijk er loopt een mier over haar arm en ze probeert hem te pakken met haar kleine vingertjes.” 1 seconde niet kijken en zag toen dat mijn lieve Julietje verdween onder de mieren. De eendenvijver voor de deur met al die eenden en ganzen die gewoon uit je hand eten en soms ook een vingertje mee namen. Een paar keer kwaak zeggen en het was mij alweer duidelijk dat Julie naar de eendjes wilde. In een schuurtje stond een bolderkar daarmee kon ik heerlijk wandelen op de plekken waar ik vroeger ook zoveel had gelopen. Samen met Julie in de bolderkar op zoek naar mijn oude vertrouwde favoriete plekjes. Het gaf me een geweldig gevoel van binnen. De fietstochtjes door de natuur, want gelukkig was ik zo slim geweest om het fietsstoeltje mee te nemen. Julie op het soldatenpad. Het heel korte bezoekje naar een heel bijzondere vrouw in mijn leven, eindelijk kon ik Julie aan Stapie showen. ’s Avond oog in oog staan met een enorm hert. Het zegt jullie waarschijnlijk allemaal niks maar voor mij was het allemaal zo bijzonder.

Alles was veel tekort en helaas werd mijn tripje naar mijn geboorteplaats nog korter dan gepland, maar ik heb er enorm van genoten en alles gedaan wat ik wilde doen.

Gek op het strand.

2006-07-02T20:57:00.000+02:00

Dat Julie gek is op zand dat wisten we inmiddels wel. Moesten we dan toch maar eens die rit gaan maken naar het echte strand! Het is best een onderneming. Julie is namelijk een enorme slaaphoofd. 1,5 uur tot 2 uur kan ze wel wakker blijven, maar daarna word ze moe en dan wil ze gewoon nog slapen. Sla je die slaapjes over, nou dan heb je de poppetjes aan het dansen. Een heel druk kindje, die vervolgens helemaal niet meer wil slapen, dus ook niet ’s nachts. Erg fijn is dat kan ik je vertellen. Gevolg ik probeer me toch echt aan een regelmatig ritme te houden, waarbij nog drie slaapjes zijn inbegrepen. Je komt hiermee in de problemen als je die dag wat moet doen wat buiten Rotterdam is. Zoals verjaardagen, feestjes en zoals laatst het kraamfeestje van Julie haar nichtje Donne.

Een hele rit naar Amsterdam op een mooie zomerdag voor een kort kraambezoekje.
Laten we er dan maar meteen een dagje strand van maken. Iedereen op het kraamfeest verklaarde ons voor gek. Urenlang in de file zouden we gaan staan en als je dan eindelijk uit de file was zouden we ook nog eens op een overvol strand aankomen. Nee, het zou allemaal niks worden en al zeker niet voor Julie. Toch bleef ik koppig volhouden. Julie lag lekker in de auto te slapen en ik wilde persé haar allereerste dagje naar het strand doorlaten gaan. Niks file. We konden gewoon doorrijden tot aan het strand. Helemaal geen lange stukken door de duinen en op het strand hadden we alle ruimte die we maar wilden.

Julie vond het strand geweldig. Alleen de geur van de zee alleen al maakte haar helemaal gelukkig en bij het zien van al dat zand viel haar mond spontaan open. Een kleed werd uitgestald, Julie haar strandemmertje en schepjes werden op een hoopje gegooid. Kleren en luier uit en toen eindelijk naar al dat water. De eerste keer door de golven springen, de eerste keer met je voetjes in zeewater, de eerste keer een schelpje gevonden op het strand, het eerste zandkasteel. Julie genoot van alles. Lekker overal naar toe kruipen, in plasjes met water spelen, de zandkastelen van haar papa stukmaken, op haar mama klimmen, maar het leukste wat Julie vond om te doen was; op haar hoofd staan of wilde ze gewoon haar billen met zand erop aan iedereen showen. Aan 1 stuk door schaterde ze van de lach. Helemaal als ze zo op haar hoofd ook nog eens haar papa en mama op hun kop zag en dan ook nog even zwaaien met het hand tussen de beentjes door.

Het was zo’n succes dat we de volgende dag weer naar het strand zijn geweest en er zullen vast nog vele stranddagen volgen.

Op zoek naar verkoeling.

2006-07-01T22:45:00.000+02:00

Heerlijk zo’n warme zomer, zou ik normaal gesproken zeggen. Hoe warmer hoe beter. Lekker op een terrasje zitten, salade geitenkaas eten, genieten van een glaasje rosé, hele dagen naar het strand, tot diep in de nacht buiten in de stad zwerven en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Wat is mijn leventje dan toch een hoop veranderd! Het is een prachtige zomer en dit jaar hoef ik gelukkig niet vanwege mijn zwangere lichaam te schuilen voor de zon. Toch komen mijn zomerse favoriete bezigheden nu minder ter sprake. Ik zeg niet dat het niet mogelijk is, maar het is wel een hoop geregel als je al het bovenstaande nog zou willen doen als mama zijnde van een bijna 1 jarige dochter. Hoe warmer hoe beter, zei ik vroeger altijd. Nu zeg ik waar kan ik wat verkoeling vinden in deze hitte. Gelukkig dat veranderingen in je leven heel erg leuk kunnen zijn.

Lekker een stuk fietsen met Julie voorop, uren op mijn balkonnetje verslijten in de zon terwijl Julie in haar zandbak speelt en met de extreme hitte haar zandbakje multifunctioneel gebruikt als zwembadje, drie keer per dag douchen of in bad, het strandje van de plas bezoeken, de grasvelden met de bloemetjes en de schaduw onder de bomen, de overheerlijke diksap, de verkoeling ’s avonds door te skaten, wandelen en varen op de plas. Ik geniet volop van al mijn nieuwe bezigheden. Heerlijk vind ik het als ik Julie weer zo makkelijk wit bloot jurkje kan aantrekken, maar ook weer net zo makkelijk kan uittrekken. Eindelijk eens geen luier aan die lieve billetjes van Julietje, nee veel liever een beetje zand of een grasspriet. Het kostte heel even tijd voordat ik alle zomerse benodigdheden onder de knie kreeg, wat je allemaal wel niet moet meenemen als je even op zoek gaat naar dat stukje verkoeling. Alleen voor het zonnebrand smeren heb ik nog wat oefening nodig. Gelukkig heeft mijn stoere dame lang niet zoveel last van haar tranende oogje, als ik.

Mijn oude favoriete bezigheden, zijn nu toch even wat minder favoriet geworden, behalve dan de rosé, want die word door deze borstvoedende moeder, zodra haar dochter in bed ligt, gewoon weer gedronken als diksap.

Mama's trekjes.

2006-06-27T16:52:00.000+02:00

“Wat kijkt ze boos, nee ze kijkt serieus, nee joh bedenkelijk”. Als je wat ouder wordt komt het woordje streng nog bij het rijtje. Uit ervaring weet ik er alles van. Alleen nu hebben ze het dit keer niet over mij. Nee, nu gaat het over Julie. Ik word nu een keertje niet lastig gevallen met mijn uitgesproken blik. Of komt dat omdat mijn blik is veranderd sinds Julie er is? In ieder geval krijgt Julie nu de volle laag. Die het gelukkig nu nog helemaal niet erg vind al dat commentaar op haar blik en ik, ik zeg nu trots als iemand zegt wat kijkt ze boos, bedenkelijk of serieus, dat heeft ze van mij. Eerst de kat uit de boom kijken. Niet iedereen is een glimlach waard. Eerst weten wat voor vlees je in de kuip hebt, toch?!

In mijn werk/studeer/rommel -kamer hangt heel groot een ingelijst gedicht:

De boomdieren
In de bomen is de hemel dichterbij
is de grond verder van de grond
weten de dieren, misschien
springen zij daarom
van boom tot boom
van tak tot tak
dan weer dichter bij de hemel
dan weer dichter bij de grond.
Gedicht K. schippers

Een gedicht dat ik ooit gekregen heb van de vrouw met de magische handen. Waarom? Omdat ik als klein meisje met mijn bedenkelijke blik de hoogte in vluchtte. Lekker rustig in de bomen, vaak met een boek. Overal klom ik in. Gek op klimmen, niks was te moeilijk en als ik eenmaal boven was, was ik helemaal trots. Nog een trekje die Julie van mij heeft mee gekregen?

Julie klimt sinds een paar dagen overal in. Niets is te hoog. Ik als moeder zijnde hou mijn hart vast, maar laat haar wel haar gang gaan. Haar wipstoel, het stepapparaat, dozen, tafels en natuurlijk de trap. Als ze bezig is met klimmen komen er allemaal ondeugende geluidjes uit haar mond. Eenmaal boven krijg ik een trotse en ondeugende lach. Nee, zeker geen trekje van haar papa die last van hoogtevrees heeft en hoe dol ik ook op de papa van Julie ben en hoe leuk ik het ook vind dat Julie veel trekjes van haar papa heeft. Hoe trots ik nu ben dat ik trekjes van mezelf in Julie herken. Trots op haar lieve boze, serieuze, bedenkelijk blik en trots op haar geweldige, gevaarlijke klimpartijen.

11 maanden.

2006-06-16T14:26:00.000+02:00

Nog maar 1 maand en dan is Julie alweer 1 jaar oud. In mijn ogen lijkt ze nog zo klein en is 11 maanden zo dichtbij de 1 jaar dat het alweer zo oud klinkt.
Geen klein feestje vandaag voor Julie haar 11 maanden verjaardag. Vandaag moesten we met z’n alle de hele dag op pad voor een trouwerij. Ik blijf het een hele organisatie vinden zo’n dagje uit met je kind. Wat je allemaal wel niet mee moet nemen en waar je allemaal wel niet aan moet denken. Je zou denken dat je de luiertas en de rest na 11 maanden wel binnen een paar seconden hebt ingepakt. Nou, deze moeder niet hoor! Het gevolg hiervan was dat we veel te laat aankwamen. Het was best spannend zo’n dag uit want ondanks dat Julie alweer 11 maanden is, is het wel een kind dat vast zit aan een bepaald ritme. Haar slaapjes zijn heilig voor haar en voor haar moeder. Julie slaapt eigenlijk best nog wel veel overdag. ‘s Ochtends anderhalf uur. Tussen de middag twee en een half uur en soms nog in de late middag een dutje van 45 minuten. Tja, hoe ga je dat nou inplannen tijdens zo’n heel dagje weg. Nou gewoon niet dus. Normaal slaapt Julie in de auto of in de wagen, maar vandaag had ze gewoon geen zin om te slapen en bleef ze de hele dag wakker. Het was een geslaagde dag en avond. Julie heeft druk naar iedereen gezwaaid, kusjes uitgedeeld, gespeeld op een levensgrote trampoline, de kerkdienst verstoord met haar geweldige hoge stem (die zo lekker galmt in de kerk), twee nieuwe woorden aan haar vocabulaire toegevoegd (koe en boe) en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het gevoel van deze enorm leuke drukke dag; heel veel baby nachtmerries tijdens eindelijk haar avondslaap. Toch een beetje teveel van het goede zo drukke dag met allerlei prikkels…….

Nog 1 maand en dan is Julie 1 jaar. Een feestje, een taart, slingers, wat zou Julie toch willen voor haar verjaardag? Een houten loopkar, een poppenwagen, een duw driewieler voor buiten, speeltjes voor in bad, zwembandjes voor in het zwembad, nieuwe schoentjes van baby paws (want maatje 3 is toch echt al te klein), kleertjes in maatje 80, muziek speelgoed, servies van Jip en Janneke, dingetjes voor in haar haar en zo kan ik nog wel even doorgaan. De vader van Julie verstopt angstvallig zijn bankpasjes deze maand, maar moet toch wel een beetje om me lachen. "We organiseren gewoon een kinderfeestje" , zegt de vader van Julie. "Daar is je dochter zeker blij mee".

Julie haar eerste WK.

2006-06-11T15:31:00.000+02:00

De oranje gekte is ook bij ons thuis toegeslagen. De hele woonkamer is versierd met allerlei oranje vlaggetjes, slingers, T-shirts, hoeden en met van alles wat er maar oranje is. Julie vindt haar versierde woonkamer wel prima. Ze is dol op de oranje opblaasbare spulletjes en ligt dubbel als haar mama haar oranje outfit aanheeft.

Julie haar allereerste oranje wedstrijd was vandaag. Dat betekende ook een verkleed partijtje voor haar. Gelukkig scoorde het Nederlands elftal vrij snel,want een hele wedstrijd kijken dat hield Julie niet vol. Toch was het een geslaagde wedstrijd, mede dankzij de winst maar vooral vanwege Julie die in haar outfitje en met haar vrolijke brede glimlach het hoogtepunt van de middag was.

De nieuwe Page reclame....

2006-06-03T18:51:00.000+02:00

Het consultatiebureau.

2006-05-30T15:28:00.000+02:00

Het was weer zover Julie moest naar het consultatiebureau. Er had zo’n lange tijd tussen de vorige keer gezeten, dat het nu net leek alsof we weer voor de eerste keer moesten. Vandaag kreeg Julie weer twee prikken. Als dat maar goed afliep. Dit keer geen gillende kinderen die gemeten moesten worden. Dit keer was het lekker rustig bij het consultatiebureau. Ondanks dat ik het idee had dat we als eerste aan de beurt waren op deze vroege ochtend, moesten we toch weer even wachten. Julie vond het geweldig, lekker naar de andere kindjes kijken. Niks gillen op de weegschaal en meten ook geen probleem. 8605 gram zwaar 72 centimeter lang en haar hoofdje heeft een schedelomtrek van 45,8 centimeter. Eenmaal binnen kreeg ik te horen dat Julie wel heel erg snel aan het kletsen was, slimme dochter. Ik helemaal trots. Helaas was dat trotse gevoel van korte duur want na Julie haar vocabulaire door te hebben genomen kwamen op het onderwerp; slaapt Julie al door ’s nachts. Een uitdrukkelijke nee kwam er uit mijn mond rollen, een tijdje wel, maar nu al weer 2 weken niet. "Tanden", zei ik. Altijd als er tanden in aankomst zijn dan krijgt ze van die aanvallen. Ik had al 4 tanden ervaring achter de rug, dus ik kon het weten. Toch werd er een beetje met een scheef hoofd naar me gekeken. " Denk je niet dat ze in haar verlatingsangst fase zit", werd mij gevraagd en zonder dat ik er antwoord op kon geven kreeg ik de hele uitleg al te horen en hoe ik het moet oplossen. Oh ja, dat was 1 van die redenen waarom ik niet graag deze bezoekjes maakten, spookte er door mijn hoofd. De prik had Julie echt geweldig overleefd. Geen kick. Zo, nu over 2 maanden weer en dan krijgt Julie voorlopig haar laatste twee prikjes. Fijn, weer lekker een lange tijd ertussen.
Helaas had Julie de prikjes dit keer helemaal niet zo goed overleefd. Tegen de avond werd mevrouw namelijk ziek. Hoge koorts, snottebellen, hoesten en vooral heel veel huilen, de hele nacht door. Ik was kapot de volgende dag. Iedereen die in mijn buurt kwam vloog ik aan. Zeker als iemand voor mij ging bedenken hoe het kwam dat Julie niet sliep, Grrr!!!!! De nacht daarop weer een huilende Julie en de nacht daarna ook weer. Ik kon wel meehuilen, maar was daar veel te moe voor. Slopend hoor, zulke nachten. Zou het dan toch verlatingsangst zijn? Moest ik haar maar uren laten huilen in bed zonder haar te troosten? Gelukkig komt na regen zonneschijn. Een hele week was Julie aan het kwakkelen en na die week kreeg ik eindelijk weer eens een nachtje rust. Julie voelde zich duidelijk beter. Nee, volgens mij is er nog steeds geen sprake van verlatingsangst. Julie had echt iets, ze was gewoon een beetje ziek……..

De tranen stroomden over mijn wangen…..

2006-05-21T22:56:00.000+02:00

Waarom naar het ziekenhuis? Ik ben toch niet ziek? Bevallen dat doe je toch ‘lekker’ thuis. Zo dacht de gekke tante die van roze houdt van Julie daarover. Helaas verliep het allemaal iets anders. Julie haar eigenwijze nichtje/neefje wilde er niet uit, daardoor moest de bevalling worden opgewekt in het ziekenhuis.

De 42 weken naderden, het was net alsof ik weer hoog zwanger was. De zenuwen, de spanning en het niet meer kunnen wachten. (Gelukkig was ik niet degene die het zware gewicht moest dragen!) 41 weken en 6 dagen,; Ik zit thuis te werken achter mijn bureau en opeens krijg ik weeën. Althans zo leek het. Het zweet braak me uit, maar mijn telefoon bleef stil en de weeën zwakten ook weer af. Zou er iets aan de hand zijn met de tante van Julie? Helaas, vals alarm.

Het is zaterdag ik zit in de auto op weg naar Amsterdam. Op weg naar het ziekenhuis, waar de gekke tante van Julie met haar dikke buik op mij zit te wachten. Julie is bij haar papa thuis. Een vluchtige kus kreeg ze van me en weg was ik. Ik moest zo snel mogelijk naar mijn zusje, die toch echt mijn zus is. Tijdens mijn autorit zit ik te balen, waarom nou juist mijn zus (de gekke tante van Julie). Mijn zus die nog nooit voor zichzelf in het ziekenhuis was geweest. Toch stond het haar best goed dat ziekenhuisbedje. Prinses op de erwt. ’s Middags reed ik weer terug naar mijn vertrouwde Rotterdam. Ik had van alles met mijn zus besproken, veel van alles; informatie, tips, koffie, etc. Nog net op tijd thuis om Julie zelf in bed te leggen. De rest van de avond waren mijn gedachtes bij mijn zusje die in haar ziekenhuisbedje lag.

Vlak na middernacht begint mijn telefoon te trillen. Een smsje van mijn zus. Nog meer vraagjes en nog meer harde buikjes. Mijn telefoon blijft trillen. Ik zeg tegen de vader van Julie volgens mij gaat het beginnen en jawel hoor. Iets na tweeën krijg ik een telefoontje. Mijn zus: ”De pijn blijft maar komen, zijn dit weeën?” Ik hoor haar tussendoor behoorlijk zuchten. “Duidelijk weeën, zeg ik. Zoek maar een verpleegster op en vraag of je naar een verloskamer mag.” De rest van de avond word ik van alles via smsjes op de hoogte gehouden. Met als laatste een telefoontje om 05.30 uur. Kom maar naar Amsterdam er is al 8 centimeter ontsluiting.

Ik ben mijn auto in gevlogen, al mijn kleren achterste voren en binnenste buiten aangetrokken. Ik moest naar Amsterdam. Ik moest naar mijn ‘zusje’. Tijdens de autorit kreeg ik opeens een beeld van vroeger voor me. Een beeld van mijn zus en mij samen. Twee oudere meisjes zeiden iets gemeens tegen mijn zus. Ik, het veel jongere zusje, zei toen tegen die meisjes. “Ik zou maar heel snel mijn zus met rust laten, anders ga ik jullie met mijn lasso vangen”. Ik wilde als 7 jarige mijn oudere zus beschermen. Dat gevoel voelde ik nu ook opeens heel sterk naar boven komen. Op dat moment stroomden de tranen over mijn wangen. Kon ik de bevalling maar doen. Ik had dit allemaal al een keer meegemaakt en zo kon het mijn ‘zusje’ bespaard blijven. Ik wist mijn tranen weer onder controle te krijgen, want ondanks de stilte op de weg keek de bestuurder naast me toch wel heel medelijdend naar me. Het lasso gevoel werd nog sterker toen ik het ziekenhuis binnen liep. Ergens hoopte ik dat het nichtje of neefje van Julie al geboren was, maar dit was niet het geval. Doodstil was het op de verlosafdeling. Ik hoorde geen gepingel van het CTG (hartbewaking), geen gillende vrouwen van de pijn, geen rennende verpleegsters en geen huilende pasgeboren baby’s.
Mijn zus had het niet makkelijk, maar die lasso van mij had ze zeker niet nodig. Het is raar om je zus op deze manier te zien. Raar op een bijzondere manier. Ze was ijzersterk en wat deed ze het goed. Na lang ploeteren kreeg ze het voor elkaar een negen ponder helemaal op eigen kracht op de wereld te zetten. Weer een traan voelde ik over mijn wang lopen. Wat was ik trots op mijn zus. Eindelijk ligt haar kindje op haar buik in haar handen. Ze voelt zelf wat ze heeft gekregen en verteld mij dan dat Julie een nichtje heeft.

10 Maanden.

2006-05-16T09:50:00.000+02:00

Julie word maar groter, ouder en wijzer. Laatst zei iemand tegen mij: “als je naar jouw dochter kijkt gaan je eierstokken toch rinkelen.”
Julie is ook geweldig en zeker geweldig lief, maar dat zegt iedere moeder natuurlijk over haar kindje. Toch snap ik de rinkel uitspraak wel, alhoewel een tweede? Nee, dat voorlopig niet. Julie is eigenlijk altijd vrolijk, lacht naar iedereen, trekt gekke bekken, danst en zo kan ik nog wel even door gaan. 10 maanden oud heeft ervoor gezorgd, dat Julie haar haar al behoorlijk gegroeid is. Het is zolang, dat het altijd voor haar ogen hangt. Nu zou je als moeder zijnde natuurlijk helemaal blij moeten zijn met een meisje met zo lang haar. Kan je lekker tutten. Echter zo’n moeder ben ik geloof ik toch niet. Mijn eigen haar is al een te grote opgave, waar ik eigenlijk ook niks aan doe. Gelukkig heeft Julie een vader, die het heel belangrijk vind dat je er verzorgd uitziet. Dit past hij dan ook toe bij zijn dochter. Zo kwam het dat Julie opeens een paardenstaart had en de volgende twee staartjes op haar hoofd. “ja, zei de papa van Julie, je kan toch niet iedere dag je haar hetzelfde hebben.”

Moederdag.

2006-05-14T14:31:00.000+02:00

Mijn allereerste moederdag. Een dag, die ik zelf allang weer was vergeten, immers moederdag was toch voor mijn moeder ( de vrouw met de magische handen) en niet voor mij. Even vergeten dat ik nu alweer bijna 10 maanden moeder ben. Kadootjes, dat zat er niet in maar wel een ontbijtje op bed en uitslapen jawel tot 09.00 uur. ( In plaats van 06.00 uur) Met zijn drieën zaten we lekker te eten in bed en sesamstraat te kijken. Julie vond het geweldig. Het hele bed zat na het ontbijt onder eten, maar daar is gelukkig een wasmachine voor. Best leuk zo’n moederdag.

Het is gedaan met de rust.

2006-05-10T13:18:00.000+02:00

Je laat ze 1 dag alleen samen thuis en het is meteen gedaan met je rust. Ik moest weer eens weg. Druk, druk, druk, gelukkig neemt de vader van Julie graag een dagje vrij om samen met zijn dochter te zijn en om mij een beetje te ontlasten van mijn enorme ‘ben bezig met het schrijven van mijn onderzoek stress’. Halverwege de dag krijg ik een smsje binnen op mijn mobiele telefoon: “Ik heb je dochter leren kruipen.” Fijn is dat, dacht ik. Uitgerekend nu ik het zo druk heb.

Eenmaal thuis laat de trotse vader zien wat hij zijn dochter heeft geleerd. Kruipend zie ik vader en dochter samen door de woonkamer gaan. Julie vind het geweldig. Het kruipen gaat nog een beetje twijfelachtig, maar ze komt vooruit en haar vader, die klaagt dat zo’n hele dag kruipen best pijn doet aan je knieën.

De volgende dag, terwijl ik helemaal klaar zit met al mijn papieren om me heen om verder te gaan met schrijven. Ondervind ik de nadelige gevolgen van het kruipen. Julie zit geen seconde meer stil en niks is meer veilig. Zeker mijn papieren niet, want die zijn toch wel heel interessant. Zelfs een hele berg speelgoed om haar heen, houdt haar niet tegen. Ze kruipt er gewoon door heen. Het is zeker weten gedaan met mijn rust, Julie die kan kruipen en nog goed ook. Dank je wel hoor lieve papa.

Geen tuin, maar wel een zandbak.

2006-05-07T10:12:00.000+02:00

Eindelijk het is mooi weer. Ik voel een bron van energie in mijn lichaam stromen. Zodra Julie wakker is wil ik meteen naar buiten om de stralen zon met mijn lichaam op te vangen. Een tuin hebben we helaas niet, wat zou dat nu toch makkelijk zijn. Dan maar met Julie op zoek naar dat stukje tuin. Gelukkig hebben we de plas om de hoek, dus vrijheid genoeg. Vele rondjes plas worden dan nu ook met dit mooie weer gemaakt. Lopend met de hond, skaten en fietsend. Hoe sneller hoe beter voor Julie, die ook met volle teugen van het mooie weer geniet. Ook een leuk uitje met dit weer is de kinderboerderij, het terrasje met de mandjes vol met lekker stokbrood en natuurlijk de speeltuin. De kindjes in de speeltuin vindt Julie erg interessant, maar wat ook de aandacht van Julie trekt is de zandbak. Lekker met de blote voetjes in het zand spelen. Dit bracht me op een idee! Mag ik wel geen tuin hebben, maar ik heb wel een heerlijk balkonnetje. Een balkon dat groot genoeg is voor een zandbak voor Julie. Zo komt het dus dat Julie nu een eigen zandbak heeft op haar balkon met speeltjes die ze gekregen heeft van haar alerte oma, want een zandbak zonder speeltjes is toch wel een beetje saai. Zo zit ik dan nu ook bijna elke ochtend lekker met Julie in de zandbak te spelen. Geweldig vindt Julie haar eigen zandbak en ik, ik kan nu lekker genieten van mijn kopje koffie in de zon met het leukste uitzicht wat ik me maar kan bedenken: Julie die heerlijk aan het spelen is in haar zandbak.

Avondeten uit een potje:

2006-05-01T13:50:00.000+02:00

Het beste van het beste voor je kindje dat is zoals iedere moeder het denk ik wel wil. Wat is nou eigenlijk het beste van het beste? Borstvoeding? Verse groenten en fruit?

Borstvoeding zeker de eerste drie maanden, maar voor allergieën acht maanden borstvoeding, eigenlijk moet je gewoon zo lang mogelijk borstvoeding geven want volgens de literatuur is dit het beste wat je voor je kindje kan doen. Minder kans op overgewicht, minder kans op hart en vaat ziekte, beter bestand tegen griepjes en zo kan ik nog wel even door gaan. Julie heeft met haar karakter, haar eigen willetje er voor gezorgd dat ze tot op de dag van vandaag nog steeds borstvoeding krijgt. Na een hoop geploeter in de eerste week van mijn kraambed om het borst voeden onder de knie te krijgen, na een tweede week heftige borstontsteking, na het teruglopen van de voeding door stress en drukte en nadat verschrikkelijke kolven is het me toch gelukt. Nou moet ik ook wel eerlijk zijn dat het niet echt een opgave voor me was. Allereerst vond ik het geweldig om Julie de borst te geven. Het is een moment dat je echt samen met je dochter hebt en het is geweldig om te zien hoe ze ervan geniet. Tevens ben ik echt te lui om ‘s nachts mijn bed uit te gaan om een flesje klaar te maken, dus ook een beetje gemakzucht. Het grootste voordeel ik had altijd voeding bij me, nadeel had ik geen kind bij me dan zat ik met die voeding. Al met al spookte het de laatste tijd in mijn hoofd, na de zoveelste keer dat Julie me had gebeten, dat ik het wel welletjes vond. Echter alle merken flesvoedingen geprobeerd Julie wil er niks van weten, dan toch maar even doorbijten, want het is toch het beste….

Zo is er zo’n zelfde soort verhaal te schrijven over de avondprakjes van Julie. Ik ben echt een drama vrouw in de keuken. Zodra het woord koken valt vlucht ik weg of roep ik: “ik laat Powa uit, kook jij dan?” Het was dan ook heel wat toen ik stuntelend het eerste prakje van Julie stond te maken, want vers was toch het beste en daarbij had de vader van Julie gezegd dat hij zijn dochter zo snel mogelijk wilde leren met de pot mee te eten en daar hoorde de chemische potjes volgens hem niet bij, want dat was troep. Inmiddels heb ik echt plezier gekregen in het koken. Wederom ook weer omdat Julie zo ontzettend geniet van mijn kookkunsten. Echt alles gaat er met gemak in. Toch had ik voor het geval dat een paar potjes met een avondprakje erin in huis gehaald. Misschien kon ik die wel gebruiken als ik de deur uitging. Zo had ik er dus laatst 1 nodig, althans nodig? Ik was de deur uit geweest en had een potje bij me. Ik had het voor niks meegenomen, want ik was nog net op tijd thuis. Julie zat al te wrijven in haar ogen, moe. Dat betekende dat ik haast moest maken met het prakje. Vragend keek ik de vader van Julie aan: “mag ik het potje geven, die hoef ik alleen maar in de flessenverwarmer te zetten, zo klaar. Dat dacht ik tenminste, want het was helemaal niet zo klaar. Terwijl ik door het potje roerde nam ik zelf een hapje om het te proeven; allereerst te koud, maar wat was dat vies. De vader van Julie nam ook een hapje en trok een heel vies gezicht. Meteen ging hij een prakje van verse goente maken. Toch wilde ik het proberen, andere baby’s eten het immers toch ook. Nou mevrouw weet wat ze wil nam geen hap van haar prakje uit het potje. Bij alles wat er in haar mond kwam trok ze een heel vies gezicht en spuugde meteen alles er weer uit. Groot gelijk gaf ik haar. Gelukkig was haar verse prakje zo klaar en dat at ze met alle plezier helemaal op. Geen potjes dus voor mijn dochter. Julie geeft zelf wel aan wat het beste voor haar is!

Ontroerd

2006-04-23T20:29:00.000+02:00

Het gaat opeens zo snel allemaal. Julie haar hersenen moeten op volle toeren draaien of ik moet als goede moeder niet goed opgelet hebben. De afgelopen week zijn er zoveel nieuwe ontwikkelingen dat ik mijn dochter bijna niet kan bijbenen. Het begon allemaal op een dag dat ik achter mijn computer zat te werken en ik hoorde dat Julie wakker werd. Hoe graag ik met het eerste geluidje wat ik hoor, naar haar kamer sprint, wist ik me verstandig in te houden om haar eerst zelf even lekker wakker te laten worden. 15 minuten wachten en toen was de drang om mijn dochter uit bed te halen te groot. Ik gluurde om de deur naar binnen om te kijken wat mijn meisje allemaal uitvogelde. Helemaal verbaast zag ik dat Julie rechtop in haar bed zat. Prachtig vond ik het en zoals alle nieuwe dingen hing ik meteen in de telefoon om haar papa op de hoogte te brengen. Hierna kwam het zelf staan in de box. Wat een kracht zit er in die armpjes als ze zich optrekt en als ze eenmaal staat ligt mevrouw helemaal in een deuk. Kletsen is Julie heel goed in. Ze kan al aardig wat woorden zeggen. Het knappe vind ik, dat iedere hond die ze tegen komt Powa heet en geen hond. Alles wat je zegt wordt nagepraat. Hier kwam ik achter toen ik Julie met een speeltje uitlegde wat een koe, paard en kikker was. Opeens hoorde ik na vragen waar is de kikker; het woord kikker uit haar mond rollen. Keer op keer ben ik van de nieuwe dingen die Julie kan helemaal onderste boven, door het dolle heen en eigelijk een beetje ontroerd. Ik vind het zo wonderlijk dat zo'n klein mensje zo snel zoveel leert. Tranen in mijn ogen krijg ik ervan. Zo kreeg ik helemaal tranen in mijn ogen toen Julie laats ging huilen, omdat haar vriendje van het hoekje huilde. Heel gezellig zat Julie te kletsen en te spelen. Haar vriendje van het hoekje was samen met zijn moeder op bezoek. Mijn kletsende dame vondt hij geloof ik iets te vermoeiend, want hij liep continu van haar weg op zoek naar een plekje waar het wat rustiger of veiliger was. De gladde vloer was hij duidelijk niet gewend, want al snel gleed hij onderuit, zo op z'n hoofdje. Dikke tranen, maar gelukkig was er helemaal niks aan de hand, alleen daar dacht de gezellig kletsende Julie heel anders over. De tranen stroomde over haar wangen, huilen, huilen en nog eens huilen. Ze had echt heel veel verdriet. Het was een huiltje die ik nog niet eerder had gehoord. Iedereen werd er stil van. Zelfs haar vriendje van het hoekje. Ook ik was helemaal ontroerd dat mijn lieve dochter zo met haar vriendje meevoelde.
Ik ben benieuwd wat Julie haar volgende stap in de wereld van nieuwe ontwikkelingen zal zijn, kruipen???

9 maanden.

2006-04-16T22:49:00.000+02:00

Negen maanden zwanger en negen maanden ontzwangeren, zo is het mij verteld. Vandaag was het dus zover: de dag van het ontzwangeren was bereikt. Wat betekende dit nu eigenlijk. Dat je gewend bent aan je leventje als moeder, dat je lichamelijk weer helemaal hersteld bent of dat je weer de oude bent?
Ik vraag me wel eens af hoe al die andere moeders dat doen. Bijvoorbeeld de moeders, die na 6 weken weer op de sportschool verschijnen. Hoe doe je dat? Allereerst waar blijft je kindje, ten tweede hoe combineer je dit met werk, je huishouden, sociale leven en als laatste wanneer geniet je van je kindje?
Deze dag betekende iets specials voor mij. Net alsof ik een bepaalde periode had afgesloten.Lichamelijk heb ik helaas nog wel eens wat klachtjes en de vermoeidheid is regelmatig aanwezig, maar inderdaad kan ik veel geregelder leven. Ik heb een aardig ritme onder de knie. Als Julie wakker is doe ik het huishouden. Iets wat Julie een geweldig tafereel vindt om te volgen, vooral de stofzuiger. Tijdens de slaapjes probeer ik zoveel mogen achter mijn boeken te duiken om mijn hersenen te kraken en verslagen te schrijven. Andere wakkere uurtjes van Julie vul ik door de hond uit te laten, boodschappen te doen en sinds kort door lekker een stukje te fietsen met mijn dochter voorop. Ik eet veel regelmatiger dan vroeger en de eettafel komt eindelijk ook tot zijn recht. Ik moet namelijk wel het goede voorbeeld aan mijn dochter geven. De dagen dat ik buiten de deur aan de slag ben gaan me beter af, al mis ik Julie dan nog steeds heel erg. De sociale contacten zijn een beetje lastig in te vullen in zo druk leventje, maar het gaat me aardig af. Ik kom zelfs mijn afspraken na! Na 6 weken sporten, nee dat kon ik echt niet. Julie met maxi cosi tillen vond ik al een sport op zich. Echter merkte ik de laatste tijd dat ik iedere keer als ik de trap opgelopen was, ik behoorlijk stond te hijgen. Komt vast doordat die maxi cosi niet meer in gebruik is. Dit was een mooie datum om maar weer eens te beginnen met lopen. Rondje plas? Helaas heeft de zwangerschap en het ontzwangeren wel zijn tol geëist. Ik was nog niet de straat uit of ik stortte al in. Een conditie van een kikkervisje, dat was duidelijk!
Hoe het met Julie vandaag is? Met Julie gaat alles prima. Iemand zei laatst tegen mij, bof jij even dat je zo makkelijk, lief kindje hebt. Julie is inderdaad lief. Ze kletst heel veel, kan heel goed zichzelf vermaken in de box. Wil nog steeds liever lekker zitten dan kruipen. Vind fietsen geweldig en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Vandaag voor Julie haar negen maanden bestaan zijn we naar de kinderboerderij gegaan. Leuk hoor die diertjes. Het geluid van een lammetje jaagt Julie echter de stuipen op haar lijfje. De kindjes op de kinderboerderij die zijn eigenlijk veel leuker. Haar grote zus is helemaal geweldig. IJsjes eten in de grote speeltuin met nog meer kindjes is ook erg gezellig. Ook voor Julie was dit een bijzondere dag. De negen maanden in de buik zijn voorbij en de negen buiten de buik zijn ook alweer achter de rug. Times fly, when you're having fun.

Een slagveld!

2006-04-08T22:56:00.000+02:00

Huilen, huilen en nog eens huilen. Wat was er aan de hand? Het was lang geleden dat ik een zware gebroken nacht achter de rug had. Net als ik Julie in haar eigen bedje terug had gelegd en zelf weer was weggedommeld, werd ik opnieuw wakker van een luid gebrul. Halverwege de nacht gaf ik de moed van het terug in haar eigen bedje leggen op, dan maar bij mij in bed. Kan ik tenminste mijn ogen nog heel even dicht doen. Volgende dag doet mijn lieve kleine meid alsof er niks aan de hand is. Alleen slapen dat zit er niet meer in vandaag. Het kon toch niet waar zijn…….. Ik zie de tekst van het boek dat me nachtmerries bezorgt voor me: Lief en leed rond 37 weken (Oei, ik groei!). Rond 34 (32-37) weken wordt je baby weer hangeriger dan hij de laatste één tot drie weken was. Hij raakt sneller van slag en klampt zich zo goed als hij kan vast aan de meest vertrouwde, veiligste plek die hij kent. Mama.
Tegen de avond word Julie weer hangerig. Opvallend was dat het kwijl uit haar mond stroomde. Tandje? Nee dat kon niet, dat hadden we net achter de rug. Julie wilde niet naar bed, heel even aan de borst in mama’s bed was genoeg om in slaap te vallen. Alleen zodra haar beste troostmiddel buiten reukniveau was werd mevrouw meteen wakker en zette het op het krijsen. Met wallen tot aan mijn knieën stond ik de volgende morgen op. Ik moest er maar aan gaan geloven. Een moeilijke periode kwam er aan. Een periode die volgens het boek wel 4 weken duurde. Kan ook drie tot zes weken zijn. Hele geruststelling! De volgende ochtend werd mijn kindje ziek, koorts en hoge. Wat nu weer dacht ik. Toch de griep van haar vader overgenomen. De extreem rode wangen, het kwijlen, het onrustige slapen, de koorts en het tongetje dat maar over haar bovenlip ging. Alles wees er naar: tanden. Toch kwam deze gedachte pas bij mij naar boven toen Julie heel even haar mondje open deed voor een flauw lachje. Een slagveld was het in haar mond. Ik kreeg al pijn als ik er naar keek. Twee tanden tegelijk. Haar boventanden. Blaren, rood, dik, gezwollen, het zag er verschrikkelijk uit. Drie dagen heeft het geduurd en toen was mijn lieve dame weer helemaal de oude. Alleen nu met een mond vol 4 tanden.

Geen 1 april grap.

2006-04-01T21:20:00.000+02:00

De dag van de grappen, de instinkers en de flauwe op -merkingen. In ieder geval een dag, waar ons gezinnetje flink gebruik van maakt en waar in ons huis van alles op gebeurt en iedereen continu aan het lachen is. Julie die het maar wat prachtig vindt om te kunnen lachen en vooral om de clown uit te hangen, heeft het reuze naar haar zin op deze dag. Echter iets te leuk, want slapen zit er vandaag niet in. Zodra Julie in bed ligt begint ze te huilen en zodra ze er weer uit gehaald wordt meteen weer te lachen. Nou dan maar mee doen met de rest, die druk bezig is met al hun grappen. Een geweldige dag voor Julie en wat heeft ze toch veel gelachen en gedaan. Mee ontbijten, mee naar de winkels, mee onder de douche, mee lunchen, mee de hond uitlaten,mee koffie drinken, mee schoonmaken, mee naar de speeltuin, mee van de glijbaan, maar het hoogtepunt van deze dag was wel mee de buik voelen…..
De buik die het huisje is van Julie haar neefje( of nichtje). Met grote ogen en met een blik van bewondering keek ze naar de eigenaar van de buik, net alsof ze vroeg mag ik even met hem of haar spelen. Eerst voorzichtig met 1 vingertje aanraken, maar al snel was Julie helemaal verliefd op de buik. Twee handjes er op lekker wrijven, daarna trommelen, wat neef (of nicht) lief vast heel fijn gevonden heeft. Toen was Julie helemaal verkocht van haar neefje of nichtje en ontving de buik allemaal kusjes. Een geweldig tafereel om te zien waar iedereen van heeft genoten.

Aan het einde van de dag was Julie helemaal bekaf van alle nieuwe indrukken en wilde toen niks liever dan naar bed. Het zand dat Julie ‘s middags in de speeltuin door haar vingers had laten glijden, zat nu in haar ogen. Het avond prakje werd maar even overgeslagen mijn lieve kleine meid was te moe van de hele dag, maar vooral te moe van het spelen met haar lieve neefje of nichtje.

Tandjes

2006-03-22T21:33:00.000+01:00

Wat gaat het toch snel allemaal met die kleintjes. Is net tand 1 tevoorschijn volgt een paar dagen later tand twee alweer. Dat betekende shoppen, want ik had me laten vertellen, zodra de tandjes verschijnen moet je gaan poetsen. Ik keek mijn ogen uit, wat heb je veel tandenborstel keus voor die kleintjes. Allemaal heb ik ze door mijn handen laten glijden. De meest leuke designs, maar op het eind heb ik toch maar heel verstandig voor een handige praktische tandenborstel gekozen. 1 kant is de borstel en de andere kant is de bijtring. Ook nog natuurlijke tandpasta aangeschaft en jawel hoor poetsen maar. Nou dat is nog een behoorlijke klus, als je dat op een serieuze manier wilt aanpakken. Hoe krijg je je kindje zover dat ze haar mondje open doet en daarna hoe krijg je haar zover dat ze met een beetje water haar mond spoelt en dan de tandpasta weer uitspuugt. Gelukkig is Julie dol op haar nieuwe speeltje, euhh tandenborstel, dus spelenderwijs komen we er wel.

Voor een ieder die zich blind heeft zitten staren om Julie haar eerste tandje op de foto te ontdekken. (zie 28-02-06, Tandje). Volgt er nu een foto waarbij je dus twee keer zoveel kans hebt.

8 maanden

2006-03-16T19:56:00.000+01:00

Een gewaarschuwd mens telt voor twee. Zo was ook ik gewaarschuwd door de ervaren moeders: leer je kindje niet te snel zelfstandig worden, niet te snel leren kruipen en al zeker niet te snel leren lopen. Lekker lang baby houden, was het beste wat ik kon doen. Zodra je kindje zich zelf kan verplaatsen, dan is het gedaan met de rust en moet je je kindje continu in de gaten houden. Geen seconde meer alleen laten en continu op letten dat er geen verkeerde voorwerpen binnen handbereik zijn. De lugubere verhalen van andere moeders, dat de oppas heel even iets wilde pakken en dat zo hun kindje van de commode viel, heel even iets uit de koelkast pakken en je kindje is uit de kinderstoel gevallen en zo kent iedereen wel zo’n verhaal. Ik weet nog wel dat ik dacht, mij zal dit nooit overkomen….
De rustige periode is achter de rug. Een periode waarbij je lieve kleine kindje eigenlijk alleen maar at en sliep. Julie is alweer 8 maanden en ik heb toch aardig mijn best gedaan om haar lang baby te houden, maar een hoop ontwikkelingen gaan gewoon vanzelf. Zo kan Julie heel goed zelfstandig zitten, rollen en aan de hand stapjes zetten. Alles op een heel rustig eigen tempo heeft Julie dit allemaal geleerd. Van haar plekje kwam ze nog niet, dus met gemak op een speelkleed of op bed was geen probleem tot voor kort. Net 8 maanden oud en Julie ontdekt iets nieuws, dat kruipen toch wel heel lastig is en dat rollen, waar ze toch al zo goed in is, je ook heel goed op de plaats van bestemming kan brengen, als je maar gewoon door blijft rollen. De schrik van mijn leven bezorgde mijn lieve dochter me, die net dit trucje sinds een uurtje onder de knie had. Ingebouwd tussen de kussen op mama’s bed. Te spelen en te kijken naar mama, die weer eens een poging waagde het huis te ordenen. 1 seconde bukken en het was al gebeurd; een harde knal en daarna meteen een gillende Julie. Mijn hart was ergens op een plek in mijn lichaam, waar die eigenlijk niet hoorde. Pakte Julie, die op haar billen naast het bed was beland, van de grond en begon haar meteen te troosten. Wat erg ik had heel even niet opgelet en ze was gevallen. Gelukkig kon mijn meisje wel tegen een stootje en was er niks aan de hand, want al heel snel verscheen haar brede lach weer. Nog heel even een zielig huiltje toen haar papa thuis van het werk kwam, om hem op haar manier te vertellen wat er gebeurd was.
Een wijze les en een harde les, maar vanaf nu verlies ik haar echt geen seconde meer uit het oog!!

Het consultatiebureau.

2006-03-07T15:52:00.000+01:00

Het was weer zover Julie moest naar het consultatiebureau en hoe vervelend ik die bezoekjes ook vind, had ik toch van alles gedaan om mee te kunnen naar deze afspraak. Met zweetdruppels op mijn hoofd vlieg ik net op tijd mijn huis binnen. Julie ligt op bed met haar pyjama aan en haar vader staat zich nog rustig op te tutten. Helemaal verbouwereerd zeg ik tegen de vader van Julie: “je laat haar toch niet in haar pyjama naar het consultatiebureau gaan?” Snel trek ik Julie haar pyjamaatje uit en zoek ik een leuk outfitje uit. Het blijft toch nog een beetje pronken op het consultatiebureau, ondanks het feit dat je kindje voor meer dan helft van de tijd alleen in haar luier mag zitten. Precies op tijd lopen we naar binnen en gelukkig het is rustig. Alleen 1 moeder staat haar pasgeboren baby uit te kleden. Julie die al heel goed kan zitten had ik binnen een paar seconden alweer uit haar mooie outfit gehesen. Ik zie de moeder naast me met grote ogen naar me kijken. “Het went hoor die kleine kleertjes, je word vanzelf handig,”zeg ik. “Gelukkig maar, zeg de moeder met haar kleine huilende baby, want ik sta nu zo onhandig te klungelen.” Ik werp haar een begripvolle lach toe, opeens ben ik nu die ervaren moeder in haar ogen en ondertussen loop ik met mijn blote dochter naar de weegschaal. Zittend is ze gewogen, wat lijkt dat groot zo met losse handjes zitten. 8145 kilo, lengte 66,6cm en hoofdomtrek 44,7cm. Niks gek dat Julie haar kleertjes te klein worden. Eenmaal binnen zit Julie lekker te kletsen en te trommelen op de tafel, wat een vrolijker dochter hebben jullie, zegt de mevrouw die Julie nakijkt. Een kopje cup a soup word voor de hard werkende vrouw binnengebracht. Oh jee Julie ruikt eten en jawel hoor vanaf dat moment tot dat we de kamer uit waren heeft Julie alleen nog maar hap, hap, hap geroepen. Nog even wat gekletst over hoe alles gaat en nog wat tips gekregen en wat voedingsadviezen; eindelijk mogen we aan die boterham met smeerkaas beginnen. Thuis had Julie kennelijk nog steeds de geur van de soep in haar neus, want ze bleef om eten vragen. Nou dan maar meteen de boterham met smeerkaas, kijken of je dat lekker vind. Natuurlijk vond Julie dat heerlijk. Een hele boterham met smeerkaas ging er met gemak in.

Zouden die bezoekjes aan het consultatiebureau dan toch nog leuk worden?!

Tandje.

2006-02-28T19:02:00.000+01:00

Al sinds twee maanden vertoonde Julie alle verschijnselen van tanden krijgen; bijten op lepeltjes, bijten op haar bijtringen, kwijlen en onrustig slapen. Overal waar ik kwam kreeg ik te horen: ze zal wel snel tandjes krijgen. Dit was echter niet het geval. Het bleef alleen maar bij het vertonen van de verschijnselen. Tot vandaag, want vandaag ben ik er achter gekomen, dat Julie haar eerste tandje is doorgekomen en wel haar linker voortand van de onderkaak. Het is weliswaar nog maar een klein puntje, maar wat was het een feest toen ik het ontdekte.

Ik haalde allerlei fratsen uit om mijn dochter aan het lachen te krijgen, zodat haar trotse vader ook een glimp kon opvangen van het tandje. Mijn telefoon maakte overuren, want iedereen moest natuurlijk meteen meegenieten van dit bijzondere moment. Fototoestel en camera, Julie genoot van alle aandacht en ik genoot van Julie, die opeens, zo met haar eerste tandje, een hele grote dame leek.

Je moet even goed kijken, maar dan zie je het...

tandje van Julie, zie je?!

Ziek!

2006-02-23T16:42:00.000+01:00

Ontroostbaar huilen, zo trof ik vanochtend Julie aan . Aan de borst, maar zelfs dat middel hielp niet. Wat was er toch aan de hand. Julie haar voorhoofd was gloeiend heet. Koorts? De vader van Julie ging met haar lopen helemaal slap hing ze in haar vaders armen, maar ze werd wel weer rustig en het huilen stopte. Voorzichtig weer neer leggen en dan toch maar even temperaturen: 39.1, mijn meisje was echt ziek!! Wat nu, ik kon niet aan haar vragen, waar ze last van had en wat ik voor haar kon betekenen, best lastig, bedacht ik me opeens.
Dan maar mijn lieve zieke meisje eens goed vertroetelen en verzorgen zodat ze snel weer opknapte. Zo stond ik dus eerst haar bedje te verschonen, alles bacillen vrij te maken. Julie kreeg iets koelers aan zodat ze haar warmte van de koorts kwijt kon. Even slapen in haar schone kamer en ondertussen kon ik allemaal dingentjes voorbereiden in de keuken die haar beter zouden maken. een geraspte appel, een stukje geroosterd brood en een kopje slappe thee. De hele dag was ik in de weer met mijn lieve zieke dochter, die het blijkbaar heerlijk vond om zo verzorgd te worden. Met een ziek hangerig lichaam liet ze zich alles toestoppen. Op haar rode hoofdje verscheen af en toe een lieve glimlach, als ik voorzichtig een koud washandje op haar hoofd legde. Even was er een moment van paniek: als de koorts nu al zo hoog was, hoe hoog zou het vanavond dan wel niet zijn en er is nog geeneens paracetamol voor baby’s in huis. Gelukkig was de paniek snel weggenomen door mijn lieve buurvrouw, die speciaal voor Julie even naar de apotheek is gegaan en daarna nog even op zieken bezoek is geweest.
Julie had zich die dag geweldig door de koorts heen gesleept en de volgende dag was mijn lieve dame alweer helemaal koortsvrij en was ze weer helemaal de oude.

7 maanden.

2006-02-16T09:15:00.000+01:00

De periode van goede spuitluiers tot aan de oksels is achter de rug. Dat zou in de was schelen, want wat zijn die vlekken er toch moeilijk uit te krijgen. Echter is nu de periode van eten aangebroken en dat geeft eigenlijk nog meer was met nog meer lastige vlekken. Hoe goed ik Julie ook inpak tijdens het eten, krijgt ze het nog altijd voor elkaar dat ze helemaal onder zit. Julie is gek op eten. Alles gaat er met plezier in. Er is tot nu toe maar 1 ding waar ze een zuur gezicht van trekt en dat is tomaat.
Terwijl je haar prakje staat te koken hoor je Julie alleen maar hap, hap, hap roepen. Ze wordt er helemaal wild van en tot nu toe eet ze altijd haar bordje netjes leeg. Nu de zeven maanden zijn aangebroken komen er weer andere dingen op haar menukaart te staan. Pasta, vlees, vis, etc. Ik heb het koken nog nooit zo leuk gevonden.

Wat er allemaal nog meer gebeurt in het leventje van Julie. Ze klets wat af, lacht enorm veel, kan heel hoog gillen. (Als een echte dame.) Rollen als de beste, stapjes zetten, heel even los zitten en zo kan ik nog wel even door gaan. Met 7 maanden lijkt Julie al zoveel zelfstandiger.

Er is nog nooit zo’n periode van mijn leven zo snel voorbij gevlogen. 7 maanden lijken niks en toch alweer zoveel. Ik ben gek op mijn lieve kleine Julietje!

Kraak het en maak het.

2006-02-14T21:45:00.000+01:00

Ik hoor het nu al een aantal mensen zeggen: “Daar heb je de moeder van Julie weer met haar uitdrukkingen”. Ik weet het, ik kan inmiddels al een aardig boekje vol krijgen met mijn eigen taaltje.

Julie heeft er voor gezorgd dat ik te kraken ben, dat merkte ik al in mijn zwangerschap terwijl ik de film ice age zat te kijken, want zomaar opeens stroomden de tranen over mijn wangen. Terwijl normaal gesproken je toch wel heel veel moeite moet doen om bij mij überhaupt een traantje te zien. Toen dacht ik nog dat het door die rare zwangerschapshormonen kwam. Nu Julie al ruim een half jaar oud is, merk ik dat ik nog steeds te kraken ben en dat de grens van tranen veel sneller wordt overschreden. Vooral bij films waar er iets zieligs met kindjes gebeurt. Er hoeft alleen al een kindje te gaan huilen en ik moet alweer weg zappen. De media maken mooi misbruik van mijn nieuwe softe eigenschap, want bijna iedere week verschijnt er een folder in de brievenbus voor een goed doel voor zieke kindjes. Helaas blijft het niet alleen bij films en goeie doelen. Het is lang geleden dat het mij iets uitmaakte als iemand iets over mijn uiterlijk te melden had, maar toen er laatst iemand iets over mijn ernstige, serieuze, verdrietige koppie te melden had, knapte er van binnen iets bij me. Het uitte zich, gelukkig iets later op de fiets, met dikke tranen en weer een paar seconden later liep ik luid snikkend de trap op van mijn fijn vertouwde boomhutje. De vader van Julie snapte niks van mijn dikke tranen die alleen maar dikker werden. 1 verdieping hoger hoor ik een kreet van mijn dochter, die blijkbaar net ontwaakte uit een lange slaap. “Ga maar lekker naar haar toe, hoor ik de vader van Julie zeggen, dan maak ik wel een lekker ontspannend badje voor jullie”.

Met een rood hoofd en natte ogen duik ik boven het bedje van mijn dochter, die net hele verhalen aan haar lieve knuffel vertelt. Zodra ze me ziet vliegen haar armpjes in de lucht en begint ze te schateren. Haar brede glimlach maakt het dat mijn verdriet verdwijnt en even later zitten we samen in bad te lachen en te spelen met de badeendjes alsof er niks aan de hand is geweest.

Heimwee.

2006-02-07T14:32:00.000+01:00

Pech, mislukte pannenkoek, raar in elkaar zitten, in ieder geval was het weer eens tijd om naar dat vervelende ziekenhuis te gaan, om eindelijk eens af te rekenen met mijn lichamelijke klachten. Een simpele kijkoperatie liep natuurlijk weer eens af in een drama. Thuis beginnen met de voorbereiding en daarna de volgende dag even ziekenhuis in en meteen weer het ziekenhuis uit, zo was het afgesproken. Helaas ging het met de voorbereiding thuis helemaal mis en zo belandde ik op de spoedeisende hulp. Ik lag op een zaal met huilende, kreunende en brakende mensen vergezeld door de vrouw met de magische handen. Manlief was thuis, want er moest toch iemand bij Julie blijven. Een arts die duidelijk geen verstand van sociale vaardigheden had, vroeg haar anamnese met een gordijn half voor haar gezicht uit. Geen 1 keer maakte ze oogcontact en geen 1 keer zei ze wat ze ging doen. Een zuster kwam er aan en vroeg in welke arm ze bloed af mocht nemen. “Waarom”, zei ik en terwijl ik dat zei hoorde ik de arts door de telefoon zeggen we zitten eigenlijk vol, want ik heb nu twee patiënten liggen die opgenomen moeten worden. Opeens besefte ik, dat dit wel eens over mij kon gaan en zei tegen de zuster dat ik nu eerst wel eens wilde weten wat er allemaal ging gebeuren. Even later werd ik naar een andere zaal gebracht, tja inderdaad opgenomen. Een andere afdeling werd het, omdat de afdeling waar ik thuis hoorde vol lag. Op de afdeling gynaecologie was nog wel een plekje voor me vrij, wel heel toevallig allemaal. Eindelijk alleen, krijg ik een brok in mijn keel, overal hoor ik huilende baby’s, zie ik uitgeputte moeders, maar blije moeders op zaal liggen en denk ik terug aan de tijd dat ik hier op precies zo’n zelfde manier lag samen met mijn lieve dochter. Ik voel een traan over mijn gezicht lopen en krijg opeens een enorm raar gevoel van binnen, ik mis Julie. Ik heb last van heimwee. Om de nacht door te komen heb ik tot diep in de nacht de vader van Julie lastig gevallen met smsjes. De volgende ochtend kreeg ik bezoek. Als een klein kind zat ik ongeduldig te wachten in mijn bed. Eindelijk hoor ik de vader van Julie op de gang en even later zit mijn lieve Julie bij mij op schoot. Het nare gevoel verdwijnt meteen, mijn heimwee is weer weg. Weer bloed afnemen, maar het interesseert me niks meer, want Julie, die helemaal in een deuk ligt om de buisjes die langzaam volstromen met bloed, zit lekker op mijn schoot.

Het eerste woordje.

2006-01-29T13:17:00.000+01:00

Iedere moeder is volgens mij wel nieuwsgierig naar wanneer haar kindje gaat praten, nieuwsgierig naar het eerste woordje.Wat zou het eerste woordje zijn: mama?

Zo ben ook ik ontzettend benieuwd naar wat voor woordje er bij Julie uit haar mondje zal komen rollen. Zou het mama zijn? Soms hoop ik er zo erg op, dat ik het me inbeeld dat ik haar mama hoor zeggen.

Julie heeft inmiddels al een goeie baby brabbel ontwikkeld. Allerlei geluidjes komen uit haar mond. Ze weet goed het verschil tussen harde en zachte geluiden. Vooral de harde geluidjes vind ze leuk om te maken en dan vooral lekker als een echte meid hoog gillen. Julie is een echte kletskous.

Echter is het geen mama wat ik hoor, want sinds kort is het overduidelijk dat het eerste woordje gezegd is. Zodra Julie na een lekkere lange slaap wakker word, hoor je allerlei lach geluidjes uit haar kamer komen. Als het iets te lang duurt, dat er iemand haar uit bedje haalt, gaat Julie gelukkig niet huilen. Nee, Julie zegt gewoon papa en dat werkt, want haar vader staat dan meteen lachend in haar kamer helemaal trots te zijn, dat zijn dochter papa zegt.

Julie haar eerste woordje is dus papa!

Het consultatiebureau.

2006-01-17T16:30:00.000+01:00

Het consultatiebureau van horen zeggen.

Het was weer tijd om met Julie naar het consultatiebureau te gaan. Tot mijn grote spijt kon ik dit keer niet gaan. Stom eigenlijk, want hoe vervelend ik de bezoekjes aan het bureau ook vind, omdat het je hele ritme door elkaar gooit, had ik toch heel graag mee gewild. De vader van Julie stond te popelen. (Ik heb hem toen maar niet verteld dat het een afspraak bij de arts was en niet bij de verpleegkundige??!!) Het enige wat ik hoefde te doen was het groeiboekje voor hem klaar te leggen en dan zou alles goed komen. Het verslag over het bezoek aan het consultatiebureau is dan ook van horen zeggen en wel van de vader van Julie.

11.05 Julie ligt nog steeds te slapen, dan maar alvast alles klaarzetten, wat moet er eigenlijk ook alweer allemaal meegenomen worden. Een luier, billendoekjes, hum dat moet toch wel genoeg zijn, waarom gaat er dan altijd zo’n enorme tas mee? De luier pas wel in mijn kontzak. Drie billendoekjes uit zo’n grote verpakking in een boterhammenzakje, zo nu passen die ook wel in mijn kontzak. Wanneer word Julie nou eens wakker het is al bijna 11.15 en dan hebben we de afspraak. Dan maar wakker maken en haar berenpakje aantrekken. Zo in vaders armen, niks geen wagen nodig, mee naar het bureau. Regen buiten, toch weer terug om een paraplu te halen. Halverwege weer terug want het groeiboekje ligt nog op het kookeiland, je moet ook aan alles denken. Als een echte Surinamer kom ik 10 minuten te laat aan en nog zijn er 2 mensen voor me. Hoe doen ze dat toch. Julie uitkleden en op de weegschaal 7650 gram, 65,3 centimeter lang en een hoofdomtrek van 43,7 centimeter. Nu wachten tot we aan de beurt zijn, dat is best wel koud zo in je luier. Aha de omslagdoek vergeten, dan maar weer het berenpakje aan. Eindelijk zijn we aan de beurt. Julie die het wachten alweer zat was wilde bijna gaan protesteren, gelukkig kreeg ze voor haar half jarige verjaardag een knisperboekje en daar was ze wel even zoet mee. Nog een paar gymnastiek oefeningen en toen waren we alweer klaar. Bijna alle aankleedkussens waren bezet door moeders met hun kinderen. Met grote ogen werd ik aangekeken toen ik met Julie samen naar het laatste aankleedkussen liep. Terwijl ik Julie weer aankleed zeg ik tegen haar; “papa is wel een beetje ruwer dan mama hè.” Achter me hoor ik de moeders in koor zeggen, tja maar papa doet het tenminste! Met Julie in mijn armen loop ik naar buiten, zeg de moeders gedag en tegen Julie zeg ik; "ging best wel goed hè zo zonder mama”

6 maanden

2006-01-16T14:20:00.000+01:00

Toen ik nog lang niet aan kinderen moest denken, hoorde ik wel eens verhalen van moeders aan over hun kinderen die niet hun groentehapje wilden eten, maar wel hun fruithapje. Zo bij de hand als ik als niet moeder zijnde was, zei ik dan, tja dan had je maar eerst met groentehapjes moeten beginnen in plaats van de fruithapjes.

De dag van Julie haar half jarige verjaardag, wilde ik op een bijzondere manier vieren, namelijk met het allereerste hapje van een prakje eten. Helaas was dit al niet meer haalbaar, omdat Julie sinds twee weken af en toe al een fruithapje krijgt. Wat nu? Hoe moest ik dan deze dag vieren. Vanaf deze dag dan maar afspreken dat Julie iedere dag een prakje krijgt is ook zo saai voor zo’n speciale dag. Een lekker taart met een half kaarsje erop, daar is ze toch nog net te jong voor, dan maar haar eerste groente hap. Hmmm fruit – groente, groente - fruit. Oh jee ook ik had het nu als moeder zijnde andersom gedaan, als dat maar goed gaat. Voor deze speciale dag kreeg ik veel advies van anderen. Ik zou maar een zeil op de grond leggen, heb je de kinderstoel al goed ingepakt en heb je een goeie vlekkenoplosser in huis, doe een schort om en zo kan ik nog wel even door gaan.

Hoe ging ik dit aanpakken. De vader van Julie, die normaal de warme maaltijden verzorgt, was uitgerekend deze dag verhinderd. Dat betekende, dat ik als keuken prinses, de eerste warme maaltijd van mijn dochter moest klaarmaken. Twee pannetjes had ik opgezet 1 voor de aardappeltjes en 1 voor de worteltjes. Veel te veel had ik klaar gemaakt. Gelukkig was de vader van Julie net op tijd thuis om Julie haar eerste groentehapje te geven. Heerlijk vond ze het! Zelfs zo lekker dat ze haar bord erbij op wilde eten. Niks knoeien, spugen of spetteren. Het was een geslaagd wortelprakje en ook de vader die het zelfde voorgeschoteld kreeg tijdens zijn avondeten had er van zitten smullen. Kan ik toch nog een beetje koken?!

Goede voornemens.

2006-01-01T11:53:00.000+01:00

De laatste dag van het jaar 2005. 2005, een jaar dat voor de rest van mijn leven zoveel zal betekenen. Het jaar wat zoveel verande- ringen voor me mee heeft gebracht. Het jaar dat me veranderd heeft van jonge vrouw naar moeder. Het jaar waarin mijn dochter geboren is!

De hele dag zijn er geluiden van vuurwerk te horen op de straat en gezien de leeftijd van ons huis lijkt het net of er binnen ook een rotje is afgestoken of dat er een gillende vuurpijl net door je huis is gevlogen. Julie, die wonder boven wonder sliep merkte niks van de herrie. Het leuke was dat Julie, zo jong als ze is, het voor elkaar had gekregen dat haar gekke tante oud en nieuw in Rotterdam kwam vieren, zodat we eindelijk weer eens het nieuwe jaar ingingen met de familie. Rond 23.00 uur ’s avonds pak ik Julie uit bed dikke tranen rollen over haar wangen, ze was duidelijk geschrokken. Het badkamer licht was aangegaan en had haar hele donkere kamer plotseling verlicht. Gelukkig deden de gekke bekken van haar oma en tante de tranen snel weer verdwijnen. Om 00.00 uur lag Julie alweer te slapen. Het vuurwerk deed haar niks. De dag van het laatste jaar was afgelopen de dag dat Julie precies 24 weken oud was, was voorbij en het moment van goeie voornemens was aangebroken.
Gezien het feit, dat Julie echt het eten van je lepel afkijkt hebben we besloten om te stoppen met stiekem een hapje fruit te geven. Ons goeie voornemen werd dan ook vast voedsel aanbieden. Zo kreeg Julie op 1 januari 2006 haar eerste echte fruithapje. Wat was dat een feest en wat hebben wij toch met z’n alle gelachen.

Kerst

2005-12-27T16:35:00.000+01:00

Sinterklaas is nog maar net afgelopen en de andere feestdagen worden alweer voorbereid. Tijdens mijn zwangerschap hadden we voor het eerst een kerstboom in huis gehaald. Er was een gevoel dat ik het gezellig moest maken bij mij naar boven gekomen. Een gezinsgevoel?! Zo moest ook dit jaar, voor dit zelfde gezinsgevoel, weer een boom in huis komen. Na de boom in kerstsfeer te hebben gebracht, was ik niet echt tevreden, maar Julie vond hem prachtig. Vooral de lichtjes trokken haar aandacht, maar ook de glinsterende ballen die erin hingen. (gelukkig waren die van plastiek.) Net zoals bij sinterklaas moesten er weer cadeautjes tevoorschijn komen. Dit keer ietsjes meer omdat we special voor dat gezinsgevoel van mij, pakjesavond ook echt zouden gaan vieren. Pakjesavond werd echter pakjesochtend vanwege de wakkere uurtjes van Julie. Daar zaten we dan met zijn zessen ( de vader van Julie, haar grote zus, de trouwe viervoeter, onze fladderende alleseter, Julie en ik) om zeven uur ’s ochtends pakjes uit te pakken. Julie vond al die gezelligheid geweldig. Met grote ogen keek ze haar zus aan hoe die haar pakjes open maakte, kennelijk zag dat zo leuk eruit, dat Julie opeens ook oog had voor haar eigen pakjes. Wat een heerlijke kerstochtend. Snel nog een lekker slaapje doen en toen kwam het deel waar ik op kerstavond het al druk mee had om me voor te bereiden. Het brunch uitstap met de hele familie op het strand tijdens de middagslaap van Julie. Wat had ik me om dit uitstapje druk gemaakt. Wat je allemaal wel niet moet meenemen voor zo’n uitstapje, daarbij moest ik mezelf optutten, maar ook nog Julie. Ons hele dagritme was door elkaar gegooid, maar gelukkig was alles goed gegaan. Julie had haar lange middagslaap in gekort voor een hazen slaapje. Ze had genoten van de Brunch met de hele familie, maar volgens mij had ze nog het meest genoten van de wandeling op het strand in de zon en in de draagzak met haar grote zus en haar moeder. De prachtige zee, die ze voor het eerst van haar leven heeft gezien en het lekkere zand van het strand, wat ze voor het eerst gevoelt heeft. Eenmaal thuis was Julie moe van alles en vooral moe voor de rest van de kerst, want de volgende dag wilde ze bijna alleen maar slapen. Haar allereerste kerst is achter de rug en volgens mij was die best wel geslaagd.

Gek op papa!

2005-12-23T14:13:00.000+01:00

Ik lig, letterlijk geïnstalleerd in bed met allerlei kussens om me heen, buik naar rechts en rug schuin omhoog, te genieten van het getik in mijn buik: de hik. Opeens begint het binnen wild te spartelen en ik maak een sla beweging naar links, waar de snurkende vader van het spartelende kindje ligt. “Het beweegt, voel nou!, roep ik.” Ik hoor een hoop gebrom en gemopper naast me en uiteindelijk voel ik een hand op mijn buik, natuurlijk weer eens veel te laat, landen. Met een slaperige stem krijg ik te horen: “bouw jij nou maar lekker negen maanden lang een band op, want je zult het hard nodig hebben het eerste jaar.” “Mijn tijd komt nog wel, als ze bijna kan lopen en als ze wat steviger is.” Zo gevoelig, maar vooral fel als ik was tijdens mijn zwangerschap ging ik hier meteen tegen in, maar helaas tevergeefs, want na 1 seconde hoorde ik alweer een hoop gesnurk naast me.

Julie werd geboren, een meisje! Een traan liep over haar vaders gezicht en daarmee begon het. Haar vader deed echt alles; haar uit bedje halen voor de voeding, helpen met aanleggen, boertje laten, luier verschonen, in bad, spelen, rondjes lopen in huis en zo kan ik nog wel even doorgaan. Op de dagen dat ik er niet zou zijn zou de vrouw met de magische handen op Julie passen, echter was de vader van Julie zo dol op zijn dochter, dat hij ook liever deze dagen zelf deed, zodat hij lekker een dag alleen was met zijn dochter en eindelijk ook eens een flesje kon geven. Julie leerde haar vader zo heel erg goed kennen. Ze vindt het heerlijk om kusjes van haar papa te krijgen, lekker om in papa’s haren te slingeren en geniet van het stiekeme hapje banaan. Bij alles wat haar vader doet lacht ze voluit. Soms zitten we naar buiten te kijken en dan opeens ziet ze haar vader buiten lopen en dan begint ze heel wild te trappelen. Julie is gek op haar papa en haar papa is gek op haar.

5 maanden

2005-12-16T16:06:00.000+01:00

Hoe oud is Julie nu eigenlijk?

Een zwangerschap wordt in weken geteld, waarom? Zodat het nog langer lijkt? Ben je eindelijk gewend aan de weken tellen, verandert opeens weer alles als je kindje geboren is, want dan mag je gewoon weer de maanden tellen. Hoe oud is Julie nu eigenlijk vandaag? 441 dagen, 22 weken of weer gewoon 5 maanden?

Julie is in ieder geval zo oud geworden, dat we afscheid moeten nemen van haar wiegje. Afscheid nemen van de wieg met een levensverhaal. De wieg waarin ik zelf ook nog heb gelegen. De wieg was een kado van omama voor haar allereerste kleinkind en nu heeft haar allereerste achterkleinkind er alweer in gelegen. Voor ieder kleinkind werd de wieg door omama special bekleed. Zo ging de wieg goed met de tijd mee en kreeg ieder kindje zijn eigen persoonlijke wieg. Zo ook werd de wieg voor Julie bekleed. Bijna was de wieg afgeschreven, want na zoveel kleinkinderen moest er toch wel wat aan gesleuteld worden, daarbij hielp omama’s scheve pols ook niet erg mee. Gelukkig kwam er hulp van de dochters van omama. De creatieve oudtante E en de toekomstige nieuwe oma. Met zijn drieën is het hun gelukt om van de wieg met het levensverhaal, weer een prachtige wieg te maken, die vanaf 37 weken netjes opgemaakt met het zelfgemaakte vlinderlakentje op mijn slaapkamer stond. Tijdens de laatste loodjes van mijn zwangerschap zat ik regelmatig te dagdromen en dan zag ik in die droom mijn lieve kindje in de wieg liggen. Nu is het prachtige wiegje alweer te klein voor mijn 5 maanden oude dochter en nemen we er met moeite afscheid van. Misschien zien we de wieg nog wel eens terug, maar voorlopig wordt de wieg weer netjes opgeborgen voor het volgende achterkleinkind van omama.

Mees van het hoekje.

2005-12-11T22:32:00.000+01:00

Als klein meisje had ik een vriendje, Bas. Bas woonde bij ons in de straat op de hoek. Altijd als ik bij Bas ging spelen riep ik naar mijn moeder; “ik ben naar Bas van het hoekje!” Hoe ik Bas heb leren kennen, weet ik niet, maar 1 ding weet ik wel Bas van het hoekje was vroeger mijn vriendje.

Sinds Julie geboren is zijn er een hoop dingen veranderd in mijn leven. Het is een onvoorspelbaar, ongecontroleerd leventje, dat allerlei nieuwe belevingen met zich meebrengt. Zo ook het ontmoeten van andere mama’s. Een tijdje terug ontmoette ik de mama van Mees, wel op een hele bijzondere wijze. De eerste keer dat ik de mama van Mees tegenkwam, was tijdens mijn favoriete uitje: het consultatiebureau. Zij was één van die ervaren moeders, die haar stoere zoon met gemak stond aan te kleden en tussentijds ook nog gezellig kon kletsen met de vader van Julie en mij over prikjes en borstvoeding. De tweede keer was via een forum op het internet en wel met de volgende mededeling; “volgens mij zijn wij buren, want onze auto staat naast de Julie-mobiel op de site van je dochter.” Vanaf dit moment mailen wij ons suf. Ellenlange verhalen over van alles en nog wat, verhalen die verslavend werken. Zodra ik thuis kom vlieg ik met Julie in mijn armen naar de computer om te kijken of mijn buurvrouw alweer een nieuw stukje heeft geschreven. De mama van Mees is als een twee maanden oudere wijze zus (Mees is twee maanden ouder dan Julie), waar ik van alles aan kan vragen.

Toeval, dat zeker en weet je wat nog meer toeval is: Mees woont bij ons op het hoekje van de straat. Gelukkig duurt het nog wel even voordat ik Julie hoor zeggen: “mama, ik ben naar Mees van het hoekje.”,maar 1 ding is zeker, als ik zo naar Julie, die samen met Mees van het hoekje in de box ligt kijk, vriendjes zijn ze nu al.

De sint is in het land.

2005-12-05T10:27:00.000+01:00

Je leert van luisteren werd mij vroeger verteld, dus ik luister veel naar verhalen van andere moeders, maar of ik er van leer?

De sint is in het land en ik hoor allemaal verhalen van moeders aan: De sint komt steeds eerder in het land aan, wanneer begin jij met je schoen zetten als ze 2 jaar zijn? Nee als ze 3 of 4 jaar zijn en dan niet iedere dag of soms doe ik een avond niks in hun schoentje en de volgende dag weer eens een keer een snoepje. Een andere moeder hoor ik zeggen die van mij had een nieuwe schoolbeker nodig, handig kado voor in de schoen. Dan maar nog niet te spreken over pakjesavond. Wie is er bij jullie sinterklaas? De buurman, nee die herkent mijn dochter. Hoeveel cadeaus geven jullie op pakjesavond? Zo kan ik nog wel even verder gaan met dit gezellig mama geklets.

Julie is ruim 4 maanden oud en ze heeft haar schoen al gezet en pakjesavond gevierd. In haar schoen zat een chocolade letter. Haar grote zus keek mij met vragende ogen aan. Hoe kan Julie dit nou opeten. Waarop ik lachend terug antwoordde: “daar weet ik wel een oplossing voor!” Pakjes avond werd verzorgd door de vrouw met de magische handen, die zich maar, gelukkig voor mijn eenkennige Julie, niet letterlijk had verkleed als sint. Julie kreeg twee cadeautjes en een gedicht:

Ook al ben je nog maar 5 maanden in dit leven,
Wil de sint zeker jou wat geven

Met grote zwarte ogen kijk je ernstig de wereld in.
Zo wijs en dit is nog maar het begin.

Sint ziet ook de lol met je (halve) naamgenoot.
Als je ligt op de tafel met je billen bloot.

Bij je mama op schoot kijk je hoe we met zijn allen gezellig zitten te eten.
Het lijkt alsof je denkt, zo hoort dat dus , dit mag ik niet vergeten.

Van je moeder mag je uit een glas een slokje drinken.
Je vindt het zo spannend en je wilt wel met iedereen klinken.

Daarom krijg je dit cadeautje van de sint
Iets wat je zeker prachtig vindt

Dag Julietje, mijn mooie, lieve grietje

De “foute” Sint

Julie, nee die heeft er zeker niks van begrepen, maar daarentegen hebben wij het reuze naar ons zin gehad op deze eerste gezellige pakjesavond.

Fisher-Price

2005-11-23T13:49:00.000+01:00

De vader van Julie had ooit eens een keer tegen mij gezegd, dat kinderen je jong maken. Nou als ik zo naar de vader van Julie kijk wil ik dat best geloven, maar toen Julie eenmaal geboren was dacht ik bij mezelf: “dat kinderen je jong maken geld vast alleen voor mannen en niet voor vrouwen.” Als ik nu de trap op loop met de maxi cosi in mijn handen moet ik een tussenstop maken om even bij te komen, als ik Julie haar kleertjes sta uit te wassen en ik ondertussen een blik in de spiegel op mezelf werp, dan zie ik een wit verlept hoofdje met enorme wallen en als ik aan het eind van de dag moe mijn bed inkruip, voel ik over heel mijn lichaam allemaal kleine pijntjes, dat kinderen je jong maken geld zeker niet voor vrouwen of bedoelt de vader van Julie toch iets anders.

Heb ik eindelijk het slapen van Julie onder de knie, is Julie alweer aan iets nieuws toe: spelen en ontdekken. Alles haal ik uit de kast om mijn dochter te vermaken, maar Julie wil heel graag zelf nieuwe dingen ontdekken. Een rammelaar die in haar handje is gestopt beland snel op de grond. Gekke gezichten van haar moeder zijn maar heel even grappig. In box Janneke met speeltjes en knuffels om haar heen, vind ze niet zo leuk en een speelkleed in haar box brengt hier geen veranderingen in, wat dan wel. In de hoek zie ik haar enorme babygym van Fisher-Price staan, dan toch maar dat proberen. Julie vind het geweldig en terwijl Julie van alles ontdekt, een rollend balletje links van haar, rechts een spiegeltje, boven haar hoofd allemaal bewegende beestjes en ga zo maar door, dwaal ik af naar vroeger, naar hoe ik met mijn Fisher-Price aan het spelen was. Het eeuwen oude oersterke speelgoed. Allerlei herinneringen komen naar boven en ik voel een bruis van nieuwe energie omhoog borrelen. Ik voel me weer zo jong en speels worden, dat ik Julie wel een stukje zou willen opschuiven om naast haar onder de babygym te kruipen. Aha misschien bedoelt de vader van Julie dit met dat kinderen je jong maken.

De babygym is een kraam kado dat Julie heeft gekregen van een stel geweldige lieve meiden. Een geweldig tof kado waarmee Julie en de mama van Julie heel veel leuke speeluurtjes beleven!

Een vaste slaapplek.

2005-11-18T19:54:00.000+01:00

Toen Julie het in het begin zo moeilijk had, kreeg ik van veel mensen allemaal tips. Zoals inbakeren, inrollen, een gedragen T-shirt in haar bedje leggen, bij je in bed nemen, het matrasje schuin zetten zodat er geen maagzuur omhoog loopt, hangmatje, radio aanzetten, huilschema’s aanhouden, buikolie voor de darmkrampjes, flesje geven en zo kan ik nog wel even door blijven gaan. Tips die ik allemaal geprobeerd heb, behalve dan dat flesje, want voeding daar had ik zelf ruim voldoende van! De tip een vaste slaapplek, was een tip die ik van veel mensen te horen kreeg. Julie had een vaste slaapplek, namelijk de draagzak. De draagzak was misschien niet altijd de handigste slaapplek. Vooral de nachten, waarin de vader van Julie en ik elkaar afwisselde om Julie te laten slapen in de draagzak, waren erg onhandig.

Net op het moment dat ik Julie aan het leren was dat haar bed haar vaste slaapplek werd, verscheen er een artikel in het tijdschrift voor verloskundigen (oktober 2005);
Dragen van baby’s: een aanrader. (uit onderzoek blijkt dat dragen het huilen vermindert. Een groep baby’s die 4,4 uur per dag werden gedragen huilden tot 43% minder dan een groep die ‘gewoon’ werd gedragen.) + ( dragen met een draagzak is een aanrader bij onrustige baby’s/ moeilijk inslapen, het dragen in een draagdoek heeft alle voordelen van bakeren plus een aantal andere voordelen.)

Is het toch nog ergens goed voor geweest al dat dragen in die draagzak, maar inmiddels heeft Julie een andere vaste slaapplek, namelijk haar bedje. Nou ja, vaste slaapplek?? Soms valt Julie wel eens op een andere plek inslaap, ze ligt dan zo lief te slapen dat ik haar dan toch maar laat liggen.

Het consultatiebureau.

2005-11-15T00:21:00.000+01:00

Alles ging weer als vanouds tenminste …….. Julie en ik schrokken wakker toen we de deur beneden dicht hoorde vallen en de vader van Julie hoorde roepen: “Ik ben er.” “Komen jullie?” Met een slaperig hoofd deed ik snel Julie haar jasje aan en sprintte ik naar beneden. Door alle haast vergat ik bijna haar groeiboekje, maar gelukkig was haar vader zo slim om mij daar aan te herinneren. Het regende buiten, hoe moest ik Julie nou vervoeren? De wagen vind ik zo’n gedoe voor zo’n klein stukje en de maxi cosi heeft geen regenkap, dan maar in haar vaders armen met mij en de paraplu ernaast. Het wandelingentje buiten was net te kort om mijn slaperige hoofd wakker te krijgen. Gelukkig was het bij het consultatiebureau rustig en kon ik meteen weer in het krappe hoekje, waar het aankleedkussen ligt, Julie uitkleden. De vader van Julie zette dit keer geen valletjes, maar ging een eindje verderop zitten. Het krappe hoekje zag er binnen een paar seconde uit, zoals het er bij mijn thuis ook uitziet, namelijk als één grote ravage, maar ik had Julie uitgekleed gekregen zonder te huilen.

Het weeg en meet ritueel en meteen waren aan de beurt. Weer kregen we te horen dat Julie zo goed groeit: gewicht: 6630 gram, lengte: 63 centimeter en hoofdomtrek: 41,5 centimeter. Weer die twee stomme prikjes, maar wat was ze toch stoer. Ze gaf bijna geen kick en voor dat ik het wist had ik Julie alweer in mijn armen en konden we naar huis. “Nu voorlopig geen prikjes meer”, hoor ik de verpleegster nog zeggen en weg zijn we. Julie weer in de armen van haar vader met haar moeder dribbelend ernaast met een veel te kleine paraplu in haar handen.

4 maanden

2005-11-05T19:25:00.000+01:00

In het begin van mijn zwangerschap wilde ik niks van schrijven weten. Buikfoto’s maken vond ik maar onzin. Hoe dikker ik werd, hoe leuker ik alles begon te vinden. Aan het eind van mijn zwangerschap werden er dagelijkse kiekjes gemaakt en schreef ik bladzijdes vol. Er waren zelfs momenten dat ik zoveel geschreven en geplakt had, dat ik niks meer kon verzinnen. Dit was het moment dat ik me naar iets anders vergreep, de babyalbum boeken. Ik was er echt helemaal verzot op. Alles wat ik nu al kon schrijven schreef ik en voor de rest zat ik te popelen om eindelijk eens de foto’s van de baby op te kunnen plakken. Nu is Julie al weer 4 maanden oud en lopen mijn babyalbum boeken 4 maanden achter.
Wat leert ze toch snel in zo'n korte periode. Soms lijkt het alsof ze niks nieuws leert, maar dan de volgende dag is ze opeens weer een paar babbeltjes wijzer. Vandaag heeft Julie haar voetjes ontdekt en dit speeltje vind ze eigenlijk nog leuker dan haar handjes. Vooral haar sokjes uittrekken vind ze geweldig om te doen en zodra dan haar teentjes tevoorschijn schieten begint ze keihard te lachen.

Wat van wie?

2005-11-03T16:02:00.000+01:00

Haar donkere haren van haar vader, haar zwarte ogen van haar vader, haar kuiltje in de wang van haar vader, de oren van haar vader, zeker de neus van haar vader, de benen van haar vader, de kin van de moeder van haar vader, maar wat dan van mij? Haar blik in haar ogen, haar bolle wangen? Het is overduidelijk dat er een hoog papa gehalte aanwezig is, maar één ding is zeker het duimen heeft ze van mij!

Eindelijk heeft Julie haar duim gevonden.

Osteopaat, fysiotherapeut en haptonoom.

2005-10-25T20:37:00.000+02:00

Laatst vroeg iemand aan mij; "hoe zit dat nou met dat slapen van Julie, je schrijft er niks meer over." Dit verplichtte mij, om er toch maar weer eens een stukje aan te wagen:

Op een dag vroeg een geleerde vrouw aan mij; “hoe gaat het met je dochter” waarop ik antwoordde dat het wel ging, maar dat Julie wel een moeilijke slaapster was. De geleerde vrouw, zo vakkundig als ze is, somde meteen een paar technische vragen op om haar DD (differential diagnose) samen te stellen. Samengevat: het kwam er op neer dat Julie eigenlijk neigt naar een huilbaby, maar dat ik dit voorkwam door haar rond te dragen in de draagzak. Na alle vragen samengevoegd kwam boven aan haar DD lijstje het KISS-syndroom (Kopgewrichten Invloed bij Stoornissen in de Symmetrie, voor meer informatie zie www.kiss-kinderen.nl) te staan. Ik kon mezelf wel voor m'n kop slaan dat ik hier niet aan had gedacht en meteen belde ik de huisarts om een afspraak te maken voor een verwijzing. Mijn huisarts, die het volste vertrouwen heeft in mijn moederinstinct, schreef meteen een verwijzing uit. Daarna maakte ik een afspraak met een vrouw die al menige baby’tjes met het KISS-syndroom had behandeld. Twee dagen later kon ik bij haar terecht. Ergens was ik opgelucht, maar hoe dichter ik bij de afspraak kwam hoe zenuwachtiger ik werd. Ik bracht Julie in de draagzak naar de vrouw, die haar zou helpen en van haar een totaal ander kind zou maken. De behandeling was hartverscheurend. Geef mij maar liever vaccinaties, want deze huil van Julie ging echt door merg en been. Tijdens de behandeling van Julie voelde ik een traan over mijn wangen lopen. Ik had echt met haar te doen. De vrouw vroeg na de behandeling aan mij; “durf je nog een afspraak aan, want ze heeft het wel echt nodig” en daaraan voegde ze nog toe; “het is goed, dat je zo vroeg bent gekomen”. Na de behandeling werd Julie thuis wakker en meteen kon je merken dat ze een totaal ander kind was. Ze werd wakker met een lach op haar gezicht, ze dronk alsof ze dagen niet had gedronken en daarna ging ze brabbelen en lachen. Na een uur gaf ze aan dat ze moe was, waarna ik haar in bed legde en wonder boven wonder, ze viel in slaap. Een wonder, want normaal gesproken als ik Julie plat op haar rug legde begon ze altijd meteen heel hard te huilen. Julie heeft vorige week haar derde behandeling achter de rug en ze reageert zo goed op de behandeling, dat we nu pas weer over 4 weken terug moeten. Julie slaapt als een roosje in haar eigen bedje, ze is vrolijk als ze wakker is, haar verschrikkelijk pijn huiltje is verdwenen, ze kan wandelingen maken in haar wagen en haar draagzak, die mij door deze lastige periode heen heeft geholpen, ligt zielig in een hoekje van haar kamer. Het gaat dus heel goed met Julie haar slaap-gedrag.

Duimen?

2005-10-22T20:24:00.000+02:00

Zelf was ik vroeger een fanatieke duimster en wat ik me er nog van kan herinneren vond ik het heerlijk om het te doen. Het was net een kroeltje en het voordeel was dat je deze kroel altijd bij je had. Tegenwoordig word het sterk afgeraden om je kind te laten duimen, een fop zou beter zijn, ten eerste voor het gebit en ten tweede omdat je dat makkelijker kan afleren. Tja, daar zit wel wat in, op twaalf jarige leeftijd liep ik met een buitenboordbeugel rond en ik heb het duimen nooit echt afgeleerd (soms als ik een dipje heb verdwijnt de duim nog wel eens naar mijn mond), maar toch ben ik blij dat de vrouw met de magische handen mij lekker heeft laten duimen.

Julie is zo druk bezig met haar handjes dat het haar maar niet lukt om haar duim in haar mondje te stoppen. Regelmatig speel ik met haar het spelletje zoek de duim, maar het heeft nog niet mogen baten. De fop is helaas geen oplossing voor Julie haar zuigbehoefte, ze spuugt hem uit of maait hem, terwijl ze op zoek is naar haar duim, er met haar vingers uit.

Gelukkig heeft Julie, hoe jong ze ook is zelf al een oplossing gevonden, want een enkele keer lukt het haar om haar vingers in de mond te stoppen. Dit was eerst wel even wennen, maar uiteindelijk is zij hier dik tevreden mee.

Het consultatiebureau.

2005-10-11T15:24:00.000+02:00

Drie maal is scheepsrecht

Voor de derde keer naar het consultatiebureau en Julie haar tweede prik. Aangezien ik nu al een ervaren consultatiebureau ganger was behoefde deze keer geen voorbereidingen getroffen te worden. Zou je net zien dat alles heel anders verloopt.

Julie was de avond ervoor heel de nacht wakker geweest, ze had zich namelijk iets nieuws aangeleerd hardop lachen en omdat ze merkte dat haar vader en ik dat zo grappig vonden ging ze daar dus een hele nacht vrolijk mee door. Het volgende wat anders verliep was dat de vader van Julie het eigenlijk te druk had, waardoor ik hem een consultatiebureau bezoekje vrijaf gaf en het laatste was dat we extreem lang moesten wachten bij het consultatiebureau zelf, er waren nog twee wachtende voor ons. Dit alles had als gevolg dat het zo is verlopen: ik loop te banjeren met een naakte Julie door het consultatiebureau, die langzaam aan een beetje begint te jammeren omdat ze wilde slapen. Eindelijk zijn wij aan de beurt. Julie probeerde nog de arts met haar slapende oogjes te volgen, maar al dat geklets daar had Julie geen zin meer in en toen de arts ook nog eens allerlei controles bij haar uitoefende was ze het zat en zette ze het op een brullen. De prik veranderende niks aan haar gehuil. Ze was gewoon moe, doodmoe. Nadat dit alles snelde ik naar de draagzak waar ik mijn inmiddels best wel zware dochter ( 5750 gram, 60,5 cm lang en een hoofdomtrek van 40,2 cm) inleg. Je zag dat ze zich meteen begon in te nestelen en als een blok inslaap viel.

Eigenlijk valt die prik wel mee, maar Julie verplicht wakker houden, dat valt nog zwaar tegen.

3 maanden

2005-10-08T17:17:00.000+02:00

Met pijn en moeite heb ik vandaag Julie haar klerenkast opgeruimd. Maatje 62 is net iets te strak en maatje 68 nog net iets te wijd, maar maatje 50/56 is nu echt veel te klein. Voordat ik alles in een opbergdoos stop laat ik stuk voor stuk haar kledingstukjes door mijn vingers glijden; het pakje wat ze voor het allereerst aanhad, het pakje wat ze aan had toen ze naar huis mocht, haar mooie jurkjes, haar lieve sokjes en die lieve kleine rompertjes. Wat wordt ze toch snel groot. Vandaag is Julie alweer drie maanden oud en special voor deze dag is haar oma-tante uit Frankrijk op kraamvisite gekomen. Julie, die al enigszins éénkennig aan het worden is, kijkt haar met grote ogen aan. Deze oma-tante uit Frankrijk lijkt wel heel erg op de vrouw met de magische handen, dan zal het wel goed zijn en ze geeft zich over aan haar oma-tantes handen. Een groot echt Frans kado verpakt in rood papier wordt voor Julie neergelegd. Ik maak het kadootje voor mijn dochter open. Julie die gek is op de kleur rood, volgt alleen maar het papier en toont in eerste instantie geen interesse in de zachte koe die uit het papier tevoorschijn komt. Nadat het bezoek ons heeft verlaten, leg ik Julie in haar wipstoel samen met de koe die bijna net zo groot is als Julie. De zachte koe word lachend met open armpjes ontvangen. Hele verhalen worden er aan de grote koe verteld. Het was net alsof ze tegen de koe vertelde hoe leuk ze het vond dat haar oma-tante uit Frankrijk bij haar op bezoek was geweest.

Handjes

2005-10-06T14:14:00.000+02:00

Mijn huis is een ravage, één grote chaos. Zou iedere prille moeder hier last van hebben?? Er zijn zat momenten dat ik mijn handjes zou kunnen laten wapperen; als Julie ligt te spelen in box Janneke, als Julie zit te spelen in de wipstoel van haar te gekke opa of als Julie lekker ligt te slapen. Juist op die momenten dat ik een beetje tijd heb voor mezelf of voor m'n huisje ben ik bezig met mijn wondertje te bewonderen.
Een tijdje terug heeft Julie haar handjes ontdekt en nu zijn haar handjes haar favoriete speelgoed. Het begon allemaal met een vuistje wat ongecontroleerd op haar hoofdje terecht kwam, hierna volgde altijd een luid gebrul. Al snel had Julie door dat ze zelf die knallen op haar hoofd gaf en probeerde ze iets voorzichtiger met haar vuistjes om te gaan. Gierend van het lachen deelde ze haar eerste klap op haar vaders neus uit en hierna verliep het ontdekken van haar handjes heel snel. Julie merkte dat ze haar vuistjes kon openen en dat er dan hele leuke bewegende vingertjes tevoorschijn kwamen. Vol verbazing bekeek ze keer op keer naar haar eigen bewegende vingertjes (een geweldig gezicht). Nu heeft Julie door hoe ze moet vastpakken erg leuk om te doen vind ze zelf, maar ze word ook erg boos als het haar niet lukt. Uren is ze zoet met haar eigen handjes en ik met haar handjes. Stiekem om een hoekje zit ik naar haar te kijken en dan zweef ik weg op mijn roze wolk.
Nou ja dan nog maar eventjes in een chaos leven, want ik zou dit voor geen goud willen missen.

Het uitrekritueel

2005-09-30T13:46:00.000+02:00

Ik durf het bijna niet te zeggen, omdat ik niet weet hoe ik moet afkloppen op de computer, maar ik kan eindelijk een antwoord geven op de vraag kent Julie het verschil tussen slapen en wakker zijn. Ja, Julie kent het verschil tussen slapen en wakker zijn. Alleen wat Julie nu nog even moet leren is: leren inslaap vallen, leren te blijven slapen en leren in haar bedje te slapen. We zijn al een stapje in de goede richting, want een enkele keer slaapt Julie één lang stuk achter elkaar door en dan als ze wakker wordt begint het leuke uitrekritueel. Met slaperige oogjes word Julie langzaam wakker, geeuwt een keertje en begint zich uit te strekken. Totaal in haar eigen wereldje gekeerd past zij allerlei rek en strek oefeningen toe. Het is heerlijk om er naar te kijken en het ziet er zelfs zo lekker uit dat je bijna zou willen mee gaan doen. Het uitrekritueel duurt ongeveer vijf tot tien minuten en daarna ziet zij opeens het gezicht naast zich dat al die tijd naar haar ritueel heeft liggen kijken. Een brede glimlach verschijnt er dan op haar gezichtje, omdat ze weet dat ze nu lekker mag gaan eten.

Rompertjes

2005-09-28T19:00:00.000+02:00

Tijdens mijn zwangerschap, zag ik het boekje; De moeder kind horoskoop in mijn boekenkast staan. Een boekje wat waarschijnlijk de vrouw met de magische handen gekocht had toen zij zwanger was van mij, want deze uitgave was uit 1977. Meteen bladerde ik het boekje open en keek bij moeder steenbok met kind Kreeft. Hier stond het volgende beschreven:
Het kind is een en al affektie en het kan zijn dat de moeder hem uiterlijk niet zoveel geeft als hij zou willen. Toch geeft ze het kind veel steun zodat het zich beschermd voelt. Lichamelijk kan ze het goed opvoeden en dat is voor een kreeftkind het belangrijkste.
Toen ik dit had gelezen , dacht ik bij mezelf: “oh dat gaat vast goed komen, ik krijg toch een zoon.” Echter heb ik een dochter gekregen en heb ik een rompertjes manie. Het liefst heb ik alleen maar rompertjes met alle kleuren van de regenboog in Julie haar kast liggen. De keuze van, wat moet ik vandaag weer is aan trekken is dan makkelijk gemaakt en het staat haar zo geweldig. Haar prachtige stoere lichaampje in zo’n rompertje lekker maaien met haar armen en trappelen met haar stevige blote beentjes. Terwijl ik in mijn eigen klerenkast aan het kijken ben wat ik zelf nu weer eens aan moet trekken, denk ik: die horoscopen zijn leuke verhaaltjes om te lezen, maar of er ook maar één kern van waarheid in verborgen zit is maar de vraag, dus hoef ik me geen zorgen te maken. Alhoewel het wel waar is dat ik op een vrije dag liever het bos intrek met mijn skates of hardloopschoenen, dan dat ik de stad in duik om eens lekker te gaan winkelen en dan heb ik ook nog eens mijn rompertjes manie, moet ik me dan toch misschien een klein beetje zorgen gaan maken. Terwijl ik een broek die van mijn zus is geweest uit de kast trek zie ik mijn zus, die iedere keer met grote verliefde ogen naar mijn dochter kijkt, voor me. Julie boft maar, want gelukkig is die lieve zus van mij ook Julie haar gekke tante die gek is op prinsessen jurkjes, make-upjes en alle andere meisje meisjes dingetjes. Gaat het toch nog allemaal goed komen.

Teentjes lezen.

2005-09-16T22:54:00.000+02:00

Terwijl ik een beetje grieperig in mijn bed lag zag ik naast me de grote stapel ongelezen boeken op mijn nachtkastje staan. Ik ben gek op lezen. Het maak niet uit wat voor boek het is, als het maar een boek is, maar tot op heden had ik mijn nieuwe boeken nog met geen vinger aangeraakt. Zou het dan toch waar zijn wat de vrouw met de magische handen vroeger altijd tegen me zei. Ik zie me zo weer zitten als klein meisje op het kookeiland met een boek in mijn handen, verzonken in mijn boek terwijl de vrouw met de magische handen in de pannen stond te roeren. Ik vroeg haar of zij niet van lezen hield, waarop zij antwoordde; “natuurlijk wel, heel erg veel zelfs.” “Alleen als je wat ouder wordt, krijg je het ook wat drukker en dan heb je geen tijd meer om heel de dag te lezen.” Ik zei haar toen, dat ik dat niet kon geloven en dat ik altijd zou blijven lezen de hele dag door. Al snel merk je wanneer men ouder wordt, je het wat drukker krijgt, maar ik nam wel altijd de tijd om wat te lezen. Echter moet volgens mij de naam van de vrouw met de magische handen toch gaan veranderen naar de naam: de vrouw die uiteindelijk toch altijd gelijk heeft. Ik ben wat ouder en ik heb het nu te druk om ook maar 1 boek van die grote stapel te lezen.

Ik pakte een boek van de stapel. Niet de bovenste maar de dunste: Babyteentjes Lezen geschreven door Imre en Margriet Somogyi. De tenen vormen de uiteinden van de voet. Zij zitten aan de voet, de basis van de mens sinds die rechtop loopt. Tenen lezen is als kennissysteem ontwikkeld. Met dat systeem kan aan de uiteinden van die basis, de tenen, karakter en gedrag accuraat worden geanalyseerd. Vanaf het moment dat tenen zijn ontstaan is een blauwdruk van een persoonlijkheid voorhanden.

Een grappig boekje, maar wel lastig om in de werkelijkheid toe te passen. De grote teen: communicatie over gevoelsmatige zaken. De tweede teen : gevoel. Derde teen: creativiteit/intuïtief handelen. Vierde teen: liefde. Vijfde teen: vertrouwen/seks. Allemaal leuke informatie, maar ik zie nu niet of de ene teen een spatelvorm, rond of lang is, of er een hiaat of een wig tussen haar teentjes aanwezig is, of Julie haar tenen een flessenhals hebben of dat er een druppel onder haar teen hangt. Ik zie alleen maar haar lieve heerlijke voetjes, die zoveel uitstraling hebben dat ik ze niet hoef te lezen om erachter te komen wat het karakter van mijn dochter is.

Het consultatiebureau.

2005-09-14T23:43:00.000+02:00

Julie haar eerste vaccinaties:

Ruim een week van tevoren was ik al bezig met een plan van aanpak. Met als onderwerp: hoe overleef ik Julie haar eerste vaccinaties. Mijn plan was als volgt geworden; zo min mogelijk mee, tasje met een luier en billendoekjes, het consultatiebureau boekje en een speciale omslagdoek, eentje waarin ik vroeger als baby ook had gelegen. Julie kreeg dit keer geen lastig mooi jurkje aan, maar alleen een simpel rompertje, zodat ik geen onhandige stunts bij het aankleedkussen kon uithalen. Dan de keuze van het vervoermiddel. Werd het de dure wagen met weinig kilometers erop of de handige veelvuldig gebruikte draagzak. Het werd de draagzak en zo kon het dus gewoon niet mis gaan deze keer.

Vol vertrouwen stapte ik het consultatiebureau binnen. De vrouw achter het grote bureau zegt tegen ons: “Hallo, Julie Schutte, voor haar eerste vaccinaties?” Met volle verbazing over het feit dat de mevrouw achter het bureau aan ons kan zien dat wij de ouders van Julie zijn, geef ik antwoord. Hierna krijg ik de opdracht Julie uit te kleden zodat ze gewogen en gemeten kan worden. Dit keer leg ik Julie goed neer (voor een rechtshandige) en ondanks het valletje dat de vader van Julie voor me had gezet (een stoel voor mijn voeten schuiven) kleed ik Julie soepel uit. Ik overhandig haar aan de mevrouw achter het grote bureau die haar begint te wegen en te meten. Gewicht: 5120 gram, lengte: 59,2 cm en hoofdomtrek: 39,3 cm. Hierna zegt de weegmevrouw tegen mij: "je mag Julie weer aankleden" en ze verteld mij dat ik zodadelijk in de rechter kamer word geholpen. Terwijl ik de vader van Julie vertel dat we dadelijk geholpen worden door die aardige vrouw die bij ons thuis was geweest komt er een hoop gegil uit de rechter kamer. Even later stapt een moeder met haar huilende kindje uit die rechter kamer. Ze legt haar kind op het aankleedkussen en haalt allerlei toeters en bellen tevoorschijn om haar kind te troosten: een rammelaar, een speen, een piepbeestje en zelfs een muziekdoosje. Terwijl wij de rechter kamer binnen lopen denk ik bij mezelf, ik heb alleen maar de draagzak bij me, hoe kan ik Julie daar nou mee troosten? De aardige vrouw had onze tactiek van veel praten en vragen stellen al snel door dus kwamen we al snel toe aan het prikken. De aardige vrouw roept de arts van de vorige keer erbij. Ik leg mijn inmiddels slapende Julie op de tafel en kijk de arts en de aardige vrouw, die er inmiddels al veel bedreigender en minder vriendelijk uitzagen, nog één keer aan. Julie heeft inmiddels haar grote verbaasde ogen geopend en nog voordat ze boos kon worden over het feit dat ze weer wakker was gemaakt krijgt zij in beide benen tegelijk een prik. Meteen vertrekt Julie haar gezicht maar van de schrik vergeet ze te huilen en uiteindelijk komt er een hele hoge babygil uit haar keel. Nog voordat er pleisters op haar benen geplakt waren, nam ik Julie al in mijn armen om haar te troosten. Terwijl we met zijn drieën de kamer verlaten zegt de vader van Julie tegen mij: viel best wel mee hè die rechter kamer. We maken een nieuwe afspraak bij de weegmevrouw die tegen mij zegt: “ik heb haar helemaal niet gehoord, wat een grote dame”.

Ik had mijn tweede keer consultatiebureau en Julie haar eerst vaccinatie overleeft. Wat was ik trots op mijn stoere dochter, die alweer lekker in de draagzak in slaap was gevallen.

2 maanden

2005-09-10T18:55:00.000+02:00

Wat gaat de tijd toch snel, precies twee maanden geleden alweer, dat ik lag te puffen, zuchten, persen en dat ik om net iets over vieren gilde: “nu wil ik niet meer! Ik stop ermee!” even daarna werd met een beetje hulp mijn gegil overgenomen door mijn dochter. Klinkt raar eigelijk: mijn dochter.

Als ik naar mijn allerlaatste buik foto kijk, vraag ik me af hoe het toch kan dat ze daarin heeft gepast. Hoe zou ze het daarbinnen hebben gehad. Wonderbaarlijk dat ze zelfs op het einde nog zo druk kon spartelen. Negen maanden lang vroeg ik mezelf af, wat groeit er in mijn buik, wat voor kindje zit daarbinnen, hoe zou het eruit zien en wat voor karakter zal het hebben. Nu is mijn dochter Julie alweer twee maanden oud en lacht ze al en brabbelt ze er behoorlijk oplos, probeert ze al iets vast te pakken en doet ze hevig haar best om haar duim in haar mond te krijgen, iets wat haar in de buik gemakkelijker afging.

Ik kon me er niks bij voorstellen ik als moeder. Negen maanden lang zei ik nee ik ga niet veranderen hoor als ik dadelijk mijn kindje in mijn handen heb, maar nu als ik naar Julie lig te kijken weet ik wel beter. Je komt in een totaal andere wereld terecht. Ze geeft je een geweldig gevoel. Een gevoel van dat ik in een prachtige, liefdevolle droom leef en het fijne van deze droom is dat als er iemand in je arm knijpt de droom gewoon verder gaat.

Eigenlijk, het klinkt geweldig: mijn dochter Julie Janne.

De wipstoel

2005-09-06T22:32:00.000+02:00

Er was een wonder gebeurd. Julie had haar eerste nacht doorgeslapen in haar eigen bedje. Om 23.00uur ’s avonds had ze nog een slokje gedronken, daarna had ik haar in haar eigen bed gelegd. Met het idee van over 10 minuten hoor ik toch wel weer huilgeluidjes stapte ik in mijn bed, maar de huilgeluidjes kwamen niet na tien minuutjes, maar pas om 05.15 uur. Ruim zes uur later. Een verademing!! Het was dan ook meteen feest in het huis van Julie. Julie vloog totaal uitgehongerd de borst aan en had geen oog voor haar overdreven blije ouders. Na voldoende te hebben gedronken, gunde Julie ons nog 1 vriendelijke glimlach en viel meteen weer in slaap. Daar zaten we dan, de vader van Julie en ik, helemaal uitgeslapen en klaar wakker naar een slapende Julie te kijken. De rest van de dag leek het of ik een totaal andere dochter had. Totaal uitgerust en super vrolijk en daar kwam nu weer een ander probleem naar voren (het is ook nooit goed hè) Namelijk het avondetenritueel. Normaal gesproken ligt Julie rond het avondeten heerlijk te slapen in de draagzak, zodat de vader van Julie en ik toch nog rustig met twee handjes kunnen tafelen. Echter vandaag was onze lieve dochter klaarwakker tijdens het avondeten en was ze duidelijk in voor een spelletje. Wat nu vroegen wij ons af. In de opruimbox Janneke zagen we het cadeau van haar te gekke opa staan. De wipstoel met trilfunctie en muziek, wat wil je nog meer. Echter had deze prachtige wipstoel nog geen functie gehad, dus werd dit weer 1 van onze nieuwe experimenten. De wipstoel werd in de keuken gezet met de trilfunctie aan. De muziek lieten we maar achterwege, want toen Julie eenmaal in haar prachtige wipstoel van haar te gekke opa werd gezet, kwamen er zoveel leuke geluidjes uit haar mond, dat daar geen muziek tegen op kon. Dankzij deze geweldige stoel hebben de vader van Julie en ik heerlijk met twee handjes kunnen genieten van onze heerlijke avondmaaltijd.

Box Janneke

2005-09-03T21:18:00.000+02:00

Tijdens mijn zwangerschap raakte ik op de sportschool in gesprek met een andere zwangere. Iets wat niet mijn favoriete bezigheid was kletsen tijdens het sporten, nou ja sporten rustig baantjes dobberen met mijn dikke buik. En dan al zeker niet kletsen met een andere zwangeren, maar zo vriendelijk als ik was kletste ik gezellig met haar mee. Als eerste kwamen natuurlijk de zwangerschapsklachtjes en de bakerpraatjes aanbod. Mijn zwangere zwemmaatje had natuurlijk nergens last van en genoot volop van haar zwangerschap. Ik zei natuurlijk meteen dat bij mij alles ook geweldig verliep, maar in mijn achterhoofd zag ik mezelf alweer boven de wc hangen. De ruimte waarin ik merendeels van mijn zwangerschap heb doorgebracht. Tenminste als ik de ruimte haalde. De bakerpraatjes liet ik een beetje langs me heengaan, want aan dit onderwerp ergerde ik me het meest, gelukkig heb ik hierin een hoop zwangere achter me staan en zijn juist de niet zwangere die de meeste bakerpaatjes erop na hebben gehouden. Hierna viel het gesprek stil en dan word het echt akelig stil als je met z’n tweeën (of eigenlijk vieren, haha) in het zwembad bent. Dus begon ik maar over de babyuitzet en vertelde ik haar het verhaal dat ik net een box had aangeschaft en wel box Janneke. Ik had de keuze tussen Jip en Janneke, maar de naam was volgens mij dan ook het enige verschil dat ze hadden. Ik dacht dan vertel ik haar ook maar meteen de rest van het verhaal, namelijk dat de vader van Julie na lang zeuren van mij, want eigenlijk wilde de vader van Julie dat ze nog even in haar doos werd bewaard, de box in elkaar heeft gezet. Onze trouwe viervoeter volgde ons geklungel en aan zijn enthousiasme te zien dacht hij vast dat het een nieuw plekje was voor hem. De vader van Julie zei meteen: “zo dit is een mooie gelegenheid om onze trouwe viervoeter te leren wiens plaats dit is.” Zo gezegd zo gedaan. De vader van Julie loopt naar boven en pakt mijn knuffel uit mijn bed ( eh, uit een doos ergens op zolder??) en zet de knuffel in de box en zegt tegen onze trouwe viervoeter kijk daar is de baby, zachtjes doen met de baby, lief zijn voor de baby en zo heeft de vader van Julie iedere dag trouw met onze viervoeter geoefend. “Schattig hè”, zeg ik tegen mijn zwangere zwemmaatje. Waarop ik als antwoord krijg: “wij schaffen geen box aan, want als je je kind in een box legt lijkt het net of je het achter tralies stopt en dat vinden wij gemeen.”Nou daar moest ik het dan maar mee doen. Gelukkig was mijn zwanger zwemmaatje al snel uitgeput van al het dobberen en had ik het zwembad lekker voor mij alleen.
Tot op de dag van vandaag is box Janneke alleen gebruikt voor mijn lieve knuffel die figureerde als baby tussen alle spulletjes van Julie. Een erg makkelijke opruimbox. Alleen vandaag heeft box Janneke ter beschikking gestaan voor mijn dochter Julie Janne, want die had opeens besloten dat het best wel lekker slapen is achter die tralies!!

Rollebollen

2005-08-31T20:25:00.000+02:00

Vandaag was de dag dat ik voor nacontrole moest komen bij de arts-assistent gynaecologie. Na 6 weken de vrouw onder ogen komen, die je van je slechtste kant heeft gezien. Uit eigen ervaring weet ik dat het leuk is als je je kindje meeneemt, dus ik zat braaf met Julie in de draagzak in de wachtruimte te wachten. Al snel werd ik eraan herinnerd waarom ik ziekenhuis bezoekjes probeer te vermijden, namelijk die extreem lange wachttijden! Om de tijd te doden pakte ik een tijdschrift van de stapel naast me, de Flair. Ik sla het blad open en het eerste wat ik lees is een artikel over schaamlippen correctie. Ik keek op de klok en zag dat er alweer een uur voorbij was. Inmiddels hoorde ik geluidjes uit de draagzak komen, dus dat betekende lopen voordat Julie echt wakker werd. Ik loop richting de verpleging om een beetje bij te kletsen, maar eigenlijk om op een subtiele manier te vragen hoe lang het nog gaat duren. Terwijl ik dit vraag zie ik in de gang mijn gynaecoloog lopen. Hij die me duidelijk herkent lacht naar me, maar het was geen lach van hallo, maar meer een lach van ik zie heel de bevalling van je weer voor me en ik beantwoord zijn lach met een lach van sorry, normaal ben ik echt niet zo. Eindelijk hoor ik mijn naam en stap vol goede moed de kamer binnen. Achter het bureau zit niet de arts-assistent die bij mijn bevalling aanwezig was, zou zij ook al voor me zijn gevlucht. De arts-assistent zegt tegen mij: “Sorry maar ik heb vandaag de dienst van mijn collega overgenomen. We hebben geruild, maar je komt voor nacontrole hè. Hoe is het met je en hoe is het met Julie, slaapt ze al een beetje door?”. Ik hoor mezelf zeggen: ”Ik heb nog wel last van mijn hechtingen en ik kan niet zo goed lang stilzitten. Ook ben ik erg moe en duizelig en ook mijn rug en bekken doen pijn, maar het gaat goed met me hoor en met Julie gaat alles prima, maar nee ze slaapt nog niet door.” Twee minuten later sta ik weer buiten de deur. Na zo’n lange tijd wachten is in twee minuten tijd mijn dossier afgesloten met mevrouw voelt zich prima heeft geen klachten. Buiten aangekomen krijgen Julie en ik allebei een klap in onze gezicht van de warmte en samen besluiten we maar te gaan afkoelen in het park.

In het park geef ik de huilende Julie een schone luier. Julie die het blijkbaar heerlijk vind om met de billen bloot te liggen, begint gierend van plezier te rollebollen in het gras en nu ik haar zo bezig zie snap ik waarom alles goed gaat.!! Wat zit het leven toch raar inelkaar.

Vlinders in de buik

2005-08-28T18:38:00.000+02:00

Vandaag was eindelijk de zomer begonnen of was het gewoon een mooie dag?!
In ieder geval scheen de zon en aangezien mijn huidskleur nog nooit zo wit is geweest, stond ik te popelen om een beetje zon op te vangen . Zo gezegd zo gedaan en daar gingen we met zijn drieën naar het park. De Julie-mobiel zat zo propvol met al Julie haar spullen, dat helaas mijn trouwe viervoeter weer eens op het huis moest blijven passen.
Julie had net gegeten, viel in slaap in de auto en werd weer wakker toen ze bij het park in haar wagen werd gelegd. Keek slaperig rond tot het moment dat de vader van Julie en ik op een terrasje bij vrienden aanschoven om eens lekker te gaan eten. Onze terras vrienden hadden hun zoon Ayrton bij zich en Julie, duidelijk geschrokken van zijn stoere mannelijke aanwezigheid, begon meteen te huilen. Toen Ayrton ook nog eens allerlei taferelen ging uithalen om de aandacht van mijn dochter te krijgen. Verlieten wij het rustige terras en verplaatsten wij ons naar het grasveld voor een actief potje voetbal. Julie werd al snel hongerig van al dat voetballen en ging aan de borst. Even was ik bang dat ik twee kinderen aan de borst zou krijgen, maar dit had ik bij het verkeerde eind, want Ayrton had alleen maar oog voor Julie en gooide al snel al zijn charmes in de strijd. Na een hoop gespeel, geflirt, gekus,…… verlieten wij het park voldaan.

Thuis aangekomen legde ik Julie in bed en dacht ik: "dit wordt vast eindelijk een nacht waarin ik kan doorslapen." Echter na een kwartier hoorde ik Julie alweer huilen. Het was niet haar honger huiltje, ook niet een pijn in de buik huiltje en ook niet ik ben moe huiltje en ik kan niet in slaap vallen huiltje, maar het was wel een huiltje wat heel de nacht door ging. Was het dan misschien een vlinders in de buik huiltje????

Bibi

2005-08-26T18:38:00.000+02:00

Ruim een jaar geleden zaten de moeder van Bibi en ik op een terrasje te genieten van een glaasje rosé of misschien beter gezegd een fles! We hadden ons toen vast niet kunnen voorstellen dat we nu vandaag de dag samen op de bank onze dochters zitten te voeden. Zoals we toen zaten te genieten van de geluiden en praatjes van het uitgaansleven. Zo zaten we nu te genieten van de geluidjes van onze drinkende dochters en te praten over onze baringsverhalen.
Bibi is inmiddels gezellig naast Julie gekropen op de bank (neergezet). Julie die gek is op Bibi valt meteen haar handje aan en Bibi, de rustigheid zichzelf, blijft ontspannen naast haar zitten. Als Bibi weer terug in moeders armen ligt volgt zij met grote ogen de huilende Julie die weer eens moe is maar niet kan slapen zonder haar draagzak.
Weer thuis aangekomen leg ik Julie, die na al dat spelen met haar vriendinnetje doodmoe is geworden, in haar eigen bedje. Kennelijk had ze iets afgekeken van haar vriendinnetje, want wonder boven wonder sliep ze in haar eigen bed tot aan haar volgende voeding.

Inbakeren

2005-08-24T16:36:00.000+02:00

Aangezien ik nog steeds geen antwoord had op de vraag van de arts van het consultatie- bureau, ("Kent Julie het verschil tussen wakker zijn en slapen wel?"), ging ik verder opzoek naar het antwoord. Een tip van de arts was dus inbakeren.
Inbakeren: je baby stevig in doeken wikkelen. Het heeft een kalmerend effect, omdat de baby zichzelf niet meer waker ‘schrikt’ door haar eigen aangeboren schrikreflexen en haar maaiende armpjes. Hierdoor slaapt zij sneller en dieper in en slaapt je baby ook langer door. Vooral baby’s die veel huilen en zich moeilijk aan de slaap kunnen overgeven hebben baat bij inbakeren.
Volgens de theorie dus een ideale oplossing voor Julie. Echter hadden wij al een ervaring met inbakeren opgedaan in het ziekenhuis en deze was niet bepaald goed bevallen. Een grote stevige zuster had toen Julie stevig in de doeken gewikkeld en haar in haar glazen ziekenhuisbedje teruggelegd met de opdracht voor moeders: "Laat haar liggen, hoe hard ze ook huilt". Nou dat was al snel geen huilen meer, maar gillen. De vader van Julie en ik kregen er gewoon tranen in onze ogen van, waarop de vader van Julie na een kwartier zei: “Die zuster heeft niet gezegd dat ik haar niet mocht oppakken”. Je raadt het al: een paar seconde later lag Julie in haar vaders armen na te snikken. Dit verhaal vertelde ik dus ook meteen aan de arts van het consultatiebureau. Toch nadat heel veel mensen tegen mij zeiden: "Probeer dat inbakeren nou! Ook al leer je het haar maar aan, dus eerst 2 minuten en dan weer eens 5 minuten, net zolang totdat ze eraan is gewend". Oké dacht ik, ik probeer het nog 1 keer. Het inpakken vond Julie een heerlijk gevoel, maar eenmaal ingepakt weggelegd, stelde ze meteen haar stembanden inwerking. Ruim 5 minuten lang en toen kon ik het niet meer aanhoren. Ontroostbaar was ze en mijn hart brak in 100.000 stukjes. Wat had ik mijn dochter nu weer aangedaan!? Ik beloofde haar plechtig dat ik het nooit meer bij haar zou doen en al wiegend in mijn armen viel Julie daarna in een diepe slaap.
Inbakeren is dus helaas voor ons geen goede oplossing.

De Julie-mobiel

2005-08-22T14:14:00.000+02:00

Dit verhaal speelde zich eigelijk al af in de periode toen ik voor de tweede keer opgenomen lag in het ziekenhuis. De vader van Julie die mij tijdens de bevalling nog voor geen paar tellen alleen had gelaten liet mij, nu ik voor de tweede keer was opgenomen, wederom geen seconde alleen. Dit keer hoefde hij alleen niet zo hard te werken (meepuffen, zuchten, persen, drinken aangeven, washandjes verzorgen, etc). Nee dit keer kon hij zelfs een beetje genieten liggend naast me op een ziekenhuisbed een beetje zappen op de tv, spelen met de afstandsbediening van het bed en genieten van alle aandacht die hij kreeg van de verpleegstertjes.
De tweede dag in het ziekenhuis lag hij wederom naast mij en vroeg mij opeens wat mijn ringmaat was. Ik drukte al bijna op de rode alarmknop, omdat ik dacht dat de koorts naar mijn hoofd was gestegen. Met een bezweet gezicht keek ik opzij en dacht: dit is wel een erg vreemde manier om een aanzoek te doen.
De vader van Julie zapte rustig door terwijl hij uitlegde dat hij me graag iets wilde geven omdat ik negen maanden zijn kind had gedragen en haar op de wereld had gebracht. Ik voelde me toen meteen stukken beter en zat weer lachend naast hem en zo zuinig als ik ben zei ik: "Ik draag geen sieraden, bewaar dat geld maar voor pampers". Een redelijk domper voor de vader van Julie die zo graag iets liefs wilde doen. Einde verhaal. Althans dat dacht ik…….

Inmiddels weer thuis moest ik met Julie naar een trouwerij. Aangezien ik geen auto heb moest ik die hele rit met de metro doen met een baby van 5 weken oud. Het was toen dat ik besefte dat het best lastig vervoeren is zonder auto en vrouw zijnde dat ik ben moest ik dat duidelijk thuis laten merken!

Een paar dagen later staat de vader van Julie voor me en zegt: "Kom eens mee naar buiten, ik heb een cadeautje voor je".
En daar stond hij dan: mijn autootje: een Renault 5. Ik dacht meteen aan vroeger hoe mijn moeder mij en mijn zus vervoerde in haar Renault 5. Een beter cadeau had hij mij niet kunnen geven. Mijn eigen Renault 5, waarmee ik mijn dochter overal naar toe kan nemen. Mijn eigen Julie-mobiel. Wat een lieve vader heeft Julie toch.

Een lekker plekje.

2005-08-20T20:25:00.000+02:00

Zo'n mooi plaatje, heeft geen tekst nodig.

Babymassage

2005-08-19T10:33:00.000+02:00

Aangezien ik toch iets moest doen met het advies van de arts van het consultatie- bureau, ben ik in mijn studeerkamer gaan zitten met om me heen alle babyboeken die ik in mijn bezit heb. Nu moest ik alleen nog een keuze maken welk boek ik als eerste zou gaan lezen. Die keuze was snel gemaakt . Ik pakte het dunste boekje ertussen uit, dit vanwege mijn enorme concentratievermogen. Genaamd: Babymassage, communiceren met je handen. 85 bladzijdes, grote letters en plaatjes, ideaal dus. Het boekje was zo gelezen. Nu moest ik alleen nog een geschikt moment zien te vinden om de Shantala massage toe te passen.

Masseren op de Shantala wijze, is een ritmische manier van aanraken waarbij er nauwelijks sprake is van duwen of drukken. Het gewicht van de eigen ledematen is voldoende. Het mag echter niet kriebelen. Het is belangrijk dat de ouder steeds contact houdt met het kindje. Zowel lichamelijk als geestelijk. Dat betekent dat er altijd een hand op het lichaam van het kind is en er constant oogcontact plaatsvindt als dat mogelijk is. Een volledige babymassage neemt ongeveer 20 minuten in beslag.

Aangezien Julie toch al wakker was en absoluut geen honger kon hebben, ging ik me voorbereiden. Celstofmatje voor het geval dat er geplast of gepoept word, baby massage olie, schone luier, klassieke muziek van Nigel Kennedy. ( de cd van het concert waar we hoogzwanger naar toe zijn gegaan.) en natuurlijk het boekje met de handgrepen erin.

Met volle moed begonnen we aan de massage, hopende dat ik maar iets geërfd had van de vrouw met de magische handen. In het begin van de massage begonnen Julie haar beentjes behoorlijk te trappelen. Het getrappel ging langzaam over in rustig uitstrekken met haar handjes die langzaam open vielen en al snel kwam het gapen. Na 10 minuten lag Julie in coma. Rust was bereikt, Ritme met de cd (vandaar geen reinheid) en regelmaat, dat moeten we morgen maar weer zien, maar volgens mij was de massage geslaagd.